Houd jij van je stiefkind? Nee?

Houd je van je stiefkind? Nee?Houd jij van je stiefkind? Nee?

Dat zou zomaar kunnen. Liefde op het eerste gezicht komt aan de andere kant óók zeker voor. Lees hier alles over de liefde in je gezin. En hoe je er mee om kunt gaan als je die roze bril niet op hebt. Of juist wel! Houd jij van je stiefkind? Nee?

Houd je van je stiefkind? Nee?

Naar mijn mening is het geen taboe meer om te zeggen dat je niet van je stiefkind houdt.

Als je je verdiept in praatgroepen op facebook is het eerder comme if faut om te roepen dat je een hekel hebt aan je stiefkind.

Dat er totaal geen klik is. Dat het hopeloos is tussen jullie.

En dat kan.

En dat komt vaak voor.

En dat is voor alle partijen vreselijk moeilijk. Dat doet pijn. Meer dan dat. Het breekt mijn hart als ik de verhalen hoor. Het verwoest een heel gezin. En de toekomst van kinderen. Houd jij van je stiefkind? Nee? Het is helemaal begrijpelijk.

Moeilijk voor het stiefkind

Het is afschuwelijk voor een kind om op te groeien in een gezin waar hij zich niet gehecht voelt. Waar er geen liefde of tenminste vriendschap en zorg en aandacht voelbaar is vanuit de stiefmama naar het stiefkind toe. Dit levert – volgens Amerikaans onderzoek – serieuze hechtings- en relatieproblemen op als het kind volwassen wordt. Het kind voelt zich zijn hele leven lang afgewezen.

Moeilijk voor bio-vader

Het is afschuwelijk voor een bio-vader om te moeten aanschouwen dat stiefmoeder zijn kind feitelijk niet verdragen kan. Dat het jouw zoon of dochter afwijst. Aldoor maar weer. Het is- wat mij betreft – een goede reden voor vader om een einde te maken aan deze relatie als hij, noch stiefmoeder bereid is om het tij te keren.

Moeilijk voor de bio-kids

Het is heel verwarrend als je merkt dat je half-broer of zus achtergesteld wordt. Dat jij meer mag dan je stiefzus. Dat er andere regels zijn in huis, dat je moeder wél jouw was opvouwt maar niet die van je stiefbroertje. Dat jouw moeder wél van jou houdt, maar niet van je halfzus. Dat is intens verwarrend – en vaak volgen kinderen de emoties en gedrag van hun moeder. En gaan zich dus ook moeilijk opstellen tegenover de stiefzusjes en broertjes. Maar vooral tegenover de stiefouder.

Moeilijk voor de ex

Het is afschuwelijk voor bio-moeder, de ex dus, om verhalen te moeten horen hoe het is daar bij papa. Kun je je voorstellen dat je je kind naar een vrouw wil sturen die geen aandacht, tijd of vriendelijkheid kan opbrengen voor jouw eigen vlees en bloed? Naar iemand die onterecht streng en afwijzend is?

Moeilijk voor stiefmama

Het is net zo afschuwelijk voor stiefmama. Je voelt de druk. Je wéét dat iedereen van je verwacht dat je wel liefde gaat voelen. Maar je kunt het niet opbrengen.

Houd je van je stiefind? Nee?

Ik kan het me levendig voorstellen hoe moeilijk het moet zijn. Alleen de geur van de zweetkleren uit de voetbaltas van je stiefzoon maakt je al misselijk.  Die hemelende ogen als je vraagt hoe het met hem is. Zijn praatjes. Zijn schoenen in de gang. Zijn stiltes. Of alles waar jij je aan ergert.

Houd je van je stiefkind? Nee?

Wat doe je dan in hemelsnaam als het zo is? Hier een aantal korte tips en reflecties.

Wat is dan die liefde?

Jij en je partner vielen voor elkaar vanwege chemie, geur, lichamelijke aantrekkingskracht, herkenning van humor, interesses, opleiding, achtergrond, opvoeding, brein, manier van doen, voelen, in het leven staan.

Dat is waar je op viel. Dat was de vlam, de bliksem, de vlinders in de buik.

Liefde – is echter veel meer dan dit. Zoals alle clichés  iets van waarheid met zich meedragen:

Liefde is een werkwoord. Je moet je interesse blijven tonen in de ander. Elkaar aldoor opnieuw leren kennen. Geven. Nemen. Samen zijn. Tradities, rituelen en herinneringen opbouwen. Het goede voorbeeld geven. Moeilijkheden overkomen. Compassie tonen. Plek innemen. Sorry zeggen. Motivatie. Tijd. Jezelf terug fluiten en de ander voor laten gaan. Aldoor opnieuw beginnen. Liefde moet zich in jullie nestelen.

Deze laatste alinea geldt niet alleen voor geliefden.

Dit geldt voor alle diepere relaties in je leven.

Ook die met je stiefkinderen.

Dit geldt ook voor als je pleegkinderen hebt, adoptiekids of voor een goede relatie met je bio-kids, familie of ouders.

Voordat ik kom met tips over hoe je wel een band opbouwt met stiefkids eerst een stukje over liefde, amore, liebe.

Waarom is liefde nu zo moeilijk in stiefgezin?

Houd je van je stiefkind? Nee?

Dan is dit het allergrootste struikelblok.  Afwijzing.

Stiefmoeders voelen zich afgewezen. Dit kan ook onbewust onder het oppervlak spelen.
Maar wat je diep van binnen voelt is dat je gekwetst, jaloers, buiten spel gezet wordt. Het vijfde wiel aan de wagen bent.

Daar komt dan nog bij dat stiefmoeders ook vaak echt afgewezen worden.

  • Door hun partners omdat die geen begrip tonen
  • Door de ex die zich zelf afgewezen en buitengesloten voelt
  • Maar vooral door hun stiefkinderen

Stiefkinderen wijzen hun stiefmoeders af.  En waarom?

  • Omdat stiefmoeder te hard van stapel loopt en te graag wil
  • Omdat ze hopen dat papa en mama weer bij elkaar komen
  • Omdat ze nog moeten wennen
  • Omdat zij zich zelf afgewezen voelen (en worden!) door hun stiefmoeder
  • Omdat ze in de (peuter-) puberteit zitten en zich los aan het maken zijn
  • Omdat ze geen ´toestemming ´ krijgen van bio-moeder om hun stiefmama aardig te vinden
  • Omdat ze geen hulp krijgen hoe om te gaan met al deze moeilijke emoties- ook niet van bio-vader.

Je snapt het al. Als je je allebei afgewezen voelt – dan gaat het niet lukken.

De pijn van je afgewezen voelen – gaat niet samen met  vriendelijkheid, compassie en zeker niet met liefde.

Wat kun je doen als je niet van je stiefkind houdt?

Het is jouw verantwoordelijkheid als volwassen mens om hier daadkrachtig aan te gaan werken. Houden van – nee, dat hoeft niet. Maar ik verwacht dat je in je gezin een vriendelijk klimaat schept. Met warmte. Geduld. Humor. Ruimte. Grenzen. Met liefde en leiding.

Zet je over je eigen schaduw heen.   Aldoor weer opnieuw.  Tel tot tot tien. Maak een grapje. Zeg tegen jezelf dat je stiefkind moeilijk gedrag vertoont omdat het niet lekker in zijn vel zit.

Wentel niet in de ellende. Als je aldoor blijft roepen dat het niks wordt – hoe groot is de kans dat het beter wordt? Ventileren helpt even. Maar je zult aan de slag moeten.

Ga je pijn helen. Die afwijzing heb je al eerder in je leven ervaren. Ga hem NU helen.  Lukt dat niet alleen? Ga dan in coaching. (Ik help je graag, ook via whatsapp live bellen of de mail).

Accepteer dat het tijd kost. Accepteer dat je verwachtingen en ideaalplaatjes uit je jeugd niet kloppen. Geniet van het goede. Laat de controle los.

Zeg tegen jezelf dat het niet aan jou ligt. Maar aan het hele systeem.

Schep ruimte voor toenadering. Zie je stiefkind als een zwerfkat die je net in huis hebt gehaald en die je naar je toe lokt met lekkere hapjes. En genoeg tijd om in haar eigen tempo naar jou toe te komen!

Blijf beleefd, vriendelijk en benaderbaar. Zeg altijd, altijd gedag en dank je wel.

Neem het initiatief. ´Ga je mee wandelen? Een spelletje spelen, naar de bios, een hut bouwen?´ Bij nee – prima. Maar probeer het de volgende keer weer.

Je partner heeft de taak om zijn kinderen terecht te wijzen. Als ze jou blijven negeren. Ook zij zullen zich moeten houden aan de beleefdsheidsnormen die je samen beslist. Ook jij mag uiteraard je grenzen stellen. Ook jij mag uiteraard een slechte dag hebben en chagrijnig of boos zijn.

Meer tips nodig? Kom dan in coaching! Het eerste half uur is gratis en vrijblijvend. Ik raad het je echt aan. DIT GAAT NIET VANZELF OVER.

Je houdt wél van je stiefkind!

Dat is fantastisch! Wat bof jij. En je stiefkind, bio-kind, bio-vader en ex….

Maar helaas is dit vaak ook niet makkelijk. Ik krijg noodkreten van stiefmama´s die me schrijven dat niemand begrijpt dat ze van hun stiefkind houden. Dat niemand hun emoties serieus neemt. Dat is schrijnend.

  • ´Jij hebt zelf geen kinderen, dus je wéét niet wat moeder-liefde is´
  • ´Je vindt ze wel leuk – maar liefde tussen biologische ouders en kinderen gaat dieper. Dat is anders. Jij hebt die bloed-band niet!`
  • ´Wacht maar totdat het pubers worden!´

En ook deze houding van de omgeving kan je als een afwijzing ervaren. En ook dit doet pijn….

Want ja! Je kunt natuurlijk van je stiefkind houden. Ja! Het kan liefde op het eerste gezicht zijn. Ja! Je kunt bouwen aan een mooie, liefdevolle relatie. Ja! Ja! Ja!

Ik ben benieuwd of jij je in dit verhaal herkent? En vooral : Wat heb je er aan gehad? Deel het hier in een comment!

P.S. Behoefte aan hulp om een band op te bouwen? Dat kan! Klik hier voor meer info.

stiefmoeder coachAnnette van der Maarel is coach en counsellor. Haar passie is om jouw gezin weer op de rit te krijgen. Ze coacht graag buiten in de natuur. En anders gewoon aan tafel!

Je kunt haar altijd mailen met kleine en grote vragen. a.vandermaarel@hotmail.com.

 

Wil je dit delen? Dank!
Share

20 gedachten over “Houd jij van je stiefkind? Nee?”

    1. Dank je voor je bericht, ik weet dat elk verhaal uniek is en een andere aanpak vereist. Ik ben zelf ten einde raad in mijn relatie, niet met mijn partner, want daar worden onze problemen nog aangepakt maar mijn relatie met mijn plusdochter is zo verzuurd en zet zo een enorme druk op onze relatie dat het amper nog leefbaar is.. Een zeer intellegent meisje van amper 8 (bijna 9) dat vaak de situaties naar haar hand zet, een slechte band met haar bio-vader, ik die mijn geduld meermaals serieus verloren heb waar dochter bij was.. Ik voel me niet gesteund door mijn partner hierin, het is ons grootste twistpunt.. Ik heb als laatste mogelijkheid gezinstherapie gevraagd want zowel mijn partner als ik gaan eronderdoor.. Je raad is goed, duidelijk en waardevol, maar de pijn blijft zo diep zitten vanbinnen.. Elk lid in de familie krijgt kussen en knuffels buiten ik.. Dit doet zeer want ik hunker enorm naar een goede band met haar.. Dit is zo verdomd moeilijk om uit te geraken, uit radeloosheid vaker gedacht beter weg te gaan maar ik kan dit niet aan om te doen, ik wil niemand pijn doen, ook zeker mijn plusdochter niet… Maar als je ten einde raad bent en er niet meer uit geraakt, hoe kun je jezelf dan constant kalm blijven houden? Ik werk nu met subliminale berichten op mijn pc omdat ik veel erachter werk. dit lijkt al een positieve invloed te hebben maar de problemen zijn groter dan snel oplosbaar.. Lange adem, veel pijn, veel verdriet, en helaas komt bij mij eerst boosheid dan pas verdriet, zou beter omgekeerd zijn, want zo berokken ik zelf veel te veel schade in deze relaties.. Heb schrik om oud te worden in een gezin waar beide vrouwen me niet echt in willen… Laatste hoop op gezinstherapie, maar is dat dan de oplossing? Ik dacht dat mijn partner en ik meer capabel waren dit zelf aan te pakken en op te lossen maar helaas niet.. Wel enorm bedankt voor je tijd en energie om dit neer te schrijven, dit helpt inderdaad door herkenning ! Dank je, xx

      1. Beste stiefmama,

        Ach wat komt er een pijn, verdriet en frustratie naar boven. Je verwoordt het zo goed en met inzicht- maar dat helpt niet om verder te komen, toch lieve stiefmama?

        Ieder verhaal is inderdaad uniek, en daarom helpen deze adviezen en tips hopelijk wel een beetje, maar als je echt vooruitgang wil boeken, hebben jullie inderdaad meer nodig. Je schrijft dat je ervan uit bent gegaan dat jij en je partner er samen uitkomen, en dat begrijp ik heel goed. Je bent immers van goede wil, hebt ervaring en bent intelligent! Toch is het stiefgezin zo fundementeel anders dan een eerste gezin, dat professionele hulp op het gebied van samengestelde gezinnen nodig is. Ik bied je bij deze een half uur gratis en vrijblijvende strategie sessie aan via Whatsapp live bellen. Daar kunnen we het ook hebben over sessies met het hele gezin, want dat werkt! Ik gun het he namelijk van harte om samen een sterk en fijn gezin op te bouwen. Laat maar weten via de mail of je deze stap wilt zetten. Ik leef met je mee.
        Hartelijke groet,

        Annette

        PS. Dit aanbod geldt uiteraard ook voor andere stiefmamas die hier hun verhaal doen!

  1. ik heb een relatie met een man die een dochter heeft van 14. Vanaf dag 1 is ze een vreselijk verwend kind geweest en ik heb daar nooit iets van gezegd tegen haar tot de dag van vandaag. We hebben inmiddels 5 jaar een relatie en een zoontje van bijna 2. Het is zelfs gebleken dat ze een persoonlijkheidsstoornis heeft waar mijn vriend van af wist. Ik heb nog nooit gevraagd of gezegd dat ze iets moest opruimen of haar aangesproken op haar gedrag. Ik ben net na mijn bevalling een keer ontzettend boos geworden omdat ze voor de zoveelste keer aan het liegen was en haar ouders tegen elkaar aan het opzetten was en haar vader het gewoonweg allemaal gelooft en accepteert. Ik hou zeker niet van haar en het liefst zie ik haar helemaal niet meer in ons huis en in de buurt van mijn kind. Ik kan niet wachten tot ze 18 is en bezoekregelingen ophouden. Tot die tijd probeer ik kalm te blijven en mijn eigen huis te ontvluchten tijdens deze weekeinden en vakanties.
    En altijd maar alles opkroppen en op mijn lip bijten.

    1. Ha lieve stiefmama,
      Dank je wel voor je bericht. Het leven in een samengesteld gezin is bepaald niet makkelijk voor je. Wat maakt dat je het vol houdt? Dat antwoord kan misschien wat hoop geven… want het duurt nog lang voordat ze het huis uit is. Ik denk absoluut dat er dingen veranderd moeten worden. De ervaring wijst dat het niet makkelijk is. Maar het is mogelijk dat het leven beter wordt voor jou- en je hele stiefgezin! Als jij namelijk een klein stapje zet, neem je de anderen met je mee. Ik ken je nog niet, en daarom kan ik alleen algemene adviezen geven, maar ik hoop dat je er wat aan hebt. En anders ben je welkom voor een gratis en vrijblijvende kennismaking via Skype of bellen via Whatsapp.

      1. In gesprek gaan met je partner. Onze partners begrijpen vaak toch niet goed hoe het is voor een stiefmama. Het kan moeilijk zijn om dit op een neutrale manier te doen zonder dat de partner zich aangevallen voelt. Dit doe je het beste door uit te gaan van jouw gevoel. Van de situatie. Wat het met jou doet. Je moet jezelf dan kwetsbaar opstellen. `Als dit of dit gebeurt, raakt het me zo, en maakt het me zo verdrietig, boos of wat dan ook. Dan reageer ik zus of zo, en ik begrijp wel dat dit dan weer een reactie bij de ander losmaakt. Begrijp je hoe het voor mij is? Hoe kunnen we nu samen het beter krijgen?´ Zulke zinnen zou je kunnen proberen!
      2. Onderzoeken wat het nu precies bij jou losmaakt. Wat raakt je nu zo? Herken je dit? Kun jij daar op eigen hand beter mee leren dealen? Vaak komen kwetsbaarheden uit het verleden naar boven. Elke stiefmoeder is een ´outsider´ en dit is een van de pijnpunten die naar het oppervlak komen.
      3. Band opbouwen met je stiefdochter. Hoe moeilijk het ook is – je hebt wel de verantwoordelijkheid voor het welzijn van kinderen die onder jouw dak wonen. Je kunt haar niet negeren… dit is schadelijk voor een kind. Dit vereist heel veel doorzettingsvermogen, geduld en een groot hart van jouw kant. Want van haar kant zal het niet komen. Zeg altijd gedag en dank je wel. Ga gesprekjes aan. Toon je interesse. Negeer haar slechte gedrag en zie het goede en positieve en benoem dat vooral. Ga eens samen naar de film of een activiteit die zij leuk vindt. Stel je voor hoe het is om in haar schoenen te staan!
      4. Overleg samen met stiefkind en man wat de huisregels zijn. Zoals je met elke huisgast zou doen. Wat verwacht je van haar? Wat kan zij van jou verwachten? Wat zijn voor jullie regels die bij jullie passen?
      5. Geef je grenzen aan. Ik weet hoe lastig dit is, want wij stiefmama´s willen niet kwetsen of boos worden. Maar grenzen aangeven, en boos worden mág! Jij woont ook in dit huis!!

      Ik heb nog veel meer tips- maar dan zou ik je beter moeten kennen. Nogmaals dank voor je bericht en je openhartigheid. Want ik kan me levendig voorstellen hoe moeilijk het voor je is. Zoek vooral hulp als je er niet alleen uitkomt. Dit doe je dan voor jullie allemaal, ook voor je eigen kindje… Sterkte stiefmama! Lieve groet, Annette

      1. Ik zal zeker even een gesprek inplannen. Ik ben vanaf november thuis vanwege een burn out maar dit is ook gewoon vanwege haar… ik was erg succesvol als zelfstandig ondernemer maar nu lijkt dit ook te worden afgenomen door stress en depressief gedrag.
        Ik lees helaas nu pas uw reactie…

        1. Beste stiefmama,

          Wat naar dat je zelfs een burn-out hebt overgehouden aan alle problemen… Dit komt vaker voor dan je denkt. Je bent niet de enige!
          De stress heeft helaas invloed op alle gebieden in je leven.

          Maar omgekeerd geldt ook;
          Als je eenmaal handvatten krijgt om om te gaan met problemen in je samengestelde gezin, zul je merken dat je ook meer ontspannen en met frisse moed de rest van je leven en werk tegemoet kunt gaan. Ik heb je ook al geantwoord via de mail en zie uit naar ons gesprek.

          Houd moed, er is hoop, ook voor jou!

          Lieve groet Annette

  2. Ik herken mijn situatie helemaal hierin. Op dit moment is mijn relatie instabiel, een grote reden is dus mijn stiefkinderen met name de stiefzoon. Genegeerd worden, onrespectvol, smiespelen met vader, met een grote boog om me heen lopen. Net alsof ik zo uit het riool ben gekomen en gruwelijk stink. En ga maar door. Ik zelf heb 3 kinderen uit een eerdere relatie. Na 5 jaar mag je ervan uitgaan dat ze weten hoe het hier reilt en zeilt. Mijn partner, de Bio-vader, doet ook weinig aan wat ik graag zou willen zien in ons gezin. Terwijl ik er alles aan doe, aan mijn kinderen, hoe hij het graag wilt zien. Nu heb ik mijn grenzen aangegeven, dat het zo niet langer kan. Mocht er geen verbetering in komen, dat ik de relatie beëindig.
    Ik wil alles proberen om bij mijn partner te kunnen blijven omdat de liefde er zeker wel is. Maar als ik geen beweging krijg of zie in zijn kinderen, maakt me dit diep ongelukkig. Op een gegeven moment heb ik ook geen zin meer om te proberen of er energie in te steken. Psychisch doet het me ook geen goed. Het vreet me op van binnen. Daarnaast merken en zien mijn eigen kinderen hier ook van.

  3. Ik ook zit met een probleem, alleen heeft dat niet zozeer met de kinderen (14 en 18) zelf te maken (zij accepteren mij en vinden me zelfs heel tof) maar meer met de manier waarop mijn vriend omgaat met de situatie. Vanaf het begin van onze relatie heeft ie aangegeven geen kinderen meer te willen en dat heb ik uiteindelijk geaccepteerd (ik ben eind 30 en was het idee toch al aan het loslaten). We wonen nu ruim 1 jaar samen (3 jaar bij elkaar) en ik ben bij hem ingetrokken. Helaas voelt het nog steeds niet alsof het huis ook van mij is, zeker niet als zijn kinderen er zijn. Mijn vriend wil voorlopig geen huis samen kopen en hij zegt dat ie er alles aan doet om mij thuis te laten voelen in huis alleen ervaar ik dat niet zo. Als de kinderen extra willen komen zegt ie altijd ‘ja’ zonder met mij te overleggen (en als hij overlegt probeert ie altijd een tussenoplossing te vinden om tegen niemand ‘nee’ te hoeven zeggen). Ik ben het nu zo ontzettend zat, ik voel me volkomen gepasseerd en heb helemaal niks te zeggen over wat er in dat huis verder gebeurt (ik voel me vaak een schoonmaakster, ik doe alles in huis maar echt zeggenschap over het wel of niet aanwezig zijn van de kinderen heb ik niet). Mijn vriend en ik proberen er over te praten, hij zegt steeds dat hij beter en tijdig zal proberen te plannen maar helaas zie ik geen verandering. Ik ben ten einde raad en denk erover om weg te gaan en weer alleen te gaan wonen. Ik kan die stress niet meer aan…

    1. Lieve stiefmama,

      Wat je beschrijft klinkt inderdaad heel zwaar en moeilijk voor je, en ik kan me levendig voorstellen dat je niet meer weet wat je moet doen. Het is echter helemaal herkenbaar en bijna iedere stiefmoeder en biologische vader maken dit mee, ook al voel je je waarschijnlijk eenzaam en alleen hierin.
      Er is echt van alles aan te doen! Het zijn ook maar kleine stapjes die jullie hoeven te zetten om grote veranderingen te boeken.
      Het is super moeilijk om te accepteren dat de kinderen er zijn, en dat je vriend ze graag bij zich wil hebben en daarom ook ‘ja’ zegt als ze extra tijd bij hem willen hebben. Soms raad ik aan om die omgaanstijden strenger aan te houden. Maar meestal niet. Wat je wél kunt doen is de tijd, taken, ruimte, dat ze bij jullie zijn anders in te delen. Zodat jij en je behoeften meer aan bod komen. Want jij mag er zijn. Het moet niet zo zijn dat jij je zo wegcijfert zoals je nu doet. Ik wil je graag een strategiesessie aan van een half uur aanbieden, via whatsapp live bellen, want het ik gun het je om hier mee verder te komen en ik denk dat ik je kan helpen! Neem even contact op via de mail a.vandermaarel@hotmail.com of bel me via 06-50939469. Hartelijke groet, Annette

  4. Ik herken zoveel dingen, uit het eerste stuk maar ook zeker uit het deel van jij bemt geen moeder en de hele ongeving die er op reageerd.
    Mijn vriend en ik wonen samen en hij heeft 2 kinderen van 3 en 6. Beiden ene vreselijke taalachterstand en veel problemen op school. De ex doet er weinig aan dit te verbeteren. Heeft geen grenzen voor de kinderen, de hel3 dag tablet beide nog met een tuitfles, slechte gezondheid door slechte zorg en ga zo maar door. Ik ben zelf totaal niet zo en bij ons thuis zijn er veel regels doordat wij wel graag willen dat ze zich beter gaan ontwikkelen. Mijn vriend kan hier slecht aan bijdragen zegt hij zelf omdat hij slrcht kan lezen en hierdoor de kinderen ook dat soort dingen niet kan leren.
    Doordat ze geen grensen krijgen zijn ze erg brutaal, niemand begrijpt de kinderen door hun slechte spraak en ze luisteren heel slecht.
    Als stiefmoeder vinden ze me gelukkig wel heel lief maar door hun gedrag heb ik er erg veel moeite mee.
    Excuses maken doen ze ook beide niet. Zeker die van 6 is hondsbrutaal en lacht ons gewoon uit. De ex kan ze ook slecht aan maar die ziet de ernst van de situatie niet en is niet voor r3den vatbaar, zodra mijn vriend zijn ex netjes wil aanspreken of ergens over wil praten schiet ze in de verdediging en krijgt hij een walm agressie en gescheld over zich heen.
    Ik probeer op alle vlakken de kids dingen ana te leren samen met mijn partner maar heel dr situstie geeft zoveel stress en frustratie naar de ex dat ze gewoonweg niks doet om ze vooruit te helpen behalve de tablet geeft zodat ze rustig zijn. Mijn vriend en ik hebben hierdoor ook vaak meningsverschillen, hij vind het fijn dat ik moeite doe en dat ik ze dingen wil leren maar soms vind hij me te streng en wil hij dat ze het leuk hebben als ze bij papa zijn. Ik ben van mening dat de kids genieten dat zien mensen ook en dat regels juist belangrijk zijn ook bij papa het hoeft niet alleen feest te zijn ookal sie je ze maar 1x per 2 weekenden.

    Ik vind het wel heel fijn andere verhalen te lezen. Ik voel me soms schuldig dat ik me zo voel maar vaak ben ik blij als ze weer naar zijn ex gaan hoe lief ze soms ook wel zijn.

    1. Beste stiefmama,
      Je hebt het lastig, want je hebt moeite met het gedrag van je stiefkinderen omdat ze brutaal gedrag vertonen en dat je het niet eens bent met de opvoeding, van je partner, maar vooral ook hoe de ex ze opvoedt. Klopt dat? De opvoeding is een belangrijk onderwerp voor stiefgezinnen en bonusmama’s in het bijzonder. Want wat is nu precies je rol?
      In het kort gezegd: Bouw eerst een band op met je stiefkinderen. Ga daarna pas opvoeden! Je moet genegenheid voelen voor je stiefkinderen vóórdat je echt gaat opvoeden. Anders ervaren de kinderen je als die strenge, boze stiefmoeder. En dat wil je niet. Want je man zal toch, hopelijk als het goed is, altijd ‘partij’ kiezen voor zijn kinderen. Die zijn kwetsbaar en hebben hun ouders, hun vader hard nodig.
      Kinderen hébben bovendien al twee ouders die de opvoeding doen. Stapje terug zetten dus.

      MAAR. Jullie wonen wel samen. Het is dus noodzakelijk dat er regels in huis zijn. Je kunt het vergelijken als je met vriendinnen zou samen wonen of in een studentenhuis. Welke regels? Die bepaal je samen met je partner, en ook met de kinderen, die in jouw geval groot genoeg zijn om mee te denken over wie wat doet thuis. Denk aan tafeldekken, rommel opruimen, maar ook aan een aantal beleefdheidsnormen. Zoals gedag zeggen, of sorry zeggen. Ga samen om de tafel, maak de regels die nu bij jullie fase passen, maak het gezellig met wat lekkers erbij. Kinderen vinden het fijn als je ze hierin betrekt, en zijn eerder geneigd om mee te werken als ze ook mee mogen praten en denken.

      Voor jou, en voor heel veel stiefmama’s, levert het stiefgezin ook veel negatieve emoties op, zoals verdriet, pijn, schuld, irritatie en boosheid. Dit is normaal! Wel heel naar en vervelend… Heel fijn dat je je beseft dat de stiefjes ook lief kunnen zijn, want dat kan een stiefmama wel eens kwijtraken als de stress te groot wordt.

      Aan die negatieve emoties is ook heel veel te doen. Maar dan zou je in coaching moeten gaan, of anders kun je mijn blogs hier over ook lezen! Top dat je de verhalen leest en beseft dat je niet de enige bent. Ik weet zeker dat je super goed je best doet!

      Hartelijke groet, Annette

  5. Heel herkenbaar allemaal. Nee, ik houd niet van mijn stiefkinderen. Ik heb zelfs een hekel aan ze. Hoewel ze soms echt wel lief kunnen zijn, voert negativiteit toch de boventoon. Ik vind ze vaak brutaal en onbeschoft, ze luisteren verschrikkelijk slecht, ruimen niets op. De oudste liegt veel over de meest onbenullige dingen, de jongste krijgt vaak een hoop aandacht middels vervelend gedrag: met huilen en slecht eten bijvoorbeeld. Ik ben soms bang dat ons zoontje later een hoop over zal nemen.
    Mijn partner vindt er niets aan wanneer ze er niet zijn, voelt zich incompleet. Hij zou de omgangsregeling het liefst nog verder uitbreiden. Ergens begrijp ik dit wel, maar aan de andere kant kwetst het me ook. Het is alsof ons kindje en ik niet goed genoeg zijn. Zelf sta ik nog net niet te juichen wanneer ze voor een week naar hun moeder vertrekken.

  6. Beste stiefmama,

    Ach wat ingewikkeld en moeizaam voor je… Ik weet zeker dat je verstandelijk natuurlijk begrijpt dat je partner zijn kinderen altijd bij zich wil hebben. Want je zou zelf je eigen kind de helft van de tijd ook niét kwijt willen zijn, toch?
    En van je eigen vlees en bloed kun je nu eenmaal meer hebben – want – er is sprake van onvoorwaardelijke liefde tussen jullie. En dat geldt niet voor de relatie stiefkind en stiefouder….

    Maar verstand is iets anders dan gevoel, emotie en instinct.

    Jouw emoties zijn er. En die mogen er zijn. Ze verdienen aandacht en onderzoek. Waar komt dit nu vandaan?

    Er zijn meerdere lagen, aspecten die je dient te begrijpen en, vooral dat, mee aan de slag te gaan.

    . Een ding noem je hier al zelf; je voelt alsof jij en je kindje niet goed genoeg zijn.

    Ik kan me je kwetsuren helemaal voorstellen. Dat doet pijn. Dit is iets dat bijna iedere stiefmoeder voelt. Echt.

    Ook al bedoelt je partner dit uiteraard helemaal niet! Integendeel. Hij houdt van je.

    Wat kun je hier aan doen?

    Als ik je goed begrijp, voel je je ook niet gehoord en gezien in wat jouw normen en waarden zijn. Daar kun je wat aan doen. Ga in overleg met je partner en uit je behoeften! Wat is voor jou hanteerbaar? Wat wil je wel en wat niet?

    Stel samen regels op voor hoe jullie met elkaar omgaan.

    Ik heb nog veel meer tips, lees mijn andere blogs over een band opbouwen met je stiefkind, over empathie ontwikkelen voor een ander, en grenzen stellen enz.

    Er is werk aan de winkel lieve stiefmoeder! Dit gaat niet vanzelf over…

    Ik leef met je mee. Sterkte en lieve groet, Annette

  7. Na mijn scheiding woonde mijn kinderen bij mijn ex-vrouw. Een jaar na de scheiding leerde ik mijn huidige partner kennen. Eén keer in de 2 weken waren de kinderen 3 dagen bij mij. Er waren vanaf het begin wel op- en aanmerkingen, sommige terecht andere niet. Wij konden daar goed onze weg in vinden. Na anderhalf jaar is zij bij mij gaan wonen. Haar kinderen, toen 15 en 14 bleven bij haar ex wonen.
    In de weekenden dat mijn kinderen er waren had ze steeds meer moeite met mijn zoon. Het moest een blind zijn dat zich net zo gedroeg als haar kinderen. Hij had daar veel moeite mee en om het voor iedereen leefbaar te maken nam ik de rol op van bemiddelaar.
    Na 2,5 jaar met zijn tweeën te hebben gewoond deelde mijn ex mee dat onze zoon (toen 14 jr) bij mij moest wonen. Hij zorgde voor problemen. Mijn zoon voelde zich afgewezen door zijn moeder (dat is tot op de dag van vandaag zo).
    Mijn partner stemde er mee in, maar voelde dat ze geen keus had. Mijn zoon kon in de jaren daarna weinig goed doen in de ogen van mijn partner. Hij werd nl niet zoals haar kinderen en mijn dochter. Die alledrie qua gedrag min of meer op elkaar lijken. Hij is nu eenmaal anders.
    De dingetjes om te laten merken dat hij anders is bestaan uit dat ze zijn kleren niet tegelijk met haar kleren wil wassen (Hij had als puber zweetvoeten, maar ze heeft het er in gehouden), opgevouwen was van mijn zoon legt ze op ons bed en dat moet ik in zijn kamer leggen want ze wil zo weinig mogelijk in zijn kamer en zo zijn er nog wel meer dingen te benoemen.
    Mijn zoon is een echt gevoelsmens en voelt dat ze hem niet hoeft. Wel zijn zusje. Het doet hem pijn.
    Ik ben van mening dat je dit soort problemen kan oplossen met (het geven van) liefde. Het zal niet dezelfde liefde zijn die je aan je eigen kinderen geeft en dat hoeft ook niet maar ieder mens wil liefde en geaccepteerd worden zoals hij/zij is.
    Mijn zoon is inmiddels 21 jaar en er wordt weinig positief over hem gesproken. Als ik soms met hem alleen ben en wij over de situatie spreken, moet hij vaak huilen en dat raakt mij tot in mijn ziel.
    Zij en ik hebben wel een goede relatie. Ik krijg echter na alle jaren steeds meer moeite met de manier waarop zij omgaat met mijn zoon.
    Ik snap niet dat je niet een mens niet kan accepteren zoals hij is.
    We zijn toen mijn zoon 15/16 was bij gezinstherapie geweest en ik met mijn zoon naar een kindercoach.
    Recentelijk zijn mijn partner en ik naar relatietherapie geweest. Het probleem ligt altijd bij mijn zoon of hoe ik mijn zoon begeleid.
    Ik zal zeker mijn fouten maken, maar wie is perfect.
    Wat zou het toch mooi zijn als mijn partner mijn zoon wat meer zou accepteren zoals hij is. Na 7 jaar hard werken ben ik soms radeloos.

    1. Beste vader en stiefvader,

      Wat hartverbrekend om je verhaal te lezen. Wat een verdriet. Wat een pijn. Voor jou. Voor je zoon. Je vrouw. Voor iedereen.

      Het is een basale reactie om op geur te reageren. Het zijn biologische instincten om je met je eigen geuren te willen omringen. En dus NIET die van je stiefkind. Dat is een verklaring voor de heftige reactie van je vrouw. Dit speelt dus op een diep, onbewust niveau. Aan die instincten kun je weinig doen. Maar aan je gedrag, gedachten wél. En daarop volgen weer meer positieve gevoelens… Dit is echter een hele klus. Je moet wel verandering willen en daar aan gaan werken.

      Daarnaast zijn er dan ook karakterverschillen die zorgen voor wrijving. De ene mens ligt de ander beter. Dat is nu eenmaal zo.

      Daarnaast is het vooral die negatieve spiraal van afwijzen en je afgewezen voelen. Je vrouw wijst je zoon af. En je zoon wijst je vrouw af. Dit trekt je hele gezin naar beneden. En die spiraal moeten de volwassenen doorbreken. Deze spiraal is echt om te keren. Je kunt het veranderen!

      Maar. Je kunt geen liefde verwachten tussen je zoon en je vrouw/vriendin. Dat is niet haalbaar.
      Maar je kunt wel de wonden verzorgen, en ze laten helen. Die wonden die al jaren en jaren duren.
      Dat doe je door allereerst meer begrip te kweken. Hoe het voor elkaar is geweest. Hoe het nu is. Om echt te luisteren naar elkaar. Om je te verdiepen in de ander. Om heel voorzichtig meer vriendschappelijke gevoelend te kweken.

      Daarvandaan kun je met goede moed en optimisme de toekomst tegemoet.

      Ik zou je graag meer gerichte adviezen geven en praktische tips. Maar ik weet niet genoeg van je. Woont je stiefzoon nog thuis bv?
      Mail me als je wilt, want je komt absoluut in aanmerking voor een half uur gratis en vrijblijvende strategiesessie.

      De liefde voor je gezin tastbaar is in je verhaal! Weet dat je niet alleen bent.
      Sterkte en hartelijke groet, Annette

  8. Wat fijn om deze reacties te lezen. Herken hier veel van. Alleen gaat het hier om een thuiswonende stiefdochter van bijna 20 jaar en een stiefzoon die 18 is. Met de stiefzoon heb ik op zich geen probleem een lieve jongen die sociaal is en waar je op z’n tijd een goed gesprek mee kan voeren. Het probleem ligt bij de dochter van mijn vriend. Ik heb nu 5 jaar een relatie waarvan we 2 jaar samenwonen. De dochter gaat al 1 jaar niet meer naar school vanwege flinke oorpijn. Ze zit 23 uur per dag op haar kamer haalt haar ontbijt uit de keuken zonder goedemorgen of goedemiddag te zeggen. Ik vind dit erg onbeschoft maar mijn vriend zegt hier niets van. Zij ontloopt mij constant helaas mag ik er van mijn vriend niets over zeggen. Het vreet aan mij. Heb al meerdere keren aangegeven dat als hij daar niets over zegt en alles maar tolereert ik weer op mijzelf ga wonen. Ik ben hier komen wonen dus ik moet me maar aanpassen vind hij. Is dat zo of mag ik als stiefmoeder ook eisen stellen.

    1. Beste Stiefmama,

      Goh, dit klinkt heel moeilijk. Als ik het goed lees, zit je stiefdochter al een jaar op haar kamer, vanwege oorpijn? Dit wekt bij mij een legio aan vragen. Wat zegt de dokter hiervan, krijgt ze behandeling? Wat is er hier eigenlijk aan de hand – is ze ook depressief of heeft ze een zelfs psychische aandoening? Wat voor opleiding deed ze en wat vond ze hiervan en… ga zo maar door.

      Daarnaast lees ik zeer herkenbare problemen. Een stiefkind dat de stiefmoeder negeert. Een biologische vader die niet ingrijpt.
      Een stiefmoeder die na al haar pogingen de moed aan het opgeven is, en ook negatieve signalen in lichaamstaal, mimiek of woorden uitzendt naar het stiefkind. Steeds minder echt contact en begrip tussen de partners. Klopt toch ook bij jullie, lieve stiefmama?

      Doordat je nu hier reageert, neem ik aan, dat je er aan toe bent om dingen te veranderen. Om deze impasse te doorbreken. Om jezelf weer te laten zien. Want je maakt jezelf steeds meer onzichtbaar. En waarschijnlijk barst de bom dan af en toe en komt alles er te heftig uit (tenminste zo is het voor de meeste van mijn cliënten).

      Hier kun je niet mee leven. Dat is duidelijk, toch? Je bent meer en beter waard!

      Fijn dat de herkenning je ook al helpt. Je bent namelijk niet alleen, en wat je beschrijft komt , helaas, bij heel veel samengestelde gezinnen voor. Het is niemands schuld dat het zo loopt. Het is simpelweg te ingewikkeld.

      Wat heb je dan nodig? De oplossing zit in het bouwen aan de verschillende niveaus tussen de verschillende ‘spelers’ in het gezin.

      Er is andersoortige communicatie tussen jou en je partner nodig, zodat je elkaar wezenlijk anders gaat begrijpen. Meer begrip geeft ruimte om elkaar te helpen en steunen.

      Dan pas kun je samen met hem, en de kids, huisregels opstellen. Die moet je op de juiste manier communiceren met je stiefkinderen en hun er vooral ook bij betrekken zodat ze mee werken.

      De band tussen stiefmoeder en negerend stiefkind heeft ook aandacht nodig. Je zult over je eigen emoties heen moeten komen/stappen en toenadering zoeken en aan de band blijven werken. Super moeilijk voor stiefmoeders. Maar noodzakelijk.

      Je partner zal je moeten steunen bij onbeschofte gedrag en ingrijpen en corrigeren. Daar zul jij hem weer in moeten steunen, niet door kritisch te zijn als hij het niet ‘goed’ doet, maar door begrip te tonen voor zijn moeilijke positie in dit gezin.

      Maar in jullie geval is er meer aan de hand om je zorgen over te maken, want het onrustbarend dat je stiefdochter al een jaar thuis zit en ze heeft hulp nodig.

      Ik weet dat je een goed hart hebt en goede bedoelingen en dat je niets anders wilt dan aan oplossingen werken! As jij nu denkt dat de tijd rijp is, en je bereid bent om er hard voor te gaan werken, mail me dan en geef je op voor de strategiesessie van een half uur via whatsapp live bellen. Deze sessie is gratis en vrijblijvend. Ik help je graag! Groet, Annette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *