Shinrin yoku betekent bosbaden

shinrin yoku betekent bosbadenShinrin yoku betekent bosbaden. Wat een prachtige term. Maar wat is het? En waar is het goed voor? Forestbading komt uit Japan en verspreidt zich nu overal ter wereld. In dit blogartikel leer je er alles over- en hoe het mij zo heeft geraakt dat ik nu workshops aan het inplannen ben.

Shinrin yoku betekent bosbaden

Baden kennen we. Zonnebaden ook. Shinrin yoku is Japans en ja, het woord betekent letterlijk bosbaden. Je opent je zintuigen – als de luiken van een huis – en neemt alles in je op. Stel je maar eens voor hoe je een bospad onder je voeten voelt. Takjes die breken. Hoe de onregelmatige zachte bodem voelt onder je voetzolen . Hoe je de geuren in je neus voelt. Humus. Paddenstoelen. Kruidige aroma´s.

Open je zintuigen

Stel je voor hoe de zon je huid verwarmt. Hoe het licht flikkert, gefilterd door het groene dak hoog boven je. Stel je het trommelende geluid van een specht voor. Of de wind in de bladeren,  water dat stroomt, of het geluid van je eigen rustige ademhaling.

Je vertraagt je pas. Je ademt. Je beweegt. Je voelt je levend, synchroon met al het leven om je heen.

Je kunt het nu al bijna ervaren, toch?

Bosbaden is als een balsem voor je hele hart, lijf en ziel.

De natuur brengt je tot rust.

Verstillen, vertragen

Je kunt het versterken door letterlijk te vertragen, verstillen. En een paar uur langzaam te struinen en dwalen op afgelegen paden. Een van de oefeningen die bij shinrin yoku horen is om een plek te zoeken en daar een langere tijd te gaan zitten.

En de omgeving in je op te nemen, de zon te zien veranderen van plek, of dieren en planten te ontdekken die je niet in eerste instantie hebt gezien.

Deze methode is zo super simpel.

Maar tegelijkertijd ook best lastig. Want wanneer nemen we nu de tijd om een paar uur te dwalen? Om ergens zonder eigenlijk doel in het bos zomaar te zitten? Te niksen?

Stressen en streven

Ons leven heeft een hoog tempo.  Het kan een tandje meer. Het kan beter. Sneller.  Harder lopen. Meer werken.

Presteren, vergelijken, wedijveren. The ratrace is lastig om van je af te schudden, toch?

Daarnaast zijn we met z´n allen aardig verslingerd geraakt aan schermen. Ook als je gaat wandelen. Let maar eens als je in het bos loopt. Iedereen kijkt op z´n mobiel!

En juist daarom is het zo lastig om deze zo simpele methode shinrin yoku in je leven in te bouwen.

Je intuitie weet het al: Ontspannen tijd doorbrengen in de natuur is dé manier om in contact te komen met je eigen ware natuur. Met wie jij bent of wil zijn. Met je verlangens, wensen en alle oplossingen en antwoorden die je maar zoekt.

‘Shinrin yoku betekent bosbaden. Bosbaden geeft lucht, vrijheid en een intens gevoel van flow en geluk’

Laaf je in de energie

Als je je vol overgave mee laat voeren door shinrin yoku en de bomen, lucht, het  groen in alle tinten door je poriën naar binnen laat stromen, geeft dit stof tot comtempatie en mijmeringen waar je anders geen tijd voor vrijmaakt.

Maar het doet meer. Het verfrist, wast schoon, het vult je kopje aan. Het laat je energie weer stromen. Je leeft! Je bent! Je hoeft niets meer te doen dan te zijn wie je bent!

Flow en een intens gevoel van vrijheid en geluk

Shinrin yoku betekent bosbaden dus.

Ik ben er nog net zo lang geleden mee in aanraking gekomen. Maar het is eigenlijk al precies wat ik doe! Ik gebruik het in mijn natuurcoaching. Ik gebruik het voor mezelf.

Het geeft mij verdieping, rust en puur plezier.

Ik ga aan het eind van de zomer de eerste workshops organiseren. Dus hou deze website in de gaten.

Heb je er vragen over? Wil je er absoluut bij zijn? Mail me dan, dan zet ik je op de mailinglijst en krijg je vanzelf meer info als het zover is.

a.vandermaarel@hotmail.com

………………………………………………………………………………………………………………………………………….Annette van der Maarel is register stress-counsellor en is een groot fan van natuurcoaching. Hier werkt ze veel en graag mee. Shinrin yoku past haar precies in haar wereldbeeld. 

Soms is het inderdaad simpelweg een besluit dat je neemt om vanaf nu het leven te gaan leiden dat bij je past. Vanuit je eigen, wilde ware natuur.

Annette coacht je graag in en met de natuur – om dit ook in jouw leven te bereiken.

Kijk hier voor actuele workshops en trainingen.

Gelukkig zijn

gelukkig zijnGeluk vastpakken – en verankeren in ziel. En je leven. Dat kan! In dit blog leer je hoe.

Geluk: Het zijn die dagelijkse, kleine momenten die je leven rijk en waardevol maken.  Je kunt ze opslaan in een soort innerlijk reservoir.  Die bron moeten we continue bij vullen als tegenwicht tegen stress, onrust en gepieker. Ik heb het niet over Positief Denken. Maar Positief Voelen.

Weten hoe? Lees dan snel verder.

Gelukkig zijn

Ik struin door de wijk op een juni-avond met hondje op weg naar het Sonsbeekpark. Hij snuffelt aan een boomstam en ik word overvallen door een intens gezoem. Opeens herinner ik me de term Zingende Boom – volgens mij heb ik dat ooit gelezen in een roman van een Zuid-Amerikaanse schrijver. Ik heb het onthouden, want hoe poetisch klinkt dat!

En nu snap ik opeens wat er mee bedoelt wordt. Het zijn de duizenden bijen, hommels en zweefvliegen die zoemend nectar drinken uit de lindebloesem.

Zelfs de boom zingt van geluk.

Althans zo vul ik het in :).

Ik stond daar. Ademde de zoete lucht in. Luisterde naar het intense gezoem. Zag de prachtige witte kelken van de bloesem tegen het hartvormig blad en daarachter een strak blauwe avondhemel. Voelde hoe een briesje een lok haar optilde. En ik zuchtte diep.

Het was maar een kort moment. Maar wel een ogenblik van intens en puur geluk.

Van positief denken naar positief voelen

Zo kun je elke dag pareltjes verzamelen en ze aan een ketting rijgen.

Gouden momenten kunnen uitgroeien tot verzameling, een schatkist vol positieve gevoelens. Let wel: Gevoelens dus.

Eerder dacht ik dat het genoeg was om, als een soort mantra, positieve gedachten te denken en herhalen.

Dat je zo je eigen onrust, angsten en zorgen kon veranderen in vertrouwen en hoop.

Maar ik heb geleerd dat als je die gedachten niet op een diep niveau ervaart, ze totaal niet helpen als medicijn tegen negatief denken, somberheid of gepieker.

Als je alleen je hoofd en je mentale kracht inzet – dan glijden die goedbedoelde positieve gedachten zo weer van je af.

En is het trouwens ook juist niet waar we naar streven? Niet om positief te Denken?

Maar om je fijn te Voelen? Om je prettig, rijk, in verbinding, liefdevol, creatief, tevreden, enthousiast, heel, in beweging, blij, energiek, vrolijk, kalm of in flow te voelen?

Dat is gelukkig zijn.

Geheugen voor geluk

Ik heb dit allemaal uit het boek ´Geheugen voor Geluk ´ van de neuropsycholoog Mark Brandon. Om welzijn, feelgood en geluk vast te houden, moet je een geheugen voor geluk ontwikkelen.

Het gaat juist om hoe je deze ieniemie-momentjes ervaart. En vooral zintuigelijk ervaart.

Dat is de eerste stap. Daarna kun je ze als het ware in je lijf, je ziel en je geluksgeheugen opslaan.

Hoe doe je dat doen?

Het is eigenlijk heel simpel. Je gaat al je zintuigen na.

  • Hoe voelt het?
  • Hoe ruikt het?
  • Hoe klinkt het?
  • Hoe smaakt het?
  • Hoe voelt het in je lijf?

Relax. Adem. Ervaar wat het met je doet.

En dat  is alles! Zo onthoudt je brein en je lijf dit kleine geluksmoment for ever.

Een bedreigd brein

Waarom is nu vaak zo vreselijk lastig om niet veel meer te genieten van de kleine dingen in ons leven? En waarom piekert ons brein zich liever suf dan zich te focussen op het mooie en goede?

´Om te overleven en hun genen door te geven, moesten onze voorouders zich vooral bewust zijn van gevaren, verlies en conflicten. Het gevolg was dat de hersenen tijdens de evolutie een negatieve neiging ontwikkelden om uit te zien naar slecht nieuws, daarop krachtig te reageren en de ervaring snel op te slaan in de neurale structuren. ´ 

Het zit in onze genen om te focussen op fysieke veiligheid. Dat is zijn boodschap. We staan altijd klaar om te vechten of vluchten. We moeten alert zijn op gevaar. Op bedreigingen. Op sabeltandtijgers of vijandige stammen in de bosjes.

Stress, onrust en angst volgen mee in dit spoor.

Leer jezelf kennen

Het goede nieuws is dat je dit kunt veranderen.

Je kunt je eigen gedachten- en stresspatronen leren herkennen.

Dat je vanaf een afstandje naar jezelf kijkt.

En denkt: Oh, maar dit is helemaal geen levensbedreigende situatie. Er zit namelijk geen leeuw achter me aan.

Ja, ik ervaar zeker wel een trigger voor stress (denk aan een boze echtgenoot of baas, je eigen perfectionisme, files, werkdruk, agressief gedrag van anderen enz enz).

Maar ik heb de keus om NIET mee te gaan in die welbekende neurologische banen van negatief denken en voelen.

Wat kun je dan wel doen?

  • Letterlijk stilstaan of uit de situatie stappen
  • Accepteren dat je deze gedachte nu Hebt- maar ook inzien dat je die gedachte niet Bent
  • Je gedachten aldoor een halt toeroepen: STOP
  • Ademen. Een paar keer zuchten. Tot je weer kalm wordt
  • Je schouders laten zakken, je gezicht zacht maken. Je lijf ontspannen.

En wat ik dus nu geleerd hebt: Je kunt naar je innelijk geluks-resorvoir toe.
Je kunt jezelf trainen om iedere keer bewust te herinneren hoe jij je voelde daar onder die zingende boom.

En dit gevoel weer lijfelijk te ervaren. Hoe was die zoete geur? Dat gevoel van wind in je haar? Die diepe ontspanning die je toen ervaarde? Dat gevoel van saamhorigheid, bewustzijn – en puur klein geluk?

Je ware natuur wil naar buiten

Voor mij helpt het altijd, altijd om niet alleen herinneringen naar voren te halen- en zo dus positieve emoties opnieuw te voelen.

Maar om bewust nieuwe positieve emoties op te zoeken.

Hoe?

De meest simpele en goedkoopste tip voor het helen van negatieve gedachten en emoties is om de natuur op te zoeken.

Een kleine pocket van groen midden in de stad kan ook al wonderen doen.

Ga op zoek naar een hemel vol stapelwolken, het geluid van grind onder je schoenen, de geur van bloeiende roos. Vind een zingende boom en ervaar jouw pareltje van geluk.

Kost het je moeite?

Als je het lastig vindt om dit in je eentje te doen, kom dan een keer gratis kennismaken met mij en al mijn tools om je verder op weg te helpen.

Mail me voor een gratis en vrijblijvende afspraak. a.vandermaarel@hotmail.com

Je ware natuur – wat is dat nou?

Je ware natuur- wat is dat nou? Voor mij is het dit in het kort: De staat van Zijn waar je je blij voelt als een dartelend lammetje. Als een kind dat danst in een regenplas. Onbevangen, open, helder, stralend, in het hier en nu. Maar ja. Zo is het leven nu niet elke dag… Maar vanuit je ware natuur kun je ook bewust donkere dagen accepteren. Met compassie voor jezelf. En: verder in dit blog: Hoe doe je dit nu? Leven vanuit je ware natuur? Lees over de vier stappen om dit te bereiken.

Samsara en lijden

Leven vanuit je ware natuur en aldoor bewust zijn en de juiste, volwassen keuzes maken is nog niet zo eenvoudig, toch?

Er zijn van die dagen zo vol van twijfel of irritatie dat we onze kern van compassie en zachte kracht totaal uit het oog verliezen.

Zo is het voor mij wel in ieder geval – en je weet het ´You teach what you mostly need to learn´.

Dus maak ik weer twee babystapjes vooruit op weg naar mijn Ware Natuur – en zet ik weer een stap terug. En zo voort ;-).

Samsara is een boeddhistische term die verklaart dat de cirkel van lijden vooral wordt veroorzaakt doordat je je identificeert met een onjuist zelfbeeld.

Samsara gaat om streven oftewel: ´het eindeloze worden in tegenstelling tot het eindeloze zijn´ (in de woorden van de filosoof Shankara). Volgens het boeddhisme houdt dit ons vast in de eeuwige cyclus van leven en wedergeboorte. Totdat we verlicht raken. Ha. Dat is een mooi doel.

Je ware natuur- wat is dat nou?

Hoe vaak kijk jij in de spiegel en zie je iemand die niet goed genoeg is? Iemand die in wezen niet deugt?

Te dik, te dun, te lang, te kort, te boos, te lief, te veel rimpels, te jong, te dom, te slim, te lelijk, ongeduldig, hebberig, zeurderig, koud, onbenullig, jaloers, zwak, emotioneel en ga zo maar voor eeuwig door.

Dit is de reden dat we constant het grote geluk zoeken in materie, status en streven. Hierdoor doen we zo ons best. Zetten we alles op alles voor erkenning en bevestiging van buitenaf.  Jezelf verge-liken met alle succesvolle, hippe en happy people op social media helpt ook niet echt hierbij.

Innerlijke stemmetjes

Volgens Schema-therapie en Voice Dialogue bouw je al op jonge leeftijd een kritische zelfbeeld op. Je pikt afkeurende beelden en woorden op van je ouders, onderwijzers, je omgeving en de maatschappij.  Het wordt ons met de paplepel ingegoten om te confirmeren, aan te passen en te voldoen aan ‘zoals het heurt’.

De strenge stem van je ouder of docent internaliseert zich en voilá – maak kennis met je innerlijke Critica of je innerlijke Perfectionista.

De stemmetjes hebben ook echt wel nut. Anders zouden we misschien wel heel rare dingen doen.  We moeten ons uiteraard ook houden aan de wet. We hebben rekening te houden met andere mensen en onze eigen normen en waarden. We moeten afwegen, keuren, keuzes maken.

Maar die innerlijke figuren gaan een stap verder.

Ze zijn nooit tevreden.

Ze klagen, zeuren en leveren constant kritiek. Op jou. Op alles en iedereen. Dat an sich wekt weer schuldgevoel en schaamte op.

Het wekt het gevoel op dat je het never-nooit goed genoeg zult doen. Dat je vroeg of laat wel door de mand zult vallen. Volgens onderzoek leiden vooral mensen aan dit syndroom die in de ogen van anderen juist wél succesvol…

Het zijn venijnige innerlijke processen.

Herken jij je hierin?

Maar. Als je, volgens het boeddhisme,  je ware natuur erkent en herkent, kom je in een staat van genade. Dan ben je vrij van je ego. Vrij van de kritiek.

Je ego wegwerken?

Is dat haalbaar? Een ego-vrij leven?  Ik betwijfel het. Niet voor mij in dit leven, vrees ik ; -).

Wel kunnen wij, gewone stervelingen,  die eeuwig kritische stemmetjes gewoon wat vaker stop zetten.  

Maar ook dat is moeilijk. Dus wat doen we nu als we die kritiek van binnenuit horen?

We gaan als een gek die stemmen weg duwen. Want vóelen wat het met je doet – dat willen we niet.

  • Door jezelf te vermannen. Hup. Tanden op elkaar.  Harnas aan. Doorgaan.
  • Door zielig te doen en te gaan geloven dat je het echt niet kan.
  • Door anderen de schuld te geven.
  • Door toch die dure schoenen online te bestellen. Terwijl je al negenendertig paar in de kast hebt staan.
  • Door nog een zak chips open te scheuren. Of te zwelgen in chocola, wijn, pasta of ijs.
  • Door te klagen, zeuren, je af te reageren op je kids, moeder of partner.
  • Door uren lang te gamen, netflixen en scrollen op je mobiel.
  • Door je lijf af te beulen in de gym.

Je ware natuur – wat is dat nou?

Je ware natuur- wat is dat nou?  En hoe kom je hier in hemelsnaam bij als je kritische stemmen je in hun ijzeren greep hebben?

Stap 1. Jezelf door hebben

Als je vanuit je ware natuur leeft, kun je als het ware een stapje terug zetten en in ieder geval jezelf door hebben. Jezelf niet langer voor de gek houden met die afleidingsmanoeuvres die helemaal niet helpen, maar die in tegendeel, voor nog meer schuld en afwijzing zorgen.

Er is lef voor nodig om jezelf van een afstandje te betrachten. En je emoties en gedachten niet langer onder water te duwen als die strandbal die toch met veel meer kracht ophoog schiet – maar om ze te op te zoeken. En te onderzoeken. En ook niet niets:  Om te accepteren dat jij je nu even zo denkt en voelt:

  • ´Ok, ik heb de gedachte dat ik niet gewaardeerd wordt.´
  • ´Ik accepteer dat ik me niet succesvol voel´.
  • ´Het is ok dat ik me nu als een looser voel´.
  • ‘Het is ok dat iemand anders meer verdient, mooier is enz.’
  • ‘Het is ok dat ik domme dingen doe en zeg’.
  • ‘Ik accepteer dat ik nu zulke negatieve gedachten denk’.

Want daar draait het ook meteen om. Het zijn maar gedachten! Het is niet de waarheid. De negatieve gedachten geven je negatieve emoties. Waardoor je ook op een negatieve manier in actie komt. Dat geeft weer negatieve gedachten en zo voort.

Dus: Bekijk jezelf van een afstandje en dan laten die gedachten als vanzelf weer los!

Stap 2. Inzien dat we zoveel meer zijn.

We zijn uiteraard veel meer dan die tijdelijke, kritische gedachten en emotie-stormen. We zijn oneindig veel meer dan de pijn en depressies die dit veroorzaakt.

We hebben ook allemaal een kern van  licht, liefde, hoop, puur plezier, geloof, optimisme, moed, zekerheid, eigenliefde, zelfwaardering, vertrouwen en diepe wijsheid.

Daar moeten we aldoor bij zien komen. Het is zaak om voor jou uit te vinden wat werkt.

Ik heb een heel scala aan tools.  Dankbaarheid is er een van. Naar buiten gaan is mijn favoriet. Bewegen.  De natuur helpt mij altijd, altijd. Maar ook niksen, nieuwe inspiratie opdoen, leren,  nieuwe interessante mensen leren kennen, me-time inplannen, mijmeren, creatief bezig zijn.

Kortom: Je hebt voeding nodig voor lijf, hart en ziel om bij je ware natuur te komen.

 

Stap 3. Wat is je zielsverlangen?

En als jij je werk, je gezin, je leven en je ziel zo bekijkt – waar streef je dan eigenlijk naar?

Is het streven naar erkenning en bevestiging van je geliefde, je baas, de buurvrouw of je stiefkinderen het hoogste doel? Het verlangen naar spullen en status? Naar eeuwige roem of schoonheid?

Ja? Dat is helemaal menselijk!

Maar het is wel een goed idee om een stapje dieper te gaan.

Probeer te achterhalen wat er achter je gestress en streven zit? Wat geeft het je nu precies als je een miljoen zou winnen op de loterij? Of als je rijk en beroemd wordt?

  • Is het misschien eigenlijk een wens om in verbinding te zijn met je geliefden, met anderen, met een groter geheel?
  • Om je deelachtig te voelen?
  • Om meer tijd te hebben voor jezelf?
  • Rust?
  • Zelfvertrouwen? Eigenwaarde?
  • Om je talenten en kwaliteiten in te zetten voor een groter goed?
  • Of het is een zucht naar avontuur en vrijheid.
  • Een verlangen om autonoom en zelfstandig te zijn.
  • Een verlangen om te leren, lezen, ontdekken.
  • Om de zin van je eigen leven te onderzoeken.
  • Een verlangen naar flow, dingen maken, spelen.

Wat fluistert jouw ware natuur je in?

En wat kun je nu als eerste stap doen om te gaan voor een rijk en vol leven – maar dan op een zielsniveau?

Kortom: Wat verstopt zich onder dat streven? Waar word je zielsgelukkig van?

Stap 4. Geluk en zingeving

Dit ruimt ook meteen baan voor en revolutionaire nieuwe kijk op geluk.

100 % gelukkig leven bestaat natuurlijk niet.

Juist de schaduwkant van geluk is interessant voor een rijk en vol leven. Want het is misschien vooral de pech, tegenslag, het falen, de domme dingen, het ongeluk, ja en misschien juist ziekte, dood, burn-out, ontslag, verlies en pijn- die zorgen voor diepgang, begrip en empathie voor jezelf en anderen.

Het ervaren van zingeving in de rafelranden van ons bestaan, brengt volgens Amerikaans onderzoek, nu juist een diep gevoel van geluk.

Ook stap 4 is een shift in denken en zijn. Het gaat over acceptatie van wat nu is. Als je dit lukt (en ja, soms lukt het gewoon heel makkelijk en soms ook even niet!) gaat het loslaten als vanzelf…

Je ware natuur – wat is dat nou?

Deze vier stappen zijn een goed uitgangspunt.

Leven vanuit je ware natuur kan ook best zijn dat je  bewust  ´succes´ najaagt in de buitenwereld.

Van mij mag het!

Als je maar bewust keuzes maakt. Die in lijn zijn met wat bij jou past.

Misschien gaat het vooral over keuzes maken. Iedere dag weer.

Ik geloof er heilig in dat als je leeft vanuit jouw waarden, je visie en je passie, je pad zich vanzelf uitvouwt in de richting van jouw ware natuur.

Zoals de meeste clichés een kern van waarheid omvatten:

Het gaat niet om het doel. Het gaat hier om de weg. Stapje voor stapje voor stapje.

Coaching nodig?

Heb je tools nodig om dichter bij jezelf te komen? Om de juiste keuzes te  maken? Om die vier stappen te gaan ervaren?

Ik help je graag met al met kennis en ervaring in de bossen rond Arnhem. Want de natuur helpt je om jouw ware natuur naar buiten te laten komen! Kom het nu tijdelijk gratis en vrijblijvend uitproberen in een sessie van 45 minuten.

Lees er hier meer over en geef je nu op! Het aantal plekken is beperkt. Ik help je graag.

P.S. Herken jij je in dit blog? Heb je nog aanvullingen? Schrijf een comment hieronder, ik lees het graag!

Vond je dit artikel boeiend? Lees dan Van down en out naar out en up.  Of: Zeven geheimen van natuurcoaching.

Houd jij van je stiefkind? Nee?

Houd je van je stiefkind? Nee?Houd jij van je stiefkind? Nee?

Dat zou zomaar kunnen. Liefde op het eerste gezicht komt aan de andere kant óók zeker voor. Lees hier alles over de liefde in je gezin. En hoe je er mee om kunt gaan als je die roze bril niet op hebt. Of juist wel! Houd jij van je stiefkind? Nee?

Houd je van je stiefkind? Nee?

Naar mijn mening is het geen taboe meer om te zeggen dat je niet van je stiefkind houdt.

Als je je verdiept in praatgroepen op facebook is het eerder comme if faut om te roepen dat je een hekel hebt aan je stiefkind.

Dat er totaal geen klik is. Dat het hopeloos is tussen jullie.

En dat kan.

En dat komt vaak voor.

En dat is voor alle partijen vreselijk moeilijk. Dat doet pijn. Meer dan dat. Het breekt mijn hart als ik de verhalen hoor. Het verwoest een heel gezin. En de toekomst van kinderen. Houd jij van je stiefkind? Nee? Het is helemaal begrijpelijk.

Moeilijk voor het stiefkind

Het is afschuwelijk voor een kind om op te groeien in een gezin waar hij zich niet gehecht voelt. Waar er geen liefde of tenminste vriendschap en zorg en aandacht voelbaar is vanuit de stiefmama naar het stiefkind toe. Dit levert – volgens Amerikaans onderzoek – serieuze hechtings- en relatieproblemen op als het kind volwassen wordt. Het kind voelt zich zijn hele leven lang afgewezen.

Moeilijk voor bio-vader

Het is afschuwelijk voor een bio-vader om te moeten aanschouwen dat stiefmoeder zijn kind feitelijk niet verdragen kan. Dat het jouw zoon of dochter afwijst. Aldoor maar weer. Het is- wat mij betreft – een goede reden voor vader om een einde te maken aan deze relatie als hij, noch stiefmoeder bereid is om het tij te keren.

Moeilijk voor de bio-kids

Het is heel verwarrend als je merkt dat je half-broer of zus achtergesteld wordt. Dat jij meer mag dan je stiefzus. Dat er andere regels zijn in huis, dat je moeder wél jouw was opvouwt maar niet die van je stiefbroertje. Dat jouw moeder wél van jou houdt, maar niet van je halfzus. Dat is intens verwarrend – en vaak volgen kinderen de emoties en gedrag van hun moeder. En gaan zich dus ook moeilijk opstellen tegenover de stiefzusjes en broertjes. Maar vooral tegenover de stiefouder.

Moeilijk voor de ex

Het is afschuwelijk voor bio-moeder, de ex dus, om verhalen te moeten horen hoe het is daar bij papa. Kun je je voorstellen dat je je kind naar een vrouw wil sturen die geen aandacht, tijd of vriendelijkheid kan opbrengen voor jouw eigen vlees en bloed? Naar iemand die onterecht streng en afwijzend is?

Moeilijk voor stiefmama

Het is net zo afschuwelijk voor stiefmama. Je voelt de druk. Je wéét dat iedereen van je verwacht dat je wel liefde gaat voelen. Maar je kunt het niet opbrengen.

Houd je van je stiefind? Nee?

Ik kan het me levendig voorstellen hoe moeilijk het moet zijn. Alleen de geur van de zweetkleren uit de voetbaltas van je stiefzoon maakt je al misselijk.  Die hemelende ogen als je vraagt hoe het met hem is. Zijn praatjes. Zijn schoenen in de gang. Zijn stiltes. Of alles waar jij je aan ergert.

Houd je van je stiefkind? Nee?

Wat doe je dan in hemelsnaam als het zo is? Hier een aantal korte tips en reflecties.

Wat is dan die liefde?

Jij en je partner vielen voor elkaar vanwege chemie, geur, lichamelijke aantrekkingskracht, herkenning van humor, interesses, opleiding, achtergrond, opvoeding, brein, manier van doen, voelen, in het leven staan.

Dat is waar je op viel. Dat was de vlam, de bliksem, de vlinders in de buik.

Liefde – is echter veel meer dan dit. Zoals alle clichés  iets van waarheid met zich meedragen:

Liefde is een werkwoord. Je moet je interesse blijven tonen in de ander. Elkaar aldoor opnieuw leren kennen. Geven. Nemen. Samen zijn. Tradities, rituelen en herinneringen opbouwen. Het goede voorbeeld geven. Moeilijkheden overkomen. Compassie tonen. Plek innemen. Sorry zeggen. Motivatie. Tijd. Jezelf terug fluiten en de ander voor laten gaan. Aldoor opnieuw beginnen. Liefde moet zich in jullie nestelen.

Deze laatste alinea geldt niet alleen voor geliefden.

Dit geldt voor alle diepere relaties in je leven.

Ook die met je stiefkinderen.

Dit geldt ook voor als je pleegkinderen hebt, adoptiekids of voor een goede relatie met je bio-kids, familie of ouders.

Voordat ik kom met tips over hoe je wel een band opbouwt met stiefkids eerst een stukje over liefde, amore, liebe.

Waarom is liefde nu zo moeilijk in stiefgezin?

Houd je van je stiefkind? Nee?

Dan is dit het allergrootste struikelblok.  Afwijzing.

Stiefmoeders voelen zich afgewezen. Dit kan ook onbewust onder het oppervlak spelen.
Maar wat je diep van binnen voelt is dat je gekwetst, jaloers, buiten spel gezet wordt. Het vijfde wiel aan de wagen bent.

Daar komt dan nog bij dat stiefmoeders ook vaak echt afgewezen worden.

  • Door hun partners omdat die geen begrip tonen
  • Door de ex die zich zelf afgewezen en buitengesloten voelt
  • Maar vooral door hun stiefkinderen

Stiefkinderen wijzen hun stiefmoeders af.  En waarom?

  • Omdat stiefmoeder te hard van stapel loopt en te graag wil
  • Omdat ze hopen dat papa en mama weer bij elkaar komen
  • Omdat ze nog moeten wennen
  • Omdat zij zich zelf afgewezen voelen (en worden!) door hun stiefmoeder
  • Omdat ze in de (peuter-) puberteit zitten en zich los aan het maken zijn
  • Omdat ze geen ´toestemming ´ krijgen van bio-moeder om hun stiefmama aardig te vinden
  • Omdat ze geen hulp krijgen hoe om te gaan met al deze moeilijke emoties- ook niet van bio-vader.

Je snapt het al. Als je je allebei afgewezen voelt – dan gaat het niet lukken.

De pijn van je afgewezen voelen – gaat niet samen met  vriendelijkheid, compassie en zeker niet met liefde.

Wat kun je doen als je niet van je stiefkind houdt?

Het is jouw verantwoordelijkheid als volwassen mens om hier daadkrachtig aan te gaan werken. Houden van – nee, dat hoeft niet. Maar ik verwacht dat je in je gezin een vriendelijk klimaat schept. Met warmte. Geduld. Humor. Ruimte. Grenzen. Met liefde en leiding.

Zet je over je eigen schaduw heen.   Aldoor weer opnieuw.  Tel tot tot tien. Maak een grapje. Zeg tegen jezelf dat je stiefkind moeilijk gedrag vertoont omdat het niet lekker in zijn vel zit.

Wentel niet in de ellende. Als je aldoor blijft roepen dat het niks wordt – hoe groot is de kans dat het beter wordt? Ventileren helpt even. Maar je zult aan de slag moeten.

Ga je pijn helen. Die afwijzing heb je al eerder in je leven ervaren. Ga hem NU helen.  Lukt dat niet alleen? Ga dan in coaching. (Ik help je graag, ook via whatsapp live bellen of de mail).

Accepteer dat het tijd kost. Accepteer dat je verwachtingen en ideaalplaatjes uit je jeugd niet kloppen. Geniet van het goede. Laat de controle los.

Zeg tegen jezelf dat het niet aan jou ligt. Maar aan het hele systeem.

Schep ruimte voor toenadering. Zie je stiefkind als een zwerfkat die je net in huis hebt gehaald en die je naar je toe lokt met lekkere hapjes. En genoeg tijd om in haar eigen tempo naar jou toe te komen!

Blijf beleefd, vriendelijk en benaderbaar. Zeg altijd, altijd gedag en dank je wel.

Neem het initiatief. ´Ga je mee wandelen? Een spelletje spelen, naar de bios, een hut bouwen?´ Bij nee – prima. Maar probeer het de volgende keer weer.

Je partner heeft de taak om zijn kinderen terecht te wijzen. Als ze jou blijven negeren. Ook zij zullen zich moeten houden aan de beleefdsheidsnormen die je samen beslist. Ook jij mag uiteraard je grenzen stellen. Ook jij mag uiteraard een slechte dag hebben en chagrijnig of boos zijn.

Meer tips nodig? Kom dan in coaching! Het eerste half uur is gratis en vrijblijvend. Ik raad het je echt aan. DIT GAAT NIET VANZELF OVER.

Je houdt wél van je stiefkind!

Dat is fantastisch! Wat bof jij. En je stiefkind, bio-kind, bio-vader en ex….

Maar helaas is dit vaak ook niet makkelijk. Ik krijg noodkreten van stiefmama´s die me schrijven dat niemand begrijpt dat ze van hun stiefkind houden. Dat niemand hun emoties serieus neemt. Dat is schrijnend.

  • ´Jij hebt zelf geen kinderen, dus je wéét niet wat moeder-liefde is´
  • ´Je vindt ze wel leuk – maar liefde tussen biologische ouders en kinderen gaat dieper. Dat is anders. Jij hebt die bloed-band niet!`
  • ´Wacht maar totdat het pubers worden!´

En ook deze houding van de omgeving kan je als een afwijzing ervaren. En ook dit doet pijn….

Want ja! Je kunt natuurlijk van je stiefkind houden. Ja! Het kan liefde op het eerste gezicht zijn. Ja! Je kunt bouwen aan een mooie, liefdevolle relatie. Ja! Ja! Ja!

Ik ben benieuwd of jij je in dit verhaal herkent? En vooral : Wat heb je er aan gehad? Deel het hier in een comment!

P.S. Behoefte aan hulp om een band op te bouwen? Dat kan! Klik hier voor meer info.

stiefmoeder coachAnnette van der Maarel is coach en counsellor. Haar passie is om jouw gezin weer op de rit te krijgen. Ze coacht graag buiten in de natuur. En anders gewoon aan tafel!

Je kunt haar altijd mailen met kleine en grote vragen. a.vandermaarel@hotmail.com.

 

Vrolijk Pasen, stiefmama!

Gerelateerde afbeeldingDe paasdagen staan voor de deur. Lekker een lang weekend vrij. Hopelijk mooi weer…  Maar zie je er toch tegen op, stiefmama? Lees dan snel verder en implementeren maar die tips die ik je hier geef! Want dit is wat ik je wens: Vrolijk Pasen, stiefmama!

Vrolijk Pasen, stiefmama!

Ik kom net binnen van een wandeling met m´n hond. Voel de zon op mijn huid. De frisse lentelucht in mijn neus. En ik borrel van energie als ik denk aan volgend weekend.

Pasen. Vrije dagen. Rituelen. Samen zijn. Verbondenheid. Ik heb er zin an!

Maar ja. Ik weet dat het heel anders kan zijn. Ik weet dat er op dit moment duizenden stiefmama´s in Nederland en België zijn die acute hoofdpijn krijgn als ze denken aan feestdagen samen met hun stiefgezin.

´Hoe kom je die feestdagen nu heelhuids door?´  Die vraag krijg ik vaak.

Laten we het daar eens over hebben. Want het kan echt veel leuker zijn, dan je nu denkt. Of je nu thuis zit – of in een vakantiehuisje of in het buitenland.

Verwachtingen belemmeren

Waarom is het nu zo ingewikkeld? Waarom kunnen wij stiefmoeders niet gewoon genieten en blij zijn? Hier even in het kort een aantal redenen.

  • We groeien op met idealplaatjes. Een gezin? Dat is zoals in een wasmiddelreclame. Zoals op foto´s die mensen op Facebook plaatsen. Een en al geluk.  Ons gezin is géén eerste gezin. En dat zal het ook NOOIT worden. We moeten andere plaatjes maken.
  • We schroeven onze verwachtingen  even flink op voor de feestdagen. Want daar moeten we het van hebben, toch? Die vrije dagen samen?
  • Je innerlijke Perfectionista. Ken je haar? Dat personage in jou dat vindt dat je huis niet alleen opgeruimd, maar ook schoon en gezellig moet zijn tijdens feestdagen. Je moet je familie bezoeken, de perfecte paasbrunch serveren voor je hele familie, ladingen chocolade-eieren verstopt hebben, paastakken in huis gehaald hebben, er zelf tip-top uitzien, de kids moeten op hun paasbest zijn en zich wel een beetje gedragen, je werk moet af en ga zo maar door.
  • De stiefjes hebben eigenlijk geen zin in. Want ze willen hun moeder niet in de steek laten. Of ze zijn  liever daar om met hun vriendjes in de straat te spelen. Of ze wilden het liefst naar opa en oma aan de andere kant. Of ze zien op tegen de stress in jullie huis.
  • Je bent aan het eind van je latijn. Je bent toe aan vrije dagen. Want niet alleen je werk, je ouders, familie, buren en  vriendinnen eisen zo je aandacht op. Maar je hebt ook nog enorm veel energie geïnvesteerd in je gezin de afgelopen tijd.  Je verlangt naar rust. Naar je bedje, uitslapen, lang douchen, niksen, me-time, chocola eten.  Je verlangt naar: ´Vrolijk Pasen, stiefmama!´

Vrolijk Pasen, Stiefmama!

Toch kun je er het beste van maken. En het beste onder de omstandigheden – dat is eigenlijk al goed genoeg. Toch?

Deze vragen helpen jou om er een Vrolijk Pasen van te maken.

Vraag 1. Hoe kun jij ME-TIME in plannen?

Dit staat wat mij betreft op nummer één.

Zorg ervoor dat je – ook als je straks in een vakantiehuisje  zit – dit  nu al samen met je partner overlegt.

Laat hem deze blog lezen en wijs hem erop dat jij je af en toe moet afzonderen.

  • Zodat je even uit het gekkenhuis kunt stappen
  • Nieuwe energie kunt opbouwen
  • Jezelf bij elkaar kunt harken
  • En heel even rustig kunt ademen

Daarna heb je weer meer geduld, kun je irritaties beter van je af laten glijden. En reageren met humor in plaats van een snauw.

En niet te vergeten: Zijn bloedjes van kinderen hebben exclusieve aandacht van hun vader nodig! Twee vliegen in een klap dus (zie ook Vraag 3).

Vraag 2.  Helpt praten?

Yes!  Het is een goed idee om van te voren al te overleggen en polderen.

a. Met je partner

b. Met je hele gezin (vanaf basis-school leeftijd kan dit prima).

Doen dus! Praten over je verwachtingen en behoeften.

Weet je eigenlijk wel wat jij wilt? Veel bewegen, sporten, mensen uitnodigen, of liever relaxen en Netflixen?

Je kunt best een consensus vinden zodat iedereen ( in ieder geval een beetje) z´n zin kan krijgen. En dat doe je door – inderdaad – er naar te vragen en samen te overleggen. (Zie ook  vooral vraag 4).

Vraag 3. Hoe deel je de tijd het beste in?

Stap  NU af van het idee dat je als samengesteld gezin alles samen moet doen.

Als het niet lekker loopt – verdeel dan de tijd vrij strikt in.

In blokken. In verschillende sub-groepjes. Of alleen.

Dan ga jij soms alleen wat even voetballen met jouw kinderen En hij gaat met de zijne een chocoladetaart bakken. Daarna parkeer je ze bv alle kids voor Nijntje op tv (of ieder op zijn eigen playstation of mobiel). Dan kunnen jij en je lief  samen  koffie drinken op het terras of je zelfs even terug trekken in je eigen kamer.

Jouw partner gaat daarna met de hele bups zwemmen in het overdekte bad terwijl jij gaat appen met vriendinnen, het vierde deel van Elena Ferrante gaat lezen of even een dutje doen.

Daarna is het jouw beurt om met iedereen eieren te schilderen (en dan mag je best goed vinden dat een aantal kids zich liever even terugtrekken met hun mobiel) terwijl je man een half uurtje gaat joggen.

Eten doe je dan weer samen. Met z´n allen.

En zo deel je het hele weekend op in verschillende blokken.
Er is zelfs onderzoek gedaan naar het opdelen van tijd in samengestelde gezinnen in de VS – waar ze veel meer stiefgezinnen hebben dan wij. Het resultaat? Het werkt!

Vraag 3. Hoe zit het dan met die gezellige Paas-rituelen?

Die zijn belangrijker dan je denkt!

Ieder samengesteld gezin moet, wat mij betreft, nieuwe, eigen rituelen instellen.
Dat schept een band. Een wij-gevoel. Een eigen cultuur. Saamhorigheid. Vertrouwen. Dat schept herinneringen. Structuur in je bestaan. Feest.

´Weet je nog dat we ieder jaar eitjes gingen zoeken en dat papa zich dan als Paashaas verkleedde?´

Ga ook hier vast over brainstormen met je partner. Lekker eten hoort hierbij. Ga samen bakken. Een gek spel verzinnen. Misschien een klein Paas-cadeautje bij het ontbijt of een speciale Paas-film dat je ieder jaar weer kijkt?

4. Wat doe ik met mijn opvoedstress?

Relax! Het is vakantie. Wat maakt het uit als ze meer snoepen, later naar bed of meer op hun mobiel zitten?

Weet je wat je mantra kan zijn – als je te veel blijft hangen in de opvoedstress?

Dan denk je deze zin aldoor maar opnieuw:

´Het zijn mijn kinderen niet, ik laat de opvoeding aan mijn partner over en focus zelf op iets leuks´.

En ook je eigen kids hebben vakantie. Dus laat maar los.

MAAR. Jullie zijn wel huisgenoten. Of vakantie-huisje-genoten.

Dus. Je kunt het wél hebben over geluidsoverlast, bedtijd en wie de  tafel dekt. Doe dit meteen als je het gaat hebben over je verwachtingen en behoeften.  Maak er een familie-overleg van.

Ik leg het wel even kort uit:

5. Is het een goed idee met een familie-overleg?

Dat is een heel goed idee! Als je elkaar voor de vakantie nog ziet, doe je het dan al.

Anders op de eerste dag.

Maak een agenda en vraag of iemand een punt heeft. Kondig het aan als iets bijzonders. Koop donuts – of ander lekkers. En sluit af met iets leuks. Harde muziek en samen dansen of zo.

Dan noem je de agendapunten (of je man doet dit) en benoemt dat je graag de opinie én praktische oplossingen hoort van je huisgenoten.  Dit laatste is essentieel. Als de kids mee mogen denken, krijgen ze de intrinsieke motivatie om ook in actie te komen, die drive van hen hen je nodig voor een geslaagde vakantie.

Bijvoorbeeld.

  • Agendapunt 1: Wat willen jullie graag doen of niet doen met Pasen?
  • Agendapunt 2: Hoe gaan we tijd indelen ? (In blokken dus, goed om ze voor te bereiden!)
  • Agendapunt 3: Hoe gaan we de huishoudelijke taken verdelen?
  • Agendapunt 4: Wat zijn onze normen en waarden deze vakantie? Zoals: We zeggen ´dank je wel´, ´goedemorgen´ enz.
  • Agendapunt 5: Overige vragen.

Tot slot

Zie jij er nog steeds erg tegen op? Mail me dan even  – dan krijg je van mij een speciale Paas-aanbieding om je er door heen te slepen.  a.vandermaarel@hotmail.com

En ik wens je vanuit mijn stiefmoederhart:

Vrolijk Pasen, stiefmama!

P.S. Ik heb trouwens nog een supergoede tip: Doe mee aan de Stiefmoeder Soulboard workshop!! Die staat gepland voor op zaterdag 31 maart – dus midden in het paasweekend.Dé kans om je op te laden, zodat je daarna weer vol in je gezin kunt storten. Wil je meedoen? Geef je dan wel op t/m woensdag 28 maart. Klik hier meer info.

———————————————————————

 

Annette van der Maarel is coach en counsellor. Ze coacht het liefst buiten in de natuur – maar heeft ook een mooie praktijkruimte in Velp bij Arnhem. Ze is boven alles moeder en stiefmoeder van drie meisjes. Samen met man en hond wonen ze in de fijne stad Arnhem vlakbij de Veluwezoom.