Houd jij van je stiefkind? Nee?

Houd je van je stiefkind? Nee?Houd jij van je stiefkind? Nee?

Dat zou zomaar kunnen.  En dat is helemaal normaal. Lees hier alles over de liefde in je gezin. En hoe je er mee om kunt gaan als je die roze bril niet op hebt. Of juist wel!, want er zijn ook stiefmoeders die wél van hun bonuskids houden. Houd jij van je stiefkind? Ja? Of nee?

Houd je van je stiefkind? Nee?

Naar mijn mening is het geen taboe meer om te zeggen dat je niet van je stiefkind houdt.

Als je je verdiept in praatgroepen op facebook is het eerder comme if faut om te roepen dat je een hekel hebt aan je stiefkind.

Dat er totaal geen klik is. Dat het hopeloos is tussen jullie.

En dat kan.

En dat komt vaak voor.

En dat is voor alle partijen vreselijk moeilijk. Dat doet pijn.  Meer dan dat. Het breekt mijn hart als ik deze verhalen hoor. Het verwoest een heel gezin als er stiefmoeders zo negatief blijven praten over hun gezin.

Houd jij van je stiefkind? Nee? Dat hoeft ook niet! Lees maar snel verder. Eerst over hoe moeilijk het is  voor alle leden van het samengestelde gezin:

Moeilijk voor het stiefkind

Het is afschuwelijk voor een kind om op te groeien in een gezin waar hij zich niet gehecht voelt. Waar er geen liefde of tenminste vriendschap en zorg en aandacht voelbaar is, vanuit de stiefmama naar het stiefkind toe. Dit levert – volgens Amerikaans onderzoek – serieuze hechtings- en relatieproblemen op als het kind volwassen wordt. Het kind voelt zich zijn hele leven lang afgewezen.

Moeilijk voor bio-vader

Het is afschuwelijk voor een bio-vader om te moeten aanschouwen dat stiefmoeder zijn kind feitelijk niet verdragen kan. Dat het jouw zoon of dochter afwijst. Aldoor maar weer. Het is- wat mij betreft – een goede reden voor vader om een einde te maken aan deze relatie als hij, noch stiefmoeder bereid is om het tij te keren.

Moeilijk voor de bio-kids

Het is heel verwarrend als je merkt dat je half-broer of zus achtergesteld wordt. Dat jij meer mag dan je stiefzus. Dat er andere regels zijn in huis, dat je moeder wél jouw was opvouwt maar niet die van je stiefbroertje. Dat jouw moeder wél van jou houdt, maar niet van je halfzus.

Dat is intens verwarrend – en vaak volgen kinderen de emoties en gedrag van hun moeder. En gaan zich dus ook moeilijk opstellen tegenover de stiefzusjes en broertjes. Maar vooral tegenover de stiefouder.

Moeilijk voor de ex

Het is afschuwelijk voor bio-moeder, de ex dus, om verhalen te moeten horen hoe het is daar bij papa. Kun je je voorstellen dat je je kind naar een vrouw wil sturen die geen aandacht, tijd of vriendelijkheid kan opbrengen voor jouw eigen vlees en bloed?

Naar iemand die onterecht streng en afwijzend is?

Moeilijk voor stiefmama

Het is net zo afschuwelijk voor stiefmama. Je voelt de druk. Je wéét dat iedereen van je verwacht dat je wel liefde gaat voelen. Maar je kunt het niet opbrengen.

Houd je van je stiefind? Nee?

Ik kan het me levendig voorstellen hoe moeilijk het moet zijn. Alleen de geur van de zweetkleren uit de voetbaltas van je stiefzoon maakt je al misselijk.  Die hemelende ogen als je vraagt hoe het met hem is. Zijn praatjes. Zijn schoenen in de gang. Zijn stiltes. Of alles waar jij je aan ergert.

Houd je van je stiefkind? Nee?

Wat doe je dan in hemelsnaam als het zo is? Hier een aantal korte tips en reflecties.

Wat is dan die liefde?

Jij en je partner vielen voor elkaar vanwege chemie, geur, lichamelijke aantrekkingskracht, herkenning van humor, interesses, opleiding, achtergrond, opvoeding, brein, manier van doen, voelen, in het leven staan.

Dat is waar je op viel. Dat was de vlam, de bliksem, de vlinders in de buik.

Liefde – is echter veel meer dan dit. Zoals alle clichés  iets van waarheid met zich meedragen:

Liefde is een werkwoord. Je moet je interesse blijven tonen in de ander. Elkaar aldoor opnieuw leren kennen. Geven. Nemen. Samen zijn. Tradities, rituelen en herinneringen opbouwen. Het goede voorbeeld geven. Moeilijkheden overkomen. Compassie tonen. Plek innemen. Sorry zeggen.  Aldoor opnieuw beginnen. Liefde moet zich in jullie nestelen.

Deze laatste alinea geldt niet alleen voor geliefden.

Dit geldt voor alle diepere relaties in je leven.

Ook die met je stiefkinderen.

Waarom is liefde nu zo moeilijk in stiefgezin?

Stiefmoeders voelen zich afgewezen. 
Het gaat over diepe gevoelens. Dat je je gekwetst of  jaloers voelt. Dat je buiten spel gezet wordt. Het vijfde wiel aan de wagen bent.

Daar komt dan nog bij dat stiefmoeders ook vaak echt afgewezen worden.

  • Door hun partners omdat die geen begrip tonen
  • Door de ex die zich zelf afgewezen en buitengesloten voelt
  • Maar vooral door hun stiefkinderen

Stiefkinderen wijzen hun stiefmoeders ook echt af.  En waarom?

  • Omdat stiefmoeder te hard van stapel loopt en te graag wil
  • Omdat ze hopen dat papa en mama weer bij elkaar komen
  • Omdat ze nog moeten wennen
  • Omdat zij zich zelf afgewezen voelen (en worden!) door hun stiefmoeder
  • Omdat ze in de (peuter-) puberteit zitten en zich los aan het maken zijn
  • Omdat ze geen ´toestemming ´ krijgen van bio-moeder om hun stiefmama aardig te vinden
  • Omdat ze geen hulp krijgen hoe om te gaan met al deze moeilijke emoties- ook niet van bio-vader.

Je snapt het al. Als je je allebei afgewezen voelt – dan gaat het niet lukken.

De pijn van je afgewezen voelen – gaat niet samen met  vriendelijkheid, compassie en zeker niet met liefde.

Wat kun je doen als je niet van je stiefkind houdt?

Het is jouw verantwoordelijkheid als volwassen mens om hier daadkrachtig aan te gaan werken. Houden van – nee, dat hoeft niet.

Maar ik verwacht dat je in je gezin een vriendelijk klimaat schept. Met warmte. Geduld. Humor. Ruimte. Grenzen. Met liefde en leiding.

Zet je over je eigen schaduw heen.   Aldoor weer opnieuw.  Tel tot tot tien. Maak een grapje. Zeg tegen jezelf dat je stiefkind moeilijk gedrag vertoont omdat het niet lekker in zijn vel zit.

Wentel niet in de ellende. Als je aldoor blijft roepen dat het niks wordt – hoe groot is de kans dat het beter wordt? Ventileren helpt even. Maar je zult aan de slag moeten.

Ga je pijn helen. Die afwijzing heb je al eerder in je leven ervaren. Ga hem NU helen.

Accepteer dat het tijd kost. Accepteer dat je verwachtingen en ideaalplaatjes uit je jeugd niet kloppen. Geniet van het goede. Laat de controle los.

Zeg tegen jezelf dat het niet aan jou ligt. Maar aan het hele systeem.

Schep ruimte voor toenadering. Zie je stiefkind als een zwerfkat die je net in huis hebt gehaald en die je naar je toe lokt met lekkere hapjes. En genoeg tijd om in haar eigen tempo naar jou toe te komen!

Blijf beleefd, vriendelijk en benaderbaar. Zeg altijd, altijd gedag en dank je wel.

Neem het initiatief. ´Ga je mee wandelen? Een spelletje spelen, naar de bios, een hut bouwen?´

Je partner heeft de taak om zijn kinderen terecht te wijzen. Als ze jou blijven negeren. Ook zij zullen zich moeten houden aan de beleefdsheidsnormen die je samen beslist. Ook jij mag uiteraard je grenzen stellen. Ook jij mag uiteraard een slechte dag hebben en chagrijnig of boos zijn.

Lukt dat niet alleen? Ga dan in coaching. Ik help je graag, ook via whatsapp live bellen of de mail. Het eerste half uur is gratis en vrijblijvend.  DE PROBLEMEN GAAN NIET VANZELF OVER.

Je houdt wél van je stiefkind!

Dat is fantastisch! Wat bof jij. En je stiefkind, bio-kind, bio-vader en ex….

Maar helaas is dit vaak ook niet makkelijk. Ik krijg noodkreten van stiefmama´s die me schrijven dat niemand begrijpt dat ze van hun stiefkind houden. Dat niemand hun emoties serieus neemt. Dat is schrijnend.

  • ´Jij hebt zelf geen kinderen, dus je wéét niet wat moeder-liefde is´
  • ´Je vindt ze wel leuk – maar liefde tussen biologische ouders en kinderen gaat dieper. Dat is anders. Jij hebt die bloed-band niet!`
  • ´Wacht maar totdat het pubers worden!´

En ook deze houding van de omgeving kan je als een afwijzing ervaren. En ook dit doet pijn….

Want ja! Je kunt natuurlijk van je stiefkind houden. Ja! Het kan liefde op het eerste gezicht zijn. Ja! Je kunt bouwen aan een mooie, liefdevolle relatie. Ja! Ja! Ja!

Meer lezen?

Deze blogs kunnen je misschien verder helpen:

Manipulerend stiefkind’

Samengesteld gezin – grenzen stellen, hoe doe je dat?

samengesteld gezin – grenzen stellen, hoe doe je dat?

 

stiefmoeder coachAnnette van der Maarel is coach en counsellor. Haar passie is om jouw gezin weer op de rit te krijgen. Ze coacht graag buiten in de natuur. En anders gewoon aan tafel!

Je kunt haar altijd mailen met kleine en grote vragen. a.vandermaarel@hotmail.com.

P.S. Behoefte aan hulp om een band op te bouwen? Dat kan!  Klik hier voor meer info.

 

 

Wil je dit delen? Dank!
Share

48 gedachten over “Houd jij van je stiefkind? Nee?”

    1. Dank je voor je bericht, ik weet dat elk verhaal uniek is en een andere aanpak vereist. Ik ben zelf ten einde raad in mijn relatie, niet met mijn partner, want daar worden onze problemen nog aangepakt maar mijn relatie met mijn plusdochter is zo verzuurd en zet zo een enorme druk op onze relatie dat het amper nog leefbaar is.. Een zeer intellegent meisje van amper 8 (bijna 9) dat vaak de situaties naar haar hand zet, een slechte band met haar bio-vader, ik die mijn geduld meermaals serieus verloren heb waar dochter bij was.. Ik voel me niet gesteund door mijn partner hierin, het is ons grootste twistpunt.. Ik heb als laatste mogelijkheid gezinstherapie gevraagd want zowel mijn partner als ik gaan eronderdoor.. Je raad is goed, duidelijk en waardevol, maar de pijn blijft zo diep zitten vanbinnen.. Elk lid in de familie krijgt kussen en knuffels buiten ik.. Dit doet zeer want ik hunker enorm naar een goede band met haar.. Dit is zo verdomd moeilijk om uit te geraken, uit radeloosheid vaker gedacht beter weg te gaan maar ik kan dit niet aan om te doen, ik wil niemand pijn doen, ook zeker mijn plusdochter niet… Maar als je ten einde raad bent en er niet meer uit geraakt, hoe kun je jezelf dan constant kalm blijven houden? Ik werk nu met subliminale berichten op mijn pc omdat ik veel erachter werk. dit lijkt al een positieve invloed te hebben maar de problemen zijn groter dan snel oplosbaar.. Lange adem, veel pijn, veel verdriet, en helaas komt bij mij eerst boosheid dan pas verdriet, zou beter omgekeerd zijn, want zo berokken ik zelf veel te veel schade in deze relaties.. Heb schrik om oud te worden in een gezin waar beide vrouwen me niet echt in willen… Laatste hoop op gezinstherapie, maar is dat dan de oplossing? Ik dacht dat mijn partner en ik meer capabel waren dit zelf aan te pakken en op te lossen maar helaas niet.. Wel enorm bedankt voor je tijd en energie om dit neer te schrijven, dit helpt inderdaad door herkenning ! Dank je, xx

      1. Beste stiefmama,

        Ach wat komt er een pijn, verdriet en frustratie naar boven. Je verwoordt het zo goed en met inzicht- maar dat helpt niet om verder te komen, toch lieve stiefmama?

        Ieder verhaal is inderdaad uniek, en daarom helpen deze adviezen en tips hopelijk wel een beetje, maar als je echt vooruitgang wil boeken, hebben jullie inderdaad meer nodig. Je schrijft dat je ervan uit bent gegaan dat jij en je partner er samen uitkomen, en dat begrijp ik heel goed. Je bent immers van goede wil, hebt ervaring en bent intelligent! Toch is het stiefgezin zo fundementeel anders dan een eerste gezin, dat professionele hulp op het gebied van samengestelde gezinnen nodig is. Ik bied je bij deze een half uur gratis en vrijblijvende strategie sessie aan via Whatsapp live bellen. Daar kunnen we het ook hebben over sessies met het hele gezin, want dat werkt! Ik gun het he namelijk van harte om samen een sterk en fijn gezin op te bouwen. Laat maar weten via de mail of je deze stap wilt zetten. Ik leef met je mee.
        Hartelijke groet,

        Annette

        PS. Dit aanbod geldt uiteraard ook voor andere stiefmamas die hier hun verhaal doen!

    2. Ik ben ook een stiefmoeder en heb altijd mijn best gedaan, maar je bent en blijft de tweede keus en zeker als je ook nog met een ex te maken hebt die gewoon tegen haar kinderen zegt: ‘Ik zal die vrouw nooit mogen en ze moet altijd haar mond houden.’
      Hoe moeilijk is dit dan voor mij? Ik ben bang om foute dingen te zeggen zodat hun moeder ze weer kan uithoren over mij hoe SLECHT ik wel niet ben.
      Dat zegt iets meer over de onzekerheid van hun moeder…

      1. Beste bonusmama,

        Dank je wel voor je bijdrage. Ja, heel moeilijk is het voor jou, en andere stiefmoeders in deze situatie als er een ex is die kwaad spreekt en vol rancune is. Inderdaad zitten er altijd andere lagen emoties onder boosheid en gemeenheid – zoals je zelf ook aangeeft. Het is onzekerheid. Angst. Pijn en verdriet over de scheiding, maar misschien heeft deze ex wel een moeilijke jeugd gehad? Ik weet het niet. Feit is wel dat haar angsten veel roet in het eten gooien. Het maakt het samengestelde gezin veel kwetsbaarder als er zo’n ex in het spel is. Ik hoop dat je jezelf kunt zijn en blijven tegenover je stiefkinderen. Ze zullen heus een eigen mening gaan vormen, ook al is het misschien lastig voor hen om jou hun positieve emoties over jou te laten zien, omdat hun moeder dit immers niet goedkeurt… Mijn advies is dus om aldoor maar bij jezelf te blijven, hoe jij wilt zijn, wat jouw waarden en normen zijn. Om de goedheid die je zo duidelijk laat zien te blijven koesteren. En ondertussen mag je ook heus grenzen stellen naar deze vrouw toe! Het beste zou zijn als je partner in gesprek gaat met haar en haar een spiegel voorhoudt. En zijn grenzen aangeeft ‘Ik wil niet dat je zo over mijn vrouw praat, dit is schadelijk voor de kinderen’. Ik hoop dat je hier wat aan hebt en ik wens je veel sterkte. Groet, Annette

  1. ik heb een relatie met een man die een dochter heeft van 14. Vanaf dag 1 is ze een vreselijk verwend kind geweest en ik heb daar nooit iets van gezegd tegen haar tot de dag van vandaag. We hebben inmiddels 5 jaar een relatie en een zoontje van bijna 2. Het is zelfs gebleken dat ze een persoonlijkheidsstoornis heeft waar mijn vriend van af wist. Ik heb nog nooit gevraagd of gezegd dat ze iets moest opruimen of haar aangesproken op haar gedrag. Ik ben net na mijn bevalling een keer ontzettend boos geworden omdat ze voor de zoveelste keer aan het liegen was en haar ouders tegen elkaar aan het opzetten was en haar vader het gewoonweg allemaal gelooft en accepteert. Ik hou zeker niet van haar en het liefst zie ik haar helemaal niet meer in ons huis en in de buurt van mijn kind. Ik kan niet wachten tot ze 18 is en bezoekregelingen ophouden. Tot die tijd probeer ik kalm te blijven en mijn eigen huis te ontvluchten tijdens deze weekeinden en vakanties.
    En altijd maar alles opkroppen en op mijn lip bijten.

    1. Ha lieve stiefmama,
      Dank je wel voor je bericht. Het leven in een samengesteld gezin is bepaald niet makkelijk voor je. Wat maakt dat je het vol houdt? Dat antwoord kan misschien wat hoop geven… want het duurt nog lang voordat ze het huis uit is. Ik denk absoluut dat er dingen veranderd moeten worden. De ervaring wijst dat het niet makkelijk is. Maar het is mogelijk dat het leven beter wordt voor jou- en je hele stiefgezin! Als jij namelijk een klein stapje zet, neem je de anderen met je mee. Ik ken je nog niet, en daarom kan ik alleen algemene adviezen geven, maar ik hoop dat je er wat aan hebt. En anders ben je welkom voor een gratis en vrijblijvende kennismaking via Skype of bellen via Whatsapp.

      1. In gesprek gaan met je partner. Onze partners begrijpen vaak toch niet goed hoe het is voor een stiefmama. Het kan moeilijk zijn om dit op een neutrale manier te doen zonder dat de partner zich aangevallen voelt. Dit doe je het beste door uit te gaan van jouw gevoel. Van de situatie. Wat het met jou doet. Je moet jezelf dan kwetsbaar opstellen. `Als dit of dit gebeurt, raakt het me zo, en maakt het me zo verdrietig, boos of wat dan ook. Dan reageer ik zus of zo, en ik begrijp wel dat dit dan weer een reactie bij de ander losmaakt. Begrijp je hoe het voor mij is? Hoe kunnen we nu samen het beter krijgen?´ Zulke zinnen zou je kunnen proberen!
      2. Onderzoeken wat het nu precies bij jou losmaakt. Wat raakt je nu zo? Herken je dit? Kun jij daar op eigen hand beter mee leren dealen? Vaak komen kwetsbaarheden uit het verleden naar boven. Elke stiefmoeder is een ´outsider´ en dit is een van de pijnpunten die naar het oppervlak komen.
      3. Band opbouwen met je stiefdochter. Hoe moeilijk het ook is – je hebt wel de verantwoordelijkheid voor het welzijn van kinderen die onder jouw dak wonen. Je kunt haar niet negeren… dit is schadelijk voor een kind. Dit vereist heel veel doorzettingsvermogen, geduld en een groot hart van jouw kant. Want van haar kant zal het niet komen. Zeg altijd gedag en dank je wel. Ga gesprekjes aan. Toon je interesse. Negeer haar slechte gedrag en zie het goede en positieve en benoem dat vooral. Ga eens samen naar de film of een activiteit die zij leuk vindt. Stel je voor hoe het is om in haar schoenen te staan!
      4. Overleg samen met stiefkind en man wat de huisregels zijn. Zoals je met elke huisgast zou doen. Wat verwacht je van haar? Wat kan zij van jou verwachten? Wat zijn voor jullie regels die bij jullie passen?
      5. Geef je grenzen aan. Ik weet hoe lastig dit is, want wij stiefmama´s willen niet kwetsen of boos worden. Maar grenzen aangeven, en boos worden mág! Jij woont ook in dit huis!!

      Ik heb nog veel meer tips- maar dan zou ik je beter moeten kennen. Nogmaals dank voor je bericht en je openhartigheid. Want ik kan me levendig voorstellen hoe moeilijk het voor je is. Zoek vooral hulp als je er niet alleen uitkomt. Dit doe je dan voor jullie allemaal, ook voor je eigen kindje… Sterkte stiefmama! Lieve groet, Annette

      1. Ik zal zeker even een gesprek inplannen. Ik ben vanaf november thuis vanwege een burn out maar dit is ook gewoon vanwege haar… ik was erg succesvol als zelfstandig ondernemer maar nu lijkt dit ook te worden afgenomen door stress en depressief gedrag.
        Ik lees helaas nu pas uw reactie…

        1. Beste stiefmama,

          Wat naar dat je zelfs een burn-out hebt overgehouden aan alle problemen… Dit komt vaker voor dan je denkt. Je bent niet de enige!
          De stress heeft helaas invloed op alle gebieden in je leven.

          Maar omgekeerd geldt ook;
          Als je eenmaal handvatten krijgt om om te gaan met problemen in je samengestelde gezin, zul je merken dat je ook meer ontspannen en met frisse moed de rest van je leven en werk tegemoet kunt gaan. Ik heb je ook al geantwoord via de mail en zie uit naar ons gesprek.

          Houd moed, er is hoop, ook voor jou!

          Lieve groet Annette

  2. Ik herken mijn situatie helemaal hierin. Op dit moment is mijn relatie instabiel, een grote reden is dus mijn stiefkinderen met name de stiefzoon. Genegeerd worden, onrespectvol, smiespelen met vader, met een grote boog om me heen lopen. Net alsof ik zo uit het riool ben gekomen en gruwelijk stink. En ga maar door. Ik zelf heb 3 kinderen uit een eerdere relatie. Na 5 jaar mag je ervan uitgaan dat ze weten hoe het hier reilt en zeilt. Mijn partner, de Bio-vader, doet ook weinig aan wat ik graag zou willen zien in ons gezin. Terwijl ik er alles aan doe, aan mijn kinderen, hoe hij het graag wilt zien. Nu heb ik mijn grenzen aangegeven, dat het zo niet langer kan. Mocht er geen verbetering in komen, dat ik de relatie beëindig.
    Ik wil alles proberen om bij mijn partner te kunnen blijven omdat de liefde er zeker wel is. Maar als ik geen beweging krijg of zie in zijn kinderen, maakt me dit diep ongelukkig. Op een gegeven moment heb ik ook geen zin meer om te proberen of er energie in te steken. Psychisch doet het me ook geen goed. Het vreet me op van binnen. Daarnaast merken en zien mijn eigen kinderen hier ook van.

  3. Ik ook zit met een probleem, alleen heeft dat niet zozeer met de kinderen (14 en 18) zelf te maken (zij accepteren mij en vinden me zelfs heel tof) maar meer met de manier waarop mijn vriend omgaat met de situatie. Vanaf het begin van onze relatie heeft ie aangegeven geen kinderen meer te willen en dat heb ik uiteindelijk geaccepteerd (ik ben eind 30 en was het idee toch al aan het loslaten). We wonen nu ruim 1 jaar samen (3 jaar bij elkaar) en ik ben bij hem ingetrokken. Helaas voelt het nog steeds niet alsof het huis ook van mij is, zeker niet als zijn kinderen er zijn. Mijn vriend wil voorlopig geen huis samen kopen en hij zegt dat ie er alles aan doet om mij thuis te laten voelen in huis alleen ervaar ik dat niet zo. Als de kinderen extra willen komen zegt ie altijd ‘ja’ zonder met mij te overleggen (en als hij overlegt probeert ie altijd een tussenoplossing te vinden om tegen niemand ‘nee’ te hoeven zeggen). Ik ben het nu zo ontzettend zat, ik voel me volkomen gepasseerd en heb helemaal niks te zeggen over wat er in dat huis verder gebeurt (ik voel me vaak een schoonmaakster, ik doe alles in huis maar echt zeggenschap over het wel of niet aanwezig zijn van de kinderen heb ik niet). Mijn vriend en ik proberen er over te praten, hij zegt steeds dat hij beter en tijdig zal proberen te plannen maar helaas zie ik geen verandering. Ik ben ten einde raad en denk erover om weg te gaan en weer alleen te gaan wonen. Ik kan die stress niet meer aan…

    1. Lieve stiefmama,

      Wat je beschrijft klinkt inderdaad heel zwaar en moeilijk voor je, en ik kan me levendig voorstellen dat je niet meer weet wat je moet doen. Het is echter helemaal herkenbaar en bijna iedere stiefmoeder en biologische vader maken dit mee, ook al voel je je waarschijnlijk eenzaam en alleen hierin.
      Er is echt van alles aan te doen! Het zijn ook maar kleine stapjes die jullie hoeven te zetten om grote veranderingen te boeken.
      Het is super moeilijk om te accepteren dat de kinderen er zijn, en dat je vriend ze graag bij zich wil hebben en daarom ook ‘ja’ zegt als ze extra tijd bij hem willen hebben. Soms raad ik aan om die omgaanstijden strenger aan te houden. Maar meestal niet. Wat je wél kunt doen is de tijd, taken, ruimte, dat ze bij jullie zijn anders in te delen. Zodat jij en je behoeften meer aan bod komen. Want jij mag er zijn. Het moet niet zo zijn dat jij je zo wegcijfert zoals je nu doet. Ik wil je graag een strategiesessie aan van een half uur aanbieden, via whatsapp live bellen, want het ik gun het je om hier mee verder te komen en ik denk dat ik je kan helpen! Neem even contact op via de mail a.vandermaarel@hotmail.com of bel me via 06-50939469. Hartelijke groet, Annette

      1. Ha stiefmoeder, dank voor je bijdrage! Ja, je hebt gelijk. Als je partner niets anders meer in je ziet is het tijd voor je om het roer om te gooien. Maar – en daar spreekt mijn coach-hart – het zou best mogelijk zijn om het tij te keren en met elkaar in gesprek te gaan! En taken te verdelen! En aandacht en tijd te verdelen! Voor jezelf, voor elkaar, voor het hele gezin… en zo heb ik nog tientallen adviezen die al bij heel veel stiefstellen hebben geholpen. Twijfel je of je het nog volhoudt? Je kunt me mailen en wie weet kom je in aanmerking voor een gratis strategiesessie van 30 minuten.

  4. Ik herken zoveel dingen, uit het eerste stuk maar ook zeker uit het deel van jij bemt geen moeder en de hele ongeving die er op reageerd.
    Mijn vriend en ik wonen samen en hij heeft 2 kinderen van 3 en 6. Beiden ene vreselijke taalachterstand en veel problemen op school. De ex doet er weinig aan dit te verbeteren. Heeft geen grenzen voor de kinderen, de hel3 dag tablet beide nog met een tuitfles, slechte gezondheid door slechte zorg en ga zo maar door. Ik ben zelf totaal niet zo en bij ons thuis zijn er veel regels doordat wij wel graag willen dat ze zich beter gaan ontwikkelen. Mijn vriend kan hier slecht aan bijdragen zegt hij zelf omdat hij slrcht kan lezen en hierdoor de kinderen ook dat soort dingen niet kan leren.
    Doordat ze geen grensen krijgen zijn ze erg brutaal, niemand begrijpt de kinderen door hun slechte spraak en ze luisteren heel slecht.
    Als stiefmoeder vinden ze me gelukkig wel heel lief maar door hun gedrag heb ik er erg veel moeite mee.
    Excuses maken doen ze ook beide niet. Zeker die van 6 is hondsbrutaal en lacht ons gewoon uit. De ex kan ze ook slecht aan maar die ziet de ernst van de situatie niet en is niet voor r3den vatbaar, zodra mijn vriend zijn ex netjes wil aanspreken of ergens over wil praten schiet ze in de verdediging en krijgt hij een walm agressie en gescheld over zich heen.
    Ik probeer op alle vlakken de kids dingen ana te leren samen met mijn partner maar heel dr situstie geeft zoveel stress en frustratie naar de ex dat ze gewoonweg niks doet om ze vooruit te helpen behalve de tablet geeft zodat ze rustig zijn. Mijn vriend en ik hebben hierdoor ook vaak meningsverschillen, hij vind het fijn dat ik moeite doe en dat ik ze dingen wil leren maar soms vind hij me te streng en wil hij dat ze het leuk hebben als ze bij papa zijn. Ik ben van mening dat de kids genieten dat zien mensen ook en dat regels juist belangrijk zijn ook bij papa het hoeft niet alleen feest te zijn ookal sie je ze maar 1x per 2 weekenden.

    Ik vind het wel heel fijn andere verhalen te lezen. Ik voel me soms schuldig dat ik me zo voel maar vaak ben ik blij als ze weer naar zijn ex gaan hoe lief ze soms ook wel zijn.

    1. Beste stiefmama,
      Je hebt het lastig, want je hebt moeite met het gedrag van je stiefkinderen omdat ze brutaal gedrag vertonen en dat je het niet eens bent met de opvoeding, van je partner, maar vooral ook hoe de ex ze opvoedt. Klopt dat? De opvoeding is een belangrijk onderwerp voor stiefgezinnen en bonusmama’s in het bijzonder. Want wat is nu precies je rol?
      In het kort gezegd: Bouw eerst een band op met je stiefkinderen. Ga daarna pas opvoeden! Je moet genegenheid voelen voor je stiefkinderen vóórdat je echt gaat opvoeden. Anders ervaren de kinderen je als die strenge, boze stiefmoeder. En dat wil je niet. Want je man zal toch, hopelijk als het goed is, altijd ‘partij’ kiezen voor zijn kinderen. Die zijn kwetsbaar en hebben hun ouders, hun vader hard nodig.
      Kinderen hébben bovendien al twee ouders die de opvoeding doen. Stapje terug zetten dus.

      MAAR. Jullie wonen wel samen. Het is dus noodzakelijk dat er regels in huis zijn. Je kunt het vergelijken als je met vriendinnen zou samen wonen of in een studentenhuis. Welke regels? Die bepaal je samen met je partner, en ook met de kinderen, die in jouw geval groot genoeg zijn om mee te denken over wie wat doet thuis. Denk aan tafeldekken, rommel opruimen, maar ook aan een aantal beleefdheidsnormen. Zoals gedag zeggen, of sorry zeggen. Ga samen om de tafel, maak de regels die nu bij jullie fase passen, maak het gezellig met wat lekkers erbij. Kinderen vinden het fijn als je ze hierin betrekt, en zijn eerder geneigd om mee te werken als ze ook mee mogen praten en denken.

      Voor jou, en voor heel veel stiefmama’s, levert het stiefgezin ook veel negatieve emoties op, zoals verdriet, pijn, schuld, irritatie en boosheid. Dit is normaal! Wel heel naar en vervelend… Heel fijn dat je je beseft dat de stiefjes ook lief kunnen zijn, want dat kan een stiefmama wel eens kwijtraken als de stress te groot wordt.

      Aan die negatieve emoties is ook heel veel te doen. Maar dan zou je in coaching moeten gaan, of anders kun je mijn blogs hier over ook lezen! Top dat je de verhalen leest en beseft dat je niet de enige bent. Ik weet zeker dat je super goed je best doet!

      Hartelijke groet, Annette

  5. Heel herkenbaar allemaal. Nee, ik houd niet van mijn stiefkinderen. Ik heb zelfs een hekel aan ze. Hoewel ze soms echt wel lief kunnen zijn, voert negativiteit toch de boventoon. Ik vind ze vaak brutaal en onbeschoft, ze luisteren verschrikkelijk slecht, ruimen niets op. De oudste liegt veel over de meest onbenullige dingen, de jongste krijgt vaak een hoop aandacht middels vervelend gedrag: met huilen en slecht eten bijvoorbeeld. Ik ben soms bang dat ons zoontje later een hoop over zal nemen.
    Mijn partner vindt er niets aan wanneer ze er niet zijn, voelt zich incompleet. Hij zou de omgangsregeling het liefst nog verder uitbreiden. Ergens begrijp ik dit wel, maar aan de andere kant kwetst het me ook. Het is alsof ons kindje en ik niet goed genoeg zijn. Zelf sta ik nog net niet te juichen wanneer ze voor een week naar hun moeder vertrekken.

  6. Beste stiefmama,

    Ach wat ingewikkeld en moeizaam voor je… Ik weet zeker dat je verstandelijk natuurlijk begrijpt dat je partner zijn kinderen altijd bij zich wil hebben. Want je zou zelf je eigen kind de helft van de tijd ook niét kwijt willen zijn, toch?
    En van je eigen vlees en bloed kun je nu eenmaal meer hebben – want – er is sprake van onvoorwaardelijke liefde tussen jullie. En dat geldt niet voor de relatie stiefkind en stiefouder….

    Maar verstand is iets anders dan gevoel, emotie en instinct.

    Jouw emoties zijn er. En die mogen er zijn. Ze verdienen aandacht en onderzoek. Waar komt dit nu vandaan?

    Er zijn meerdere lagen, aspecten die je dient te begrijpen en, vooral dat, mee aan de slag te gaan.

    . Een ding noem je hier al zelf; je voelt alsof jij en je kindje niet goed genoeg zijn.

    Ik kan me je kwetsuren helemaal voorstellen. Dat doet pijn. Dit is iets dat bijna iedere stiefmoeder voelt. Echt.

    Ook al bedoelt je partner dit uiteraard helemaal niet! Integendeel. Hij houdt van je.

    Wat kun je hier aan doen?

    Als ik je goed begrijp, voel je je ook niet gehoord en gezien in wat jouw normen en waarden zijn. Daar kun je wat aan doen. Ga in overleg met je partner en uit je behoeften! Wat is voor jou hanteerbaar? Wat wil je wel en wat niet?

    Stel samen regels op voor hoe jullie met elkaar omgaan.

    Ik heb nog veel meer tips, lees mijn andere blogs over een band opbouwen met je stiefkind, over empathie ontwikkelen voor een ander, en grenzen stellen enz.

    Er is werk aan de winkel lieve stiefmoeder! Dit gaat niet vanzelf over…

    Ik leef met je mee. Sterkte en lieve groet, Annette

  7. Na mijn scheiding woonde mijn kinderen bij mijn ex-vrouw. Een jaar na de scheiding leerde ik mijn huidige partner kennen. Eén keer in de 2 weken waren de kinderen 3 dagen bij mij. Er waren vanaf het begin wel op- en aanmerkingen, sommige terecht andere niet. Wij konden daar goed onze weg in vinden. Na anderhalf jaar is zij bij mij gaan wonen. Haar kinderen, toen 15 en 14 bleven bij haar ex wonen.
    In de weekenden dat mijn kinderen er waren had ze steeds meer moeite met mijn zoon. Het moest een blind zijn dat zich net zo gedroeg als haar kinderen. Hij had daar veel moeite mee en om het voor iedereen leefbaar te maken nam ik de rol op van bemiddelaar.
    Na 2,5 jaar met zijn tweeën te hebben gewoond deelde mijn ex mee dat onze zoon (toen 14 jr) bij mij moest wonen. Hij zorgde voor problemen. Mijn zoon voelde zich afgewezen door zijn moeder (dat is tot op de dag van vandaag zo).
    Mijn partner stemde er mee in, maar voelde dat ze geen keus had. Mijn zoon kon in de jaren daarna weinig goed doen in de ogen van mijn partner. Hij werd nl niet zoals haar kinderen en mijn dochter. Die alledrie qua gedrag min of meer op elkaar lijken. Hij is nu eenmaal anders.
    De dingetjes om te laten merken dat hij anders is bestaan uit dat ze zijn kleren niet tegelijk met haar kleren wil wassen (Hij had als puber zweetvoeten, maar ze heeft het er in gehouden), opgevouwen was van mijn zoon legt ze op ons bed en dat moet ik in zijn kamer leggen want ze wil zo weinig mogelijk in zijn kamer en zo zijn er nog wel meer dingen te benoemen.
    Mijn zoon is een echt gevoelsmens en voelt dat ze hem niet hoeft. Wel zijn zusje. Het doet hem pijn.
    Ik ben van mening dat je dit soort problemen kan oplossen met (het geven van) liefde. Het zal niet dezelfde liefde zijn die je aan je eigen kinderen geeft en dat hoeft ook niet maar ieder mens wil liefde en geaccepteerd worden zoals hij/zij is.
    Mijn zoon is inmiddels 21 jaar en er wordt weinig positief over hem gesproken. Als ik soms met hem alleen ben en wij over de situatie spreken, moet hij vaak huilen en dat raakt mij tot in mijn ziel.
    Zij en ik hebben wel een goede relatie. Ik krijg echter na alle jaren steeds meer moeite met de manier waarop zij omgaat met mijn zoon.
    Ik snap niet dat je niet een mens niet kan accepteren zoals hij is.
    We zijn toen mijn zoon 15/16 was bij gezinstherapie geweest en ik met mijn zoon naar een kindercoach.
    Recentelijk zijn mijn partner en ik naar relatietherapie geweest. Het probleem ligt altijd bij mijn zoon of hoe ik mijn zoon begeleid.
    Ik zal zeker mijn fouten maken, maar wie is perfect.
    Wat zou het toch mooi zijn als mijn partner mijn zoon wat meer zou accepteren zoals hij is. Na 7 jaar hard werken ben ik soms radeloos.

    1. Beste vader en stiefvader,

      Wat hartverbrekend om je verhaal te lezen. Wat een verdriet. Wat een pijn. Voor jou. Voor je zoon. Je vrouw. Voor iedereen.

      Het is een basale reactie om op geur te reageren. Het zijn biologische instincten om je met je eigen geuren te willen omringen. En dus NIET die van je stiefkind. Dat is een verklaring voor de heftige reactie van je vrouw. Dit speelt dus op een diep, onbewust niveau. Aan die instincten kun je weinig doen. Maar aan je gedrag, gedachten wél. En daarop volgen weer meer positieve gevoelens… Dit is echter een hele klus. Je moet wel verandering willen en daar aan gaan werken.

      Daarnaast zijn er dan ook karakterverschillen die zorgen voor wrijving. De ene mens ligt de ander beter. Dat is nu eenmaal zo.

      Daarnaast is het vooral die negatieve spiraal van afwijzen en je afgewezen voelen. Je vrouw wijst je zoon af. En je zoon wijst je vrouw af. Dit trekt je hele gezin naar beneden. En die spiraal moeten de volwassenen doorbreken. Deze spiraal is echt om te keren. Je kunt het veranderen!

      Maar. Je kunt geen liefde verwachten tussen je zoon en je vrouw/vriendin. Dat is niet haalbaar.
      Maar je kunt wel de wonden verzorgen, en ze laten helen. Die wonden die al jaren en jaren duren.
      Dat doe je door allereerst meer begrip te kweken. Hoe het voor elkaar is geweest. Hoe het nu is. Om echt te luisteren naar elkaar. Om je te verdiepen in de ander. Om heel voorzichtig meer vriendschappelijke gevoelend te kweken.

      Daarvandaan kun je met goede moed en optimisme de toekomst tegemoet.

      Ik zou je graag meer gerichte adviezen geven en praktische tips. Maar ik weet niet genoeg van je. Woont je stiefzoon nog thuis bv?
      Mail me als je wilt, want je komt absoluut in aanmerking voor een half uur gratis en vrijblijvende strategiesessie.

      De liefde voor je gezin tastbaar is in je verhaal! Weet dat je niet alleen bent.
      Sterkte en hartelijke groet, Annette

  8. Wat fijn om deze reacties te lezen. Herken hier veel van. Alleen gaat het hier om een thuiswonende stiefdochter van bijna 20 jaar en een stiefzoon die 18 is. Met de stiefzoon heb ik op zich geen probleem een lieve jongen die sociaal is en waar je op z’n tijd een goed gesprek mee kan voeren. Het probleem ligt bij de dochter van mijn vriend. Ik heb nu 5 jaar een relatie waarvan we 2 jaar samenwonen. De dochter gaat al 1 jaar niet meer naar school vanwege flinke oorpijn. Ze zit 23 uur per dag op haar kamer haalt haar ontbijt uit de keuken zonder goedemorgen of goedemiddag te zeggen. Ik vind dit erg onbeschoft maar mijn vriend zegt hier niets van. Zij ontloopt mij constant helaas mag ik er van mijn vriend niets over zeggen. Het vreet aan mij. Heb al meerdere keren aangegeven dat als hij daar niets over zegt en alles maar tolereert ik weer op mijzelf ga wonen. Ik ben hier komen wonen dus ik moet me maar aanpassen vind hij. Is dat zo of mag ik als stiefmoeder ook eisen stellen.

    1. Beste Stiefmama,

      Goh, dit klinkt heel moeilijk. Als ik het goed lees, zit je stiefdochter al een jaar op haar kamer, vanwege oorpijn? Dit wekt bij mij een legio aan vragen. Wat zegt de dokter hiervan, krijgt ze behandeling? Wat is er hier eigenlijk aan de hand – is ze ook depressief of heeft ze een zelfs psychische aandoening? Wat voor opleiding deed ze en wat vond ze hiervan en… ga zo maar door.

      Daarnaast lees ik zeer herkenbare problemen. Een stiefkind dat de stiefmoeder negeert. Een biologische vader die niet ingrijpt.
      Een stiefmoeder die na al haar pogingen de moed aan het opgeven is, en ook negatieve signalen in lichaamstaal, mimiek of woorden uitzendt naar het stiefkind. Steeds minder echt contact en begrip tussen de partners. Klopt toch ook bij jullie, lieve stiefmama?

      Doordat je nu hier reageert, neem ik aan, dat je er aan toe bent om dingen te veranderen. Om deze impasse te doorbreken. Om jezelf weer te laten zien. Want je maakt jezelf steeds meer onzichtbaar. En waarschijnlijk barst de bom dan af en toe en komt alles er te heftig uit (tenminste zo is het voor de meeste van mijn cliënten).

      Hier kun je niet mee leven. Dat is duidelijk, toch? Je bent meer en beter waard!

      Fijn dat de herkenning je ook al helpt. Je bent namelijk niet alleen, en wat je beschrijft komt , helaas, bij heel veel samengestelde gezinnen voor. Het is niemands schuld dat het zo loopt. Het is simpelweg te ingewikkeld.

      Wat heb je dan nodig? De oplossing zit in het bouwen aan de verschillende niveaus tussen de verschillende ‘spelers’ in het gezin.

      Er is andersoortige communicatie tussen jou en je partner nodig, zodat je elkaar wezenlijk anders gaat begrijpen. Meer begrip geeft ruimte om elkaar te helpen en steunen.

      Dan pas kun je samen met hem, en de kids, huisregels opstellen. Die moet je op de juiste manier communiceren met je stiefkinderen en hun er vooral ook bij betrekken zodat ze mee werken.

      De band tussen stiefmoeder en negerend stiefkind heeft ook aandacht nodig. Je zult over je eigen emoties heen moeten komen/stappen en toenadering zoeken en aan de band blijven werken. Super moeilijk voor stiefmoeders. Maar noodzakelijk.

      Je partner zal je moeten steunen bij onbeschofte gedrag en ingrijpen en corrigeren. Daar zul jij hem weer in moeten steunen, niet door kritisch te zijn als hij het niet ‘goed’ doet, maar door begrip te tonen voor zijn moeilijke positie in dit gezin.

      Maar in jullie geval is er meer aan de hand om je zorgen over te maken, want het onrustbarend dat je stiefdochter al een jaar thuis zit en ze heeft hulp nodig.

      Ik weet dat je een goed hart hebt en goede bedoelingen en dat je niets anders wilt dan aan oplossingen werken! As jij nu denkt dat de tijd rijp is, en je bereid bent om er hard voor te gaan werken, mail me dan en geef je op voor de strategiesessie van een half uur via whatsapp live bellen. Deze sessie is gratis en vrijblijvend. Ik help je graag! Groet, Annette

  9. Ik zit momenteel best in mijn hoofd in de piekerstand. Mijn partner heeft een zoon van 10 en dochter van 17. Dochter is momenteel geen contact mee maar zoon van 10 komt om het weekend. Dan denk je vast, dat valt mee. Maar ik heb elke week weer buikpijn als ik weet dat hij komt.
    Ik heb zelf geen kinderwens omdat ik geen kindjes in mijn leven vind passen. Ik ben onwijs gek op mijn partner maar het valt mij heel zwaar dat hij kinderen heeft. Ik weet ook niet meer zo goed waar ik goed aan doe. Nu vooral vlucht ik. Dan hoef ik alles niet te zien wat hun doen (waar ik mij onwijs aan irriteer, wellicht verschillende opvoedingsstijlen) en breng ik geen spanning mee het huis in. Dit vind mijn partner heel lastig. Wat ik begrijp, 100%. Ik doe het zelf ook niet expres hoe ik mij voel. Ik voel mij een gast in mijn eigen huis. Ben rusteloos omdat ik niet op mijn gemak ben als zijn zoon er is. Alles is anders dan hoe het was. Het jongetje zelf is echt een aardig jochie. En netjes.
    Maar als ik er ben is het regelmatig mijn naam roepen en mijn aandacht. Het voelt ook gemeen van mij maar ik wil liefst rustig op de bank zitten en heb geen zin om aandacht te geven aan een kind. Het zorgen voor, aandacht geven aan etc zijn allemaal redenen waarom ik zelf geen kinderen wil.
    Dan krijg ik vaak te horen ja je wist dat hij kinderen had. Dat klopt, maar ik wist niet dat ondanks ik hem maar om het weekend zie het zoveel impact op mij zou hebben.
    het is ook echt niet persoonlijk naar het jongetje toe of over hem. Het gaat om een extra persoon / kind in mijn leven waar ik zelf niet voor kies.
    Ik kies voor ruimte: als hun er zijn, heb het samen leuk, ik ga ook wat voor mijzelf doen. Mijn partner vind dat ik het huis uit vlucht. Ja dat doe ik in zekere zin. Maar wat moet ik doen als jullie er zijn? jullie zitten samen op een bank in elkaar verstrengeld, kijken wat jullie leuk vinden op tv. Dan kan ik toch beter wat voor mijzelf doen?
    Ik probeer nu al wat meer toenadering te zoeken door hun beiden (partner en zoon) uit te nodigen voor verjaardagen van mijn familie. Dit deed ik namelijk niet. Maar ook hier krijg ik verwijten over, waarom dat wel maar met 3tjes kan je niet.
    Ik zou echt hem tegemoet willen komen maar wil ook niet over mijn eigen grenzen gaan.
    Relatie verbreken? Ik wil hem niet kwijt… maar weet niet meer wat ik kan en moet doen om hier mee om te gaan.
    Hopelijk heb jij advies of tips.

    Dankjewel!

    1. Beste stiefmama,

      Ik begrijp dat je verward bent en twijfelt. Het is ook zo ongelofelijk ingewikkeld allemaal… Je doet zo je best. En toch lukt het niet. Hoe doe je dat nou – die balansgang tussen ruimte geven (en nemen) en toenadering zoeken. Die balans tussen verbinding en grenzen stellen. Tussen samen zijn en dingen alleen doen. Tussen voor jezelf zorgen en je aanpassen…

      Ja, het is moeilijk, ook al is hij er alleen die weekenden. Het beinvloedt je hele leven thuis en je relatie met de man waar je van houdt. Dat begrijpen anderen vaak niet. Ja, het is nog moeilijker omdat jij geen kinderen wilde. En nu is het toch zo geworden.
      Want je begrijpt dat je stiefzoon in je leven blijft. En je wilt je partner niet kwijt!

      Je partner wil graag dat jullie meer met zijn drietjes doen. Jij vindt het makkelijker om er dan zo min mogelijk te zijn.
      Vlucht je? Ja, in zekere zin wel, vind je zelf ook.

      Wat kun je anders doen?
      Je zou na kunnen denken wat wél haalbaar is voor jou. En dat simpelweg op een heel praktische manier gaan plannen. Eerst alleen over nadenken: Kun je het opbrengen om een uur samen iets te doen de volgende keer? En daarna zelf iets leuks gaan doen – en dat vind ik dan geen vluchten – maar dat noem ik voor jezelf zorgen! En dan hebben vader en zoon tijd samen, wat ook heel belangrijk is voor allebei. Ook zou je aanraden om de volgende keer dat je stiefzoon komt, samen met hem (dus zonder je partner) iets te doen. Je zult hem leuker gaan vinden als je hem beter kent.

      Als je hier een beetje over uit bent, ga je in overleg met je partner. Vertel hem dat je graag je best wilt doen om verandering te brengen in de situatie omdat je van je partner houdt. Vertel hem ook dat het in kleine stapjes moet gaan. Want het is echt heel moeilijk voor je.

      Mocht je meer willen praten, ook over wat dit met jou doet – zoals je buitengesloten voelen. Je eenzaam voelen. Je boos en onbegrepen voelen (dit zijn allemaal normale reacties die de meeste stiefmama’s hebben) kun je me een mail sturen en dan hoor je binnen kort of je bent uitgekozen voor een gratis en vrijblijvende strategiesessie van 30 minuten. Ik wens je heel veel sterkte stiefmama!

      Hartelijke groet, Annette

  10. Wat herkenbaar. Ik voel(de) mij altijd erg rot tegenover vriend, dat ik het niet
    erg vind als stiefzoon (9) weer richting moeder is of op school zit. Ik heb een redelijk goede band met hem, zover dat kan. Alleen kan hij goed manipuleren en dingen naar zijn hand zetten. Als hij een discussie dreigt te verliezen, dan gaat hij met beschuldigingen gooien (‘ ik moet van jou altijd….’ of jij bepaald niet of ik …. etc) Vader is wat te toegeeflijk en er is bijv. amper een rem op beeldschermtijd, beide biologische ouders zien er geen probleem in. Terwijl ik graag wil dat hij met vriendjes afspreekt en met zijn speelgoed speelt. Alleen dat laatste kan hij alleen met iemand anders. Iets met beeldscherm is het enige wat hij alleen kan doen. Of te wel stiefzoon bepaald voor mijn gevoel een beetje wat er gebeurt in huis. Feit is ook dat hij hoogbegaafd is en zich vaak meet met volwassenen en daarom weinig aansluiting vindt bij leeftijdsgenootjes (snappen zijn manier van spelen niet) en hij denkt dat hij net zo kan doen tegen een volwassene als wij .

  11. Als jouw ouder na het overlijden van jouw andere ouder hertrouwt, is het van belang om te kijken naar jouw  erfrecht als stiefkind,  en hoe je het jouw erfrecht als stiefkind veilig stelt. Je kan bijvoorbeeld verzoeken om jouw erfdeel uit het nalatenschap van jouw overleden ouder al te laten uitkeren. Een andere mogelijkheid is om op te stellen waaruit het nalatenschap van de overleden ouder bestond en op welke wijze het vermogen van de nog levende ouder is opgebouwd.

    1. Beste Maja,

      Juist! Je hebt een punt, daar. Het is van groot belang om je rechten uit te zoeken en te zorgen dat je rechten ook nageleefd worden. Ook voor biologische partners is het van belang om bewuste keuzes te maken. Laat jij als bio-ouder ook de stiefouder goed achter, mocht je komen te overlijden? Zodat je in ieder geval als stiefouder in het huis kan blijven wonen en niet door je stiefkinderen het huis uit gezet wordt, omdat zij de rechtmatige eigenaren daarvan worden? Alles is goed, als je maar bewuste keuzes maakt in overleg met je gezin! Het kan een boel ellende voorkomen… Dank voor je inleg, ik heb het niet vaak over deze onderwerpen omdat ik geen jurist ben. Maar super belangrijk dus. Zijn er stiefmoeders met ervaring en meningen hierover? Schrijf graag jouw mening hier als comment! Groet, Annette

      1. Wij hebben 2 jaar geleden samen een huis gekocht. Hier moet je een samenlevingscontract voor hebben en een testament. Mijn vriend heeft een dochter en daarom hebben wij erin laten zetten dat als hij komt te overlijden voor mij, zij haar kindsdeel nog niet krijgt. Dit komt in dat geval pas vrij na mijn overlijden. In een dergelijke situatie kan ik namelijk gewoon in het huis blijven wonen. Hier adviseren/begeleiden ze gelukkig ook in tijdens het opstellen. Het zou ook wel heel zuur zijn als je je huis uit moet terwijl je net je partner kwijt bent. Dit is overigens niet anders dan bij ouders die nog bij elkaar zijn en kinderen hebben.

  12. Beste Annette,

    Ik heb een parttime samengesteld gezin. Ik heb twee zonen, mijn partner een dochter van nu net 16 en een zoon van 13. Eigenlijk kan iedereen goed met elkaar overweg, alleen stiefdochter ‘mag mij niet’. Daarin wordt ze gesterkt door haar moeder, die nog altijd boos is dat vader, haar ex, vanwege mij (om met mij samen te gaan wonen) is wegverhuisd. Die ex haat mij (horen wij ook terug via gemeenschappelijke kennissen) en zij weigert iedere communicatie met mij.

    Stiefdochter laat geen kans voorbijgaan om te laten merken dat ze me niet mag, legde eerst ronduit pestgedrag aan het licht, heeft vervolgens haar vader piekfijn uitgelegd waarom ik niet bij hem pas, wie allemaal leukere vrouwen zijn en waarom, nu negeert en ontloopt ze mij waar mogelijk en gaat er nu toe over zoveel mogelijk aandacht van mijn partner voor haar te winnen. Ze heeft hem nu zelfs zo ver dat hij haar heeft beloofd met haar op zomervakantie te gaan zonder mij en mijn kinderen, zogenaamd omdat dit ‘de laatste kans’ zou zijn (Omdat ze daarna niet meer met haar ouders/vader zou willen, maarja de volgende gemeenschappelijke vakantie is inmiddels ook alweer gepland), en… hij heeft erin toegestemd.

    Ieder woord van mij over dat hij haar verwent en dat ze hem manipuleert, antwoordt mijn partner steevast met dat ik het ‘veel te groot maak allemaal’. Ik voel dat dit ons hele verdere leven gaat duren en nooit anders zal worden. Stiefdochter zal natuurlijk op zichzelf gaan wonen, maar ik heb het gevoel dat ik haar ‘oordeel’ over mij nooit ga omvormen/kwijtraken en dat dat alle toekomstige communicatie, gemeenschappelijke events en ‘moods’ van mijn partner gaat overheersen. Ik vraag mij sterk af of ik daar zin in heb in de rest van mijn leven. Het voelt als een patstelling.

  13. Hé, ik herken veel van de situaties. Ik woon samen met mijn partner die twee kinderen heeft waar hij co ouderschap over heeft. Ze zijn er dus de helft van de week. We hebben samen een kindje van 1. Ik merk dat ik het niet langer vol kan houden om in 1 huis te wonen. De kinderen hangen altijd om mij en mijn dochter heen. Ik krijg te weinig persoonlijke ruimte. Daarnaast hebben zijn kinderen een opvoeding die ik bij mijn kindje anders wil zien. Alleen is dat lastig omdat je geen twee opvoedingen in een huis kan hebben. Mijn vriend is het met mijn opvoeding grotendeels eens alleen is er een dominante ex waardoor toch alles gebeurd Zoals zij en haar kinderen willen. Ik ben niet zo conservatief en denk dat in twee huizen wonen prima kan en voor iedereen een oplossing kan zijn. Dan kunnen we of ik althans zelf bepalen wanneer we allemaal samen zijn en is het niet zoveel en zo vaak. Heb jij ervaringen met latten in stiefgezinnen? Mijn vriend is heel bang dat we uit elkaar groeien dan, ik ben echter bang dat mijn stress door me constant aan te passen aan zijn kinderen uiteindelijk de breuk zal veroorzaken.

    1. Beste E.

      We zullen samen nieuwe vormen moeten gaan vinden voor nieuwe gezinnen. Als het niet werkt zoals het nu is – voor jou en voor heel veel andere vrouwen in jouw situatie – wees dan creatief en zorg voor oplossingen in plaats van dat de problemen zo groot worden dat de liefde tussen jullie verwelkt… want dan ben je nog verder van huis.

      Latten kan dus een top-oplossing zijn!

      Maar ook dan kun je problemen hebben zoals je die nu beschrijft.

      Dus er is sowieso werk aan de winkel! Dat klinkt moeizamer dan het is. Alles wat je namelijk ten goede verandert in je gezin is ten goede voor jou – jouw leven en je persoonlijke ontwikkeling! Je gaat groeien als mens en vrouw als je stappen gaat zetten om de sfeer in huis te verbeteren.
      Je schrijft dat zijn kinderen te veel om je heen hangen.
      Hoe kun je dit verbeteren?

      Uitvinden wat de reden is. Zoeken ze je aandacht? Krijgen ze die te weinig? Geef ieder kind minstens 10 minuten persoonlijke aandacht.
      Een band opbouwen met deze kinderen. Zie bv deze artikelen http://www.annettevandermaarel.com/tag/band-opbouwen-met-je-stiefkind/

      Of dit is misschien ook interessant voor je:
      http://www.annettevandermaarel.com/communiceren-met-je-stiefkind-zo-doe-je-dat/

      Grenzen stellen. Zeg ‘ik heb net 10 minuten wat met jou gedaan. Nu is de baby weer aan de beurt. Over een half uur gaan we met z’n allen samen wat drinken. Hier heb je ondertussen een leuke puzzel, of ga maar tv kijken of enz…

      Over opvoeden kan ik ook wel uren vertellen : -)
      Dat een andere keer!

      Hartelijke groet,
      Annette

  14. Ik heb een 9 jarige stiefzoon. Ik werk niet ( wel op zoek naar werk). Vader werkt wel en moeder ook een gedeelte van de week. Door omstandigheden (waar ik niet veel informatie over kan geven i.v.m herkenbaarheid) is stiefzoon nu vaker niet thuis. Omdat ik dus niet werk, heb ik het idee dat hij wat te makkelijk bij mij wordt afgezet . Terwijl ik ook mijn planning heb. Soms hoor ik ook niet wat er is besproken bij bijv. Gesprekken op school of moet ik er zelf naar vragen. Dit alles stoort mij heel erg, als ze zo graag willen dat ik hem opvang, dan mogen ze mij ook veel meer betrekken bij alles, want anders ga ik ook geen rekening meer houden met hun planning…..

  15. Graag wil ik eens weten hoe dit bij andere stiefouders zit:
    Ik heb een 9 jarige stiefzoon. Ouders hebben goed contact met elkaar en ik heb goed contact met moeder en stiefvader. Als stiefouder heb je een andere rol dan de biologische ouder, want 4 opvoeders is natuurlijk best veel . In huis mag ik mee beslissen over de opvoeding, ben ik ‘de baas’ als ik met hem alleen ben. Het vervelende is alleen dat hij over alles in discussie gaat en daar word ik erg moe van .Ik bereid mij altijd mentaal voor als hij weer komt. We liggen vaak samen in de clinch om kleine dingen. Dit is ook niet leuk voor mijn partner, die dan bij thuiskomst weer moet horen wat er gebeurd is. Om de lieve vrede te waren geef ik dan toch maar zo nu en dan stiefzoon zijn zin, terwijl partner juist wil dat ik dat niet doe, omdat ik het mij dan zo moeilijk maak. Aan de andere kant kiest hij soms ook de kant van stiefzoon over hetzelfde probleem en dan snap ik er dus niets meer van: wanneer moet ik hem aanpakken en wanneer niet.
    Als er gesprekken zijn op school, mag ik daar niet bij zijn, dat begrijp ik maar ik wil dan ook graag weten wat er naderhand is besproken, omdat ik ook vind dat ik daar recht op heb, ben immers niet alleen maar een ‘nanny’. Dit doet mijn partner dan ook, maar later hoor ik dan bijv. van stiefzoon of moeder nog veel meer en dan denk ik: waarom heeft hij dat niet zelf verteld. Mijn partner is wel eentje van de hoofdzaken , dus dat is misschien ook de reden dat hij niet alles verteld en alleen het belangrijke eruit pikt.
    Ook krijg ik te horen op nogal een boze harde toon dat ik niet flexibel ben en dat iedereen zich blijkbaar om mij moet aanpassen, terwijl ik alleen wil aangeven dat ook al werk ik niet,er te makkelijk vanuit moet worden gegaan dat ik dan altijd tijd heb. Vanmorgen was partner boos op mij vanwege bovenstaande en dat op een dag als vandaag…
    Nu zou ik graag eens willen weten, hoe andere stiefouders hier instaan. In hoeverre zijn jullie betrokken bij de opvoeding en is jullie band met je stiefkind (eren).
    Ik heb overigens geen kind van mijzelf.
    Bericht van Stiefmoeder 13 februari 2020 18.52 is trouwens ook van mij

  16. Beste stiefmama,
    Herkenbaar dilemma voor veel lotgenoten ben ik bang.
    Er wordt van alles verwacht, maar je hebt toch niet dezelfde rol als de bio-moeder… eigenlijk, als ik het goed begrijp, zou je vraag kunnen zijn: Wat is nu de rol van een stiefmoeder? Wat doet een stiefmoeder wél of niet in de opvoeding?
    En hoe ga je partner daar mee om? Wat is de verwachting en de wens van hem? Kun en wil jij daar wel aan voldoen? En hoeveel dan?
    Nog een deel van dit issue: Hoe gaat het stiefkind hier mee om? Luistert hij naar je – of gaat hij in discussie?

    Ik kan hier uren over uitweiden :-)

    Maar in het kort hier een aantal van mijn stellingen:

    – Bouw vooral aan een warme band met je stiefkind. Leer hem aldoor opnieuw kennen. Toon je interesse. Doe leuke dingen samen. Geef aandacht.
    – Als je stiefkind je aardig vindt en vertrouwen in je heeft – dán kun je ook makkelijker corrigeren en ‘opvoeden’. Zonder die band heeft hij daar helemaal geen trek in en gelijk heeft hij.
    – Praat met je partner over opvoeden. Wat zijn jullie visies?
    – Je kunt ook samen huisregels opstellen! Dit samen met je man en het liefst ook met je stiefzoon (want dan zal hij ze eerder respecteren als je hem daarbij betrekt). Net zoals je zou doen als je samen met vrienden woont. Hierbij hoort ook elkaar gedag zeggen enz.

    Als ik het goed begrijp gaat de communicatie ook niet altijd soepel. Mijn tip: Ga in gesprek met je partner. En dan niet als er wat speelt, maar als je lekker in je vel zit en gezellig samen op de bank zit.
    De vraag die jezelf kunt stellen en hardop kunt uiten aan je partner:
    – Waar heb ik behoefte aan? Ik heb behoefte aan een betere planning die we samen doen bv. Of meer informatie… of meer steun. Of dat je ziet wat ik doe. Of…..

    Heb je wat aan deze tips?

    Hebben andere stiefmoeders ook goede tips? Deel ze dan hier!

  17. Beste Annette,
    Bedankt voor je tips. Stiefkind gaat overal een discussie over aan, hij is hier erg sterk in en ik juist helemaal niet. Het gaat dan vaak om hele simpele dingen, ik heb van vriend het advies gekregen om op een gegeven moment een streep te trekken, want anders kan de discussie doorgaan t/m St Juttemis…. probleem is dan dat kind dan denkt dat hij de discussie dan ‘gewonnen’ heeft en dat ik hem niet aan kan. Er is door mij,vriend, maar ook andere in onze omgeving tegen hem gezegd om mensen niet te pakken op hun zwakke plekken. Als ik duidelijk wel gelijk heb in discussies,dan gaat hij namelijk schreeuwen en gaat ie mijn zwakke plekken er bij halen. Agree to disagree gaat bij hem er niet in….Door dit alles vind ik het nooit echt fijn om alleen te zijn met hem en ga ik ook niet ergens met hem heen, bang dat er wel weer een discussie gaat volgen…. Ik vind dit vooral klote naar vriend toe, hij staat er tussen in. Als we wat gaan doen, dan is het een spelletje,lego of lekker naar de speeltuin in de buurt. Het speelt wel mee dat hij hoogbegaafd is. Voor hem ook niet altijd een pretje.

    1. Beste stiefmoeder,

      Jeetje ja, dat is ingewikkeld met een verbaal sterk stiefkind dat je verleidt om maar door te gaan met discussies. Het loopt aardig uit de hand, als ik het goed begrijp. Dit doet vast heel veel met je… ik kan me zo voorstellen dat het veel energie kost en je je, minst gezegd, niet op je gemak voelt.
      Ik lees je verhaal, maar ik zou veel meer details moeten weten om echt goed advies te geven. Hoe oud is hij? Waar gaan de discussies vooral over? En hoe verlopen ze dan? Hoe gaat die wisselwerking tussen jullie?
      En vooral: Wat zit er nu achter dit gedrag? Gedrag is altijd een symptoom van onderliggende wrijving, problemen, onzekerheden, angsten enz. Dan kun je namelijk dát gaan aanpakken!

      Wat kan dit achterliggende dilemma bij jullie zijn? Ben je hem misschien te veel aan het sturen en opvoeden? Heeft het kind last van een loyaliteitsconflict? Krijgt hij te weinig aandacht van zijn vader? Heeft zijn moeder moeite met jou?

      Hoe dan ook ben je niet de enige stiefmoeder die dit zo ervaart. Heus. Het is super ingewikkeld, vooral ook nog met een hoogdbegaafd en zo verbaal slim kind.

      Ik geef je wat algemene tips in een notedop, die gelden voor alle kinderen die veel strijd uitlokken, ik hoop dat je er wat aan hebt!
      – Om deze patronen te doorbreken, kun je vanaf nu een paar weken om het uit te proberen, bij elk discussiepunt te zeggen:Ik ga er niet op in. Ik wil geen strijd met jou. Ga maar naar je vader. Zo creëer je wat rust voor jullie allebei.

      – Geen directe vragen stellen zoals: Wil je nu ontbijten? Maar duidelijk zeggen: We gaan over 10 minuten aan tafel. Zo schep je duidelijkheid.

      -Keuzevragen stellen. Wil je een half glas melk of een heel glas melk? Zo geef je het gevoel van meer inbreng bij het kind.

      -Laat het opvoeden meer aan je partner over en focus de komende weken meer op het bouwen van een band met hem.

      -Stel echter wel je eigen grenzen hieraan – je hoeft er niet altijd voor hem te zijn en hem te entertainen! Je mág ook zeggen: ik ben nu met dit bezig, over een zoveel tijd (ligt aan de leeftijd van het kind) kom ik weer bij je. Als hij nog klein is, geef hem dan duidelijke aanwijzingen. ‘Je mag nu dit spel op de computer spelen, daarna heb ik weer tijd voor je’

      – Ga in gesprek met je stiefzoon, leg uit dat je die strijd niet meer wil en vraag of hij mee wil helpen om een oplossing te vinden.

      -Zelfzorg, zelfzorg, zelfzorg!! Anders houd je het niet vol,beste stiefmama, zorg voor ontspanning, doe kleine leuke dingen voor jezelf, verwen jezelf.

      Zijn er andere stiefmoeders die zich hierin herkennen? Laat weten jouw beste tips hier achter!

      Sterkte en laat weten hoe het gaat,
      Hartelijke groet,
      Annette

      Als je meer hulp wilt, ben je welkom om me te mailen!

  18. Hoi Annette,
    Heb je misschien tips wat betreft mijn vorige post? (Die van 24 februari 10.12 u)? I.v.m het coronavirus is er een grote kans, dat stiefzoon hier sowieso tot 1 juni hier is, aangezien bij zijn moeder iemand woont die absoluut geen risico mag lopen. Hij doet netjes zijn huiswerk, maar wil daarna het liefst de hele dag computeren of tv kijken, ik moet mij daar dan op aanpassen, want in de avond wil mijn vriend graag op de computer en die ruimte wil ik hem ook geven, want hij werkt vaak meer dan 8u per dag. Omdat stiefkind nu thuis zijn schoolwerk krijgt en vriend ook thuis werkt, heb ik de opdracht om hem te helpen met zijn huiswerk, vind ik niet erg, maar zo is er wel minder tijd voor mijn eigen dingen over. Spelen met speelgoed wil hij niet alleen doen, dat vindt hij niet leuk en met de buren spelen gaat nu natuurlijk niet. Dus als ik hem aan iets anders wil zetten, dan moet ik dus meespelen en ja heb al verschillende pogingen geprobeerd om hem alleen te laten spelen, maar dat is nog niet gelukt. Verder is hij erg aanwezig, bemoeit zich met alles en praat hij zo hard, dat ik geen muziek aan kan zetten omdat ik die toch niet kan horen…… Als je hem vraagt of hij wat zachter kan praten, dan zegt hij wel ja, maar gaat hij vervolgens gewoon op het zelfde volume verder.
    Ik heb geen werk en zit dus bijna heel de dag thuis, ik ben dus best gewend aan rust, lekker muziekje op, geen andere prikkels etc. Nu zitten we met 3 personen in een klein huis met weinig privacy. Hoe kan ik dit zo lang volhouden?

  19. Hoi Annette,
    Heb je nog advies voor mijn vorige vraag (24 februari 10.12)?
    Ander punt ook nu: i.v.m coronavirus en risico van familielid bij zijn moeder, is de kans groot dat hij tot 1 juni bij ons is, hij mag dat ook zelf bepalen en hij had al aangegeven dat hij dan hier wilde zijn… Ook partner werkt thuis en we hebben een klein huis, dus weinig privacy. Ik werk dus niet en ben erg gehecht aan rust en lekker muziek opzetten waar ik echt van kan genieten zonder een stiefkind dat erg aanwezig is en dan vooral hard en luid praten . Hij wil na zijn huiswerk het liefst de hele dag op de computer of tv kijken, waardoor ik dus mij moet aanpassen van wanneer ik er op wil, de computer die hij heeft, heeft minder leuke spelletjes dus hij wil de gezamenlijke computer dab hebben. Vriend wil er in de avond op en die kans wil ik hem ook bieden want hij werkt vaak meer dan 40 u per week . Met speelgoed spelen wil stiefzoon alleen doen met iemand anders en dat ben ik dan vaak omdat de buren niet altijd mogen of willen (en op dit moment ook inderdaad niet mogen ivm het virus) en ik help hem met zijn schoolwerk. Op deze manier blijft er weinig tijd over voor mijzelf. Jij tips hoe ik dit allemaal aankan tot 1 juni?

  20. Hoi.ik heb namelijk echt stress in mijn relatie door mijn man (turks) en stiefdochter (15)..Ik heb mijn man leren kennen toen ik 22 jaar was .nu ben ik 26 En hij 53.zijn Dochterje was toen 11 jaar.zij vindt dat ik een vreemdeling bent.en hoe kan zo een jonge meisje met der vader zijn…want ze denk dat ik met der vader bent om geld en dure spullen ( terwijl der vader geen geld heeft ).nu woon ik in 2 jaren samen met mij man …Is niet makkelijk voor me…Als zij op bezoek komt..laat mijn man der om alles te doen wat ze wil..koken enzz..En zij laat alles en over al vies. Zelf als we naar de stad samen moeten gaan zeg ze tegen der vader dat ik niet moet komen. En hij doet alles wat ze zegt…wij hebben zoveel keren over deze situatie gesproken maar het help niet…wanneer zij op bezoekt komt..blijft ik in de kamer tot dat ze weg is…ze is niet verwend. En mijn man is de probleem.mijn menig en wat ik zeg is niet belangrijk voor hem..hij zeg ik heb geen recht om te doen wat ik wil en zeggen wat ik wil…Ik moet niet bemoeien in zijn dochter leven…want zijn dochter mag alles doen wat ze wil…En ik zei tegen hem om zo een manier voedt je je eigen Dochterje niet goed…En het blijft door gaan.als dat meisje zeg..Ik moet niet meekomen..of mee doen..dan doet mijn partner precies wat zei zeg..En andere kant heb je die ex vrouw…omdat ik donker bent en jonge. Denken ze dat ik geen verstand heb…mijn vraag nu is…moet een vader zo leven..Ik snap het wel dat hij van zijn kind houd.en der blij wil maken..maar wat about mij dan..moet ik geen aandacht en liefde krijgen…moet mijn menig ook niet tellen…wij krijgen altijd ruzie zo lang zijn dochtertje op bezoek is…en hij vindt dat ik zijn dochter slecht behandelt..terwijl hij de gene is die fout is…

  21. Wat ben ik blij dat ik deze blog gevonden heb!
    Mijn partner heeft een dochter van 9. We hebben bijna 2 jaar een relatie en wonen al vanaf begin van ons relatie samen. Zijn dochter is bij ons om de week, ze is heel lief en vrolijk en heeft mij heel graag. Mijn man heeft ongelooflijk goede band met haar en ik vind zijn opvoeding echt heel correct. Mijn man betrekt mij altijd in alle beslissingen rond zijn dochter die impact zouden kunnen hebben op mij. Hij staat ook achter mijn beslissingen en mijn vraag om haar meer te betrekken in het huishouden, haar meer zelfstandig maken en ook haar leren mijn privacy te respecteren.
    Allemaal klinkt goed zou iedereen zeggen.
    Maar ik wil geen zorg en aandacht geven aan kind die niet van mij is. Ja, ik kan wel moeite doen, en het zal zelfs niet te veel energie kosten, Ik sta vrij nuchter wat dit betreft. Maar ik wil gewoon niet! Ik wil niets geven en ik wil niet krijgen van haar. Helaas zijn dochter zoekt aandacht, ze wil een gezin zoals het mij haar mama en haar stiefvader is. Ze wil “groepknuffels” met ons 3 en als het mocht nog smorgens in ons bed komen knuffelen. Het is een kind vol liefde en smeekt naar harmonious gezin. En dat is ook wat ons sociale omgeving van ons verwacht. Haar grootmoeder en mijn man zijn vrienden kunnen niet plaatsen dat ik nooit aanwezig ben in geen van haar schoolse of naschoolse activiteiten, ga nooit naar verjaardagsfeestjes waar alle kinderen uitgenodigd zijn, participeer gewoon niet in haar leven. Het is mijn bewuste keuze en ik voel mij er goed bij. Het is ook wat we met mijn partner hebben besproken en hij heeft het leren accepteren.
    Maar waar ik wel moeite mee heb is dat niemand uit mijn omgeving kan het plaatsen, ik krijg voortdurend opmerkingen dat ik mijn rol als stiefmoeder niet vervul. Dat ik zo mijn partner kwets. Dat zijn dochter zal haar afgewezen voelen. Etc. …
    Ik heb gekozen voor mijn partner met een kind, maar ik heb niet gekozen voor het stiefmoederlijke rol die sociale omgeving oplegt! Ik zorg voor structuur en neutrale samenleving in gemeenschappelijke huishouden en dat is het enigste wat ik wil voor ons 3 doen. Ik heb haar liefde niet nodig, ik heb ook geen nood aan contact met haar wereld.
    Waarom is het verkeerd? Waarom stelt maatschappij zo een hoge eisen aan alle stiefouders?

    1. Beste stiefmama,
      Dank je wel voor je eerlijke bijdrage. De rol van stiefmoeder ligt niet vast. Iedereen moet dit op eigen manier invullen. Maar – en hier komt iets wat je waarschijnlijk niet wil horen – er kleven wél verantwoordelijkheden aan vast als je onderdak biedt aan een kind.
      Daar meer over, eerst over het deelnemen aan schoolse activiteiten en feestjes. Dit doe je in goed overleg met je partner. Als die dit ok vindt, kan dit heel goed werken. Je MOET dit dus ook zeker niet doen als je je hier niet prettig bij voelt. Dit kun je prima overlaten aan de biologische ouders van je stiefdochtertje. Het biedt vaak meer ruimte aan de ouders.
      De opvoeding en ook het samenleven en de huisregels en structuur lijkt ook allemaal goed te werken. Top! Jij komt met tips aan je partner, hij beslist en ‘voert uit’. Dit is een prima manier. (Niet de enige overigens, hoor, als er andere stiefmoeders meelezen die het anders doen). Ook hier geldt: Vind een manier die bij jullie past.

      Op emotioneel gebied ‘wil je niets geven en niets krijgen’, ‘geen zorg en geen aandacht geven’. Dat brengt vraagtekens bij mij met zich mee: wat bedoel je hier in de praktijk mee? Wat geef je dan niet of wel aan haar?

      En… hoe komt het dat bij jou? Wat in jou wil haar geen aandacht geven? Hoe komt dat?

      Ik zou daar meer over moeten weten, maar dit zeg ik in het algemeen:

      In mijn visie ben je verantwoordelijk voor het welzijn van de kinderen die onder jouw dak leven. Dat gaat niet alleen om structuur en eten op tafel. Je moet en hoeft niet van je stiefkind te houden. Maar je bent wel verplicht om je best te doen om ook emotioneel een veilige plek te bieden. Wat moeten de meeste stiefmoeders hiervoor doen? Ze moeten enorm hun best doen om je over je eigen pijn, drempels en verzet heen te stappen – want het komt meestal niet vanzelf… Maar de beloning is dat je dan zelf gaat groeien als mens en vrouw op alle gebieden in je leven!

      Die veiligheid voor ieder in huis schep je door vriendelijk te zijn, door steun te geven, en compassie en aandacht op te brengen. Je taak is om de kinderen te leren begrijpen en wat ze nodig hebben. Ook al gedragen ze zich nog zo moeilijk.

      Ik ben het eens dat kinderen beschadigd kunnen worden als ze dit NIET krijgen. Wat doet dit met een kind als ze geen aandacht krijgt van de volwassenen met wie ze samenleeft? Ze krijgen het gevoel dat ze afgewezen worden. Dat ze er niet bij horen. Dat ze niet deugen. Dat ze aandacht simpelweg niet waard zijn…

      Dat brengt gevaar met zich mee. Bijvoorbeeld dat ze zich later niet durven binden aan andere mensen. Dat ze kampen met minderwaardigheid, slecht zelfbeeld, onzekerheid.
      Dat willen we toch niet?

      Nogmaals houden van – dat moet niet.

      Ik hoop dat je hier wat mee kunt. Mail me anders persoonlijk!
      Ik leef met je mee,
      Hartelijke groet,
      Annette

  22. Sorry voor mijn vreselijk late reactie.
    Stiefkind is 10. Met moeder heb ik een goede band. Zelf trek ik nu ook een grens als ik klaar ben met de discussie, dan zeg ik duidelijk dat ik er geen zin in heb en ga ik weg of ga op een ander onderwerp verder. Wordt niet altijd door hem geaccepteerd, dus hij gaat er nog weleens over door, maar ik begin steeds sterker te worden hier in. Waar ze overgaan? Stomme kleinigheden zoals bijv: hij helpt mee met cake bakken. Volgens recept moeten er 2 eieren in. Maar hij wilt er 3 in, want dat doet hij altijd. Ik wil het houden bij 2, want dat staat op de verpakking en ik wil geen risico lopen dat het fout gaat. Volgens hem ben ik dan mijn zin aan het doordrijven,omdat ik er perse 2 in wil hebben…
    Voorbeeld 2: ik gooi zijn restjes eten van zijn bord weg, want anders wordt het zo’n smerige boel in de gootsteen. Hij vindt dat onzin en dat ik moeilijk doe om het moeilijk doen…. en gaat er over in discussie.
    Nou zo kan ik dus bezig blijven met voorbeelden.
    Hij weet ook dat ik er niet goed mee kan omgaan met die discussies, dus daarom doet hij dat graag.

    Ik mag bijv ook zijn toegangscode niet weten van zijn telefoon. Dat laat hij vaak duidelijk merken. Ik weet dat hij dat doet om een reactie van mij uit te lokken, dus ik houd mijn mond er over, maar het is dan weer een steek onderwater, om te laten merken dat ik niet zijn echte moeder ben en in zijn ogen, niet te vertrouwen ben met zijn telefoon (alsof ik er stiekem in ga kijken als hij er niet is). Ik probeer altijd duidelijkheid voor hem te creëren, maar ook dat helpt niet altijd.

    Ik wil graag een warme band met hem opbouwen en leuke dingen met hem doen, maar met de angst dat er weer een discussie komt, houd ik toch de boot af.

  23. Ik had vandaag gereageerd op Annette haar reactie op een van mijn vragen van 25 maart 11.52 2020, volgens de website was hij geplaatst, maar ik zie hem niet staan?
    In die reactie had ik het over de toegangscode van zijn telefoon, dat ik deze niet mag weten. Alleen zijn vader en moeder mogen deze hebben. Nu heb ik ook geen reden om deze te mogen hebben. Ik heb immers mijn eigen telefoon, dus wat moet ik met die van een ander? Wat mij wel pijn doet, is dat zelfs vader (dus mijn vriend) er geheimzinnig over doet. Code had stiefkind via briefje aan zijn vader gegeven, zodat die het in zijn notities in de telefoon kon zetten, mocht stiefkind de code ooit een keer vergeten. Net hadden vader en stiefzoon het over ‘de code’ en daar werd nogal geheimzinnig over gedaan voor mijn gevoel. Het briefje is ook door vriend expres in de grote container gegooid ipv de prullenbak. Of te wel stel je voor dat het in de prullenbak ligt en ik het eruit haal…. om de code te achterhalen….
    Nogmaals ik heb geen reden om de code te hebben, maar ik krijg het gevoel dat ze mij daar beiden niet in vertrouwen. Ik weet dat het nu niet verstandig is om dit met partner te bespreken (vooral niet met stiefzoon erbij), maar als het er op aankomt, dan ga ik wel aangeven dat ik mij best gekwetst voelde dat ze mij niet vertrouwen en ik ook niet snap waarom niet. Ik blijf nu rustig, maar van binnen voel ik mij vreselijk rot. Mocht er toch ooit een keer een reden zijn dat stiefzoon mij nodig heeft om de code in te voeren, dan kan hij wat mij betreft ook verrekken en ga ik er ook geen moeite voor doen, om deze op allerlei manieren te achterhalen.

    Is dit normaal voor stiefouders? Dat ze zulke dingen niet mogen weten? Hoe gaan jullie hier mee om?

  24. Sorry maar hier ben ik weer.
    Ik voel mij echt naar, en ja ik zal mij wel aanstellen, maar ik voel mij niet begrepen en niet altijd gewaardeerd. Zonder in al te veel details te vallen, zal ik proberen te vertellen, wat ik bedoel:

    Ik probeer hier zo goed mogelijk alles te regelen, Ik zorg er voor dat iedereen genoeg kleding in zijn kast heeft liggen en dat alles dus op tijd gewassen wordt ( al heb ik een duidelijke regel: kleren niet in de wasmand, dan worden ze niet gewassen). Als het dan toch een keer voorkomt dat er te weinig kleding is (doordat er bijv een keer extra gedoucht is en dus extra onderbroek is gebruikt en dat de laatste was), dan krjjg ik commentaar, dat ik daar beter op had moeten letten. Ja dat is zo, maar er is ook niet aan mij doorgegeven dat er niets meer lag, terwijl ik daar wel vanuit ging.

    Vanochtend bij het ontbijt, ik kom beneden en er was genoeg tijd, om met zijn allen te ontbijten. Maar dat hadden zij al gedaan. Dus kon ik dit in mijn eentje gaan doen.

    Als ik aan stiefzoon al op tijd aangeef, of hij bijv. zijn fruit heeft ingepakt voor school, dan krijg ik van hem en vader te horen dat er echt nog wel genoeg tijd is om dat te pakken en ik mij niet zo druk moet maken. Terwijl ik alleen de bedoeling heb, om er voor te zorgen dat er op het eind toch niet gehaast hoeft te worden (wat vaak voorkomt). Nu heb ik zoiets van ‘stik er maar in, jullie weten het beter’ als je wat vergeet dan is dat je eigen schuld. Maar moeilijk is het wel, want ik ben nogal een controlfreak….

    Vriend is aan het werk (thuis vanwege coronavirus) en stiefzoon vraagt aan zijn vader om bepaalde instellingen voor zijn telefoon te regelen. Iets wat ik ook kan doen en dan ook handiger is zodat vriend zijn werk niet hoeft te onderbreken, maar daar wordt niet aangedacht of wil stiefzoon niet aan mij vragen. Ik had gehoopt dat ook vader er mee moest klooien en dat ik dan na veel geklooi kon zeggen, misschien weet ik wel hoe het moet, ik heb zo’n zelfde telefoon gehad en dat ze dan zoiets hadden van oh sorry dat we er vanuit gingen dat jij het niet wist (of zoiets). Erge is ook dat vader ook niet even zei van: misschien kan je het even aan *mijn naam* vragen.

    Ik weet dat ik mij aanstel, maar het voelt vaak alsof die 2 een team zijn (logisch), waarbij ik buiten val. Vader krijgt bijv. een kus als hij weggaat, ik niet. Er wordt ook altijd gesproken over : bij papa/bij jou (naar vader) en bij ?mama en niet bijv bij papa en *mijn naam* of jullie. Dat zijn iedere keer weer bevestigingen dat ik niet zijn biologische moeder ben. Het is zeker niet dat stiefzoon mij negeert, maar ik voel erg het verschil tussen vriend en mij in dat geval.
    Vriend heeft al eens vaker aan gegeven, dat ik soms wat te kritisch ben, bijv. als hij wat later in bed ligt, dan laat ik duidelijk merken dat ik daar niet mee eens ben (en ik vind dat hij er voor ziin leeftijd laat in ligt ). Vaak merk ik ook dat vriend vaak de tijd vergeet en te veel ingaat op de gesprekken die stiefzoon opeens wil voeren vlak voor het slapen gaan (treuzeltechniek noem ik het). Daardoor wordt een strenge afspraak, dat hij echt op tijd moet gaan slapen, vaak verlaat met soms wel een half uur. Ik vind dan, dat ik dan even moet waarschuwen van: het is…. uur.
    Ik wil echt wel minder kritisch zijn, maar ik weet vaak niet, waar ik de grens moet trekken.

    Nu ik dit van mij af heb geschreven, voel ik mij weer wat beter, maar zijn er tips om met dit alles om te gaan?

  25. Zijn bovenstaande reacties van mij al gelezen? Ik zou er graag een antwoord op willen hebben :-). Stiefkind is nu 3 weken hier en ik erger mij nu al aan het feit dat hij de hele dag achter een beeldscherm zit met dit mooie weer of überhaupt niet met zijn speelgoed speelt en zijn negatieve opmerkingen naar mij toe. Ik ga zelfs een paar dagen naar mijn ouders om even hem te ontvluchten.

    1. Beste Stiefmoeder,

      Ik heb je eerder privé al mail gestuurd, maar waarschijnlijk zijn die in je spam terecht gekomen? Wat ik je daar – en nu nogmaals aanbied -is om gratis en vrijblijvend een factime gesprek te hebben van een half uur, dan kunnen we wat dieper ingaan op je hulpvraag, en krijg je meer inzicht in je situatie en ook meer praktische handvatten.

      Daarna beslis je of je verder in coaching wilt – want misschien heb je meer nodig om het fijner, rustiger, gezelliger en meer ontspannen te krijgen…

      Je mail is herkenbaar, denk ik, voor veel lotgenoten: je ergert je aan de passiviteit van je stiefje. Hij uit zich ook negatief naar jou toe. Dat maakt de sfeer in huis er niet beter op… Je voelt je eenzaam en onbegrepen.

      En ik kan me goed voorstellen dat drie weken dan heel lang duren. Dan ook nog de hele Corona periode die al zo lang duurt en de hittegolf die deze week over het land trekt. Hoe ga je hier mee om? Je ergert je steeds meer. Je ‘vlucht’ een paar dagen naar je ouders.

      Ik ga nu in op één aspect in dit antwoord. Dat is het vluchten – het kan je helpen om dit niet langer als vluchten te zien. Maar als een praktische oplossing.

      Het is heel, heel erg belangrijk in een samengesteld gezin dat er een soort structuur word aangebracht als het gaat om tijd en plek.

      Het is heel, heel erg belangrijk dat biologische ouders (Ja, ook vaders die misschien liever niet ‘alleen’ met hun kinderen zijn…) tijd en aandacht hebben voor hun kinderen. Dat hebben de kinderen nodig! Ze hebben de ouder nodig. Deze vaders hoeven niet perse moeilijke gesprekken te voeren met hun kids over scheiden, samenleven met een nieuwe partner enz. De kids hebben het vooral nodig om samen te zijn. Om actief te zijn. Om hun grenzen te verleggen en samen te gaan zwemmen, roeien, klimmen, spelen, vissen – wat dan ook eigenlijk.

      Mijn beste tip voor de biologische ouders is om met hun kids te stoeien. Om samen te schateren van het lachen. Om wild en met fysiek contact te spelen. Waarom?

      Dat lost spanning op.

      Dit is vooral goed voor kinderen die niet zo snel op hun praatstoel zitten.

      De stiefjes voelen zich hierdoor gezien, gehoord en geliefd. Dat maakt dat ze vrolijker worden. Ook naar jou toe! Begrijp je hoe ik denk? Hoe belangrijk dit is – ook voor jou?

      Ondertussen ga jij als stiefouder iets doen wat jij leuk vindt. Wat jou oplaadt. Waar je blij van wordt. Waar je rust door ervaart. Zoals een paar dagen naar je ouders toe:- ) Stiefouders hebben dit broodnodig – want met nieuwe energie en vrolijkheid kun je weer beter grapjes maken, je tolerant opstellen, dingen van je af laten glijden waar je geen controle over hebt en lachen om eigen reacties en die van je stiefkids. In plaats van boos te worden en uit je slof schieten. Of met hele dag met gespannen gezicht en schouders in stilte door het huis te schuifelen… en iedereen te ontwijken. Of met hangende pootjes het huis uit te vluchten.

      Meer adviezen, voor jou op maat gemaakt, geef ik dus graag in een persoonlijk gesprek. Als een eventuele inleiding tot een coachingtraject.

      Dit geldt niet alleen voor jou, Stiefmoeder, maar ook voor al je collega zuster stiefmoeders die dit ook lezen! Ik heb het druk, maar je hoort dan zo snel mogelijk of je bent uitgekozen voor zo’n sessie.

      Er is hoop. Echt!

      Ook al gaat het niet vanzelf. Jij zult stappen moeten gaan zetten. Jij zult ook je eigen gedrag onder de loep moeten nemen. Jij zult met liefde en mildheid moeten gaan kijken naar jezelf – en de rest van je gezin. Dan kom je heel ver!

      Mail me naar a.vandermaarel@hotmail en antwoord op deze vragen:

      1. Vertel over je gezinssituatie (wie, hoe lang wonen jullie samen, omgangsregeling)
      2. Waar loop je nu het meeste tegenaan?
      3. Wat is je doel? Waar wil je heen? En… is dit ook een realistisch doel.

      Ik zie je mail tegemoet!
      Hartelijke zomergroet,

      Annette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *