Houd jij van je stiefkind? Nee?

Houd je van je stiefkind? Nee?Houd jij van je stiefkind? Nee?

Dat zou zomaar kunnen. Liefde op het eerste gezicht komt aan de andere kant óók zeker voor. Lees hier alles over de liefde in je gezin. En hoe je er mee om kunt gaan als je die roze bril niet op hebt. Of juist wel! Houd jij van je stiefkind? Nee?

Houd je van je stiefkind? Nee?

Naar mijn mening is het geen taboe meer om te zeggen dat je niet van je stiefkind houdt.

Als je je verdiept in praatgroepen op facebook is het eerder comme if faut om te roepen dat je een hekel hebt aan je stiefkind.

Dat er totaal geen klik is. Dat het hopeloos is tussen jullie.

En dat kan.

En dat komt vaak voor.

En dat is voor alle partijen vreselijk moeilijk. Dat doet pijn. Meer dan dat. Het breekt mijn hart als ik de verhalen hoor. Het verwoest een heel gezin. En de toekomst van kinderen. Houd jij van je stiefkind? Nee? Het is helemaal begrijpelijk.

Moeilijk voor het stiefkind

Het is afschuwelijk voor een kind om op te groeien in een gezin waar hij zich niet gehecht voelt. Waar er geen liefde of tenminste vriendschap en zorg en aandacht voelbaar is vanuit de stiefmama naar het stiefkind toe. Dit levert – volgens Amerikaans onderzoek – serieuze hechtings- en relatieproblemen op als het kind volwassen wordt. Het kind voelt zich zijn hele leven lang afgewezen.

Moeilijk voor bio-vader

Het is afschuwelijk voor een bio-vader om te moeten aanschouwen dat stiefmoeder zijn kind feitelijk niet verdragen kan. Dat het jouw zoon of dochter afwijst. Aldoor maar weer. Het is- wat mij betreft – een goede reden voor vader om een einde te maken aan deze relatie als hij, noch stiefmoeder bereid is om het tij te keren.

Moeilijk voor de bio-kids

Het is heel verwarrend als je merkt dat je half-broer of zus achtergesteld wordt. Dat jij meer mag dan je stiefzus. Dat er andere regels zijn in huis, dat je moeder wél jouw was opvouwt maar niet die van je stiefbroertje. Dat jouw moeder wél van jou houdt, maar niet van je halfzus. Dat is intens verwarrend – en vaak volgen kinderen de emoties en gedrag van hun moeder. En gaan zich dus ook moeilijk opstellen tegenover de stiefzusjes en broertjes. Maar vooral tegenover de stiefouder.

Moeilijk voor de ex

Het is afschuwelijk voor bio-moeder, de ex dus, om verhalen te moeten horen hoe het is daar bij papa. Kun je je voorstellen dat je je kind naar een vrouw wil sturen die geen aandacht, tijd of vriendelijkheid kan opbrengen voor jouw eigen vlees en bloed? Naar iemand die onterecht streng en afwijzend is?

Moeilijk voor stiefmama

Het is net zo afschuwelijk voor stiefmama. Je voelt de druk. Je wéét dat iedereen van je verwacht dat je wel liefde gaat voelen. Maar je kunt het niet opbrengen.

Houd je van je stiefind? Nee?

Ik kan het me levendig voorstellen hoe moeilijk het moet zijn. Alleen de geur van de zweetkleren uit de voetbaltas van je stiefzoon maakt je al misselijk.  Die hemelende ogen als je vraagt hoe het met hem is. Zijn praatjes. Zijn schoenen in de gang. Zijn stiltes. Of alles waar jij je aan ergert.

Houd je van je stiefkind? Nee?

Wat doe je dan in hemelsnaam als het zo is? Hier een aantal korte tips en reflecties.

Wat is dan die liefde?

Jij en je partner vielen voor elkaar vanwege chemie, geur, lichamelijke aantrekkingskracht, herkenning van humor, interesses, opleiding, achtergrond, opvoeding, brein, manier van doen, voelen, in het leven staan.

Dat is waar je op viel. Dat was de vlam, de bliksem, de vlinders in de buik.

Liefde – is echter veel meer dan dit. Zoals alle clichés  iets van waarheid met zich meedragen:

Liefde is een werkwoord. Je moet je interesse blijven tonen in de ander. Elkaar aldoor opnieuw leren kennen. Geven. Nemen. Samen zijn. Tradities, rituelen en herinneringen opbouwen. Het goede voorbeeld geven. Moeilijkheden overkomen. Compassie tonen. Plek innemen. Sorry zeggen. Motivatie. Tijd. Jezelf terug fluiten en de ander voor laten gaan. Aldoor opnieuw beginnen. Liefde moet zich in jullie nestelen.

Deze laatste alinea geldt niet alleen voor geliefden.

Dit geldt voor alle diepere relaties in je leven.

Ook die met je stiefkinderen.

Dit geldt ook voor als je pleegkinderen hebt, adoptiekids of voor een goede relatie met je bio-kids, familie of ouders.

Voordat ik kom met tips over hoe je wel een band opbouwt met stiefkids eerst een stukje over liefde, amore, liebe.

Waarom is liefde nu zo moeilijk in stiefgezin?

Houd je van je stiefkind? Nee?

Dan is dit het allergrootste struikelblok.  Afwijzing.

Stiefmoeders voelen zich afgewezen. Dit kan ook onbewust onder het oppervlak spelen.
Maar wat je diep van binnen voelt is dat je gekwetst, jaloers, buiten spel gezet wordt. Het vijfde wiel aan de wagen bent.

Daar komt dan nog bij dat stiefmoeders ook vaak echt afgewezen worden.

  • Door hun partners omdat die geen begrip tonen
  • Door de ex die zich zelf afgewezen en buitengesloten voelt
  • Maar vooral door hun stiefkinderen

Stiefkinderen wijzen hun stiefmoeders af.  En waarom?

  • Omdat stiefmoeder te hard van stapel loopt en te graag wil
  • Omdat ze hopen dat papa en mama weer bij elkaar komen
  • Omdat ze nog moeten wennen
  • Omdat zij zich zelf afgewezen voelen (en worden!) door hun stiefmoeder
  • Omdat ze in de (peuter-) puberteit zitten en zich los aan het maken zijn
  • Omdat ze geen ´toestemming ´ krijgen van bio-moeder om hun stiefmama aardig te vinden
  • Omdat ze geen hulp krijgen hoe om te gaan met al deze moeilijke emoties- ook niet van bio-vader.

Je snapt het al. Als je je allebei afgewezen voelt – dan gaat het niet lukken.

De pijn van je afgewezen voelen – gaat niet samen met  vriendelijkheid, compassie en zeker niet met liefde.

Wat kun je doen als je niet van je stiefkind houdt?

Het is jouw verantwoordelijkheid als volwassen mens om hier daadkrachtig aan te gaan werken. Houden van – nee, dat hoeft niet. Maar ik verwacht dat je in je gezin een vriendelijk klimaat schept. Met warmte. Geduld. Humor. Ruimte. Grenzen. Met liefde en leiding.

Zet je over je eigen schaduw heen.   Aldoor weer opnieuw.  Tel tot tot tien. Maak een grapje. Zeg tegen jezelf dat je stiefkind moeilijk gedrag vertoont omdat het niet lekker in zijn vel zit.

Wentel niet in de ellende. Als je aldoor blijft roepen dat het niks wordt – hoe groot is de kans dat het beter wordt? Ventileren helpt even. Maar je zult aan de slag moeten.

Ga je pijn helen. Die afwijzing heb je al eerder in je leven ervaren. Ga hem NU helen.  Lukt dat niet alleen? Ga dan in coaching. (Ik help je graag, ook via whatsapp live bellen of de mail).

Accepteer dat het tijd kost. Accepteer dat je verwachtingen en ideaalplaatjes uit je jeugd niet kloppen. Geniet van het goede. Laat de controle los.

Zeg tegen jezelf dat het niet aan jou ligt. Maar aan het hele systeem.

Schep ruimte voor toenadering. Zie je stiefkind als een zwerfkat die je net in huis hebt gehaald en die je naar je toe lokt met lekkere hapjes. En genoeg tijd om in haar eigen tempo naar jou toe te komen!

Blijf beleefd, vriendelijk en benaderbaar. Zeg altijd, altijd gedag en dank je wel.

Neem het initiatief. ´Ga je mee wandelen? Een spelletje spelen, naar de bios, een hut bouwen?´ Bij nee – prima. Maar probeer het de volgende keer weer.

Je partner heeft de taak om zijn kinderen terecht te wijzen. Als ze jou blijven negeren. Ook zij zullen zich moeten houden aan de beleefdsheidsnormen die je samen beslist. Ook jij mag uiteraard je grenzen stellen. Ook jij mag uiteraard een slechte dag hebben en chagrijnig of boos zijn.

Meer tips nodig? Kom dan in coaching! Het eerste half uur is gratis en vrijblijvend. Ik raad het je echt aan. DIT GAAT NIET VANZELF OVER.

Je houdt wél van je stiefkind!

Dat is fantastisch! Wat bof jij. En je stiefkind, bio-kind, bio-vader en ex….

Maar helaas is dit vaak ook niet makkelijk. Ik krijg noodkreten van stiefmama´s die me schrijven dat niemand begrijpt dat ze van hun stiefkind houden. Dat niemand hun emoties serieus neemt. Dat is schrijnend.

  • ´Jij hebt zelf geen kinderen, dus je wéét niet wat moeder-liefde is´
  • ´Je vindt ze wel leuk – maar liefde tussen biologische ouders en kinderen gaat dieper. Dat is anders. Jij hebt die bloed-band niet!`
  • ´Wacht maar totdat het pubers worden!´

En ook deze houding van de omgeving kan je als een afwijzing ervaren. En ook dit doet pijn….

Want ja! Je kunt natuurlijk van je stiefkind houden. Ja! Het kan liefde op het eerste gezicht zijn. Ja! Je kunt bouwen aan een mooie, liefdevolle relatie. Ja! Ja! Ja!

Ik ben benieuwd of jij je in dit verhaal herkent? En vooral : Wat heb je er aan gehad? Deel het hier in een comment!

P.S. Behoefte aan hulp om een band op te bouwen? Dat kan! Klik hier voor meer info.

stiefmoeder coachAnnette van der Maarel is coach en counsellor. Haar passie is om jouw gezin weer op de rit te krijgen. Ze coacht graag buiten in de natuur. En anders gewoon aan tafel!

Je kunt haar altijd mailen met kleine en grote vragen. a.vandermaarel@hotmail.com.

 

Wil je dit delen? Dank!
Share

Ik kan niet accepteren dat ik een stiefkind heb

Deze mail kreeg ik van een stiefmoeder afgelopen week. ´(…) met andere woorden: Ik kan niet accepteren dat ik een stiefkind heb. En dat vind ik vreselijk van mezelf. Maar dat is gewoon de waarheid. Wat kan ik doen, Annette?? ´

Ik kan niet accepteren dat ik een stiefkind heb

Deze stiefmoeder leeft al meer dan zeven jaar in een relatie met een man met kind. Ze schrijft dat ze, ondanks de tijd, het kind diep in haar hart nog steeds niet echt kan accepteren.

Ze blijft maar piekeren over het feit dat haar man en zijn ex samen een kind hebben. En zij niet. Dat ze getrouwd waren. En zij niet. En ga zo maar door.

De pijn is wel iets gezakt gedurende de jaren. Maar het gaat niet weg.

Wegstoppen helpt niet

Allereerst: Het is een feit dat je dit voelt. En dat gevoel zal niet zomaar in lucht opgaan.

Dus? Laat het maar toe. Nog langer wegstoppen helpt niet. Misschien is het wel zo dat je dit altijd blijft voelen.

Het niet accepteren van het gevoel en de emotie is als olie op het vuur. Het geeft je een diep gevoel van schuld. Bovenop die moeilijke emoties en gedachten waar je mee rond loopt, moet je je dan ook nog eens schamen. En jezelf en dit deel in jou aldoor wegduwen. Dat vreet energie en levensvreugde.

Daarbij komt ook nog kijken dat we helemaal geen pijn en lastige emoties willen hebben, dus het is menselijk dat je ze daarom weg wilt hebben.

En het advies dat veel stiefmama´s goedbedoeld krijgen van vriendinnen, hun man of familie om dit maar los te laten , werkt natuurlijk niet. Dat gaat niet vanzelf.

Toelaten

Om te kunnen LOSLATEN moet je eerst kunnen TOELATEN.

In plaats van jezelf nog langer op je kop te geven, kun je jezelf met liefde en compassie toespreken. Zoiets als: ´Het is moeilijk voor me. Ik heb het er moeilijk mee. En dat is ok. Het is helemaal normaal en ok om me zo te voelen. Dit is wat ik denk: Ik kan m´n stiefkind niet accepteren´.

Je kunt er aan toevoegen: ´Het is ok – alles mag er zijn. Ik laat het toe. Maar ik bén mijn gedachten en emoties niet. Ik héb gedachten en emoties. Ik ben veel meer dan dat!´.

Het is normaal

Behalve menselijk is het ook nog eens normaal dat je dit ervaart.

  • Er is namelijk geen enkele vrouw die droomt van een man met kind
  • Er is geen enkele vrouw die droomt om een stiefmoeder te worden
  • Er zijn geen vrouwen die dromen van negatieve gedachten, schuldgevoelens en gepieker.

Verwachtingen

Het feit dat je allerlei lastige emoties ervaart zoals jaloezie. En dat je moeilijke gedachten hebt, zoals ´ik kan niet accepteren dat ik een stiefkind heb´, heeft vooral te maken met verwachtingen. Deze verwachtingen heb je misschien als kind al hebt opgebouwd.

Het zijn dromen, wensen en beelden die geëtst zijn in je bewustzijn. Die gaan bijvoorbeeld over die belangrijke unieke mijlpalen die je zo graag had willen delen met je partner. Zoals voor eerst samenwonen. Of trouwen. Of samen een gezin starten. Samen een kind krijgen.

Je partner heeft dit allemaal al een keer gedaan. Voor hem is niet meer uniek. Bovendien deelt hij deze gebeurtenissen met een vrouw die jou misschien het licht in de ogen niet eens gunt. Bovendien is er een kind dat je hier iedere dag aan herinnert.

Dan kan hij nog zo hard roepen dat jij de liefde van zijn leven is – dit weegt niet op tegen dat rauwe gevoel dat je nooit op datzelfde level komt dat hij had met z´n eerste vrouw. Dat je nooit deze dromen met hem kunt delen.

Brein-paden

Er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar de neurologische  verbindingen in onze hersenen.  Dit zijn patronen, het zijn een soort paden die je gedachten en emoties bewandelen. Keer op keer. Aldoor hetzelfde pad. Dezelfde gedachten die tot dezelfde emoties leiden.

Een bepaalde trigger, zoals het zien van je stiefkind, zet de automatische piloot aan en voor je weet het weet, zit je weer vast. Bewandel je weer hetzelfde spoor naar die bekende negatieve gedachten en emoties en denk je aldoor maar opnieuw: ´Ik kan mijn stiefkind niet accepteren´.

Deze patronen worden gevormd door ervaringen en herinneringen die samen komen in diepe, vaak onbewuste, overtuigingen. Over hoe het moet zijn. Over hoe het hoort. Over wat de juiste manier is. Hoe jouw leven er uit zou moeten zien. Wat jij verdient!

Maar. jouw leven is dus niet zo geworden.

Jij leeft namelijk met een man met een geschiedenis. Met een ex-vrouw. En met een of meerdere kinderen.

In feite is dit een rouwproces.
Ook jij doorgaat hier verschillende fases, van ontkenning tot boosheid tot verdriet en uiteindelijk tot… acceptatie.

Focus op een nieuwe stip aan de horizon

Als je gaat oefenen met het toelaten en het accepteren van je eigen emoties, kun je jezelf ook gaan trainen om nieuwe gedachten te gaan denken. Daarmee leg je nieuwe verbindingen aan. Nieuwe goede fijne brein-gewoonten.

Hoe dan? Je kunt gaan focussen op wat wel goed is in je leven. Je kunt jezelf moed inspreken en ook in actie komen. En je focussen op je eigen ontwikkeling. Op een nieuwe opleiding. Een nieuwe sport. Of het uitbouwen van je sociale netwerk.

Maar vooral kun jij je gaan focussen op waar je het allemaal voor doet:

Een fijne relatie met je partner.

Denk daaraan. Iedere keer weer. En kom in actie! Haal je agenda tevoorschijn en boek een leuke date met hem (en spreek af dat je niet gaat praten over de kinderen, opvoedingen of exen!) en geniet weer van elkaar.

Verantwoordelijkheid

Ondertussen draag je wel verantwoordelijkheid voor de kinderen die onder jouw dak wonen. Jij bent immers de volwassene. Als stiefmoeder ben je niet verantwoordelijk voor de opvoeding, zoals de juiste tafelmanieren enz. Maar wel dien jij voor een veilig en stabiel thuismilieu te zorgen.

Dus reageer al jouw negatieve gedachten en emoties niet op je stiefkind af . Het is enorm schadelijk, zoals je je kunt voorstellen, als jij je stiefkind consequent afwijst. Want dat doe je in feite als je zijn existentie ontkent.

Je stiefkind heeft  jouw steun nodig!

Gratis strategie sessie

Dit is echt ingewikkelde materie. Maar is er meer aan te doen dan je misschien nu denkt! Heb jij moeite om je stiefkind of de ex te accepteren?

Meld je dan aan voor een gratis strategiesessie via skype van 30 minuten twv 147 euro waarvan ik er nu twee per week van weggeef.  Ze gaan snel! Maar wie weet kom jij in aanmerking, ik laat je dan weten of jij hiervoor bent uitgekozen! Mail me even als je interesse hebt!  a.vandermaarel@hotmail.com

P.S. Laat je weten wat je van dit artikel vindt en of jij nog tips hebt? Dank!


Annette van der Maarel werkt als coach en counsellor voor stiefmoeders. Ze helpt je oplossingen en antwoorden vinden op een praktische, concrete manier. En je krijgt ook meer inzicht in waarom iedereen doet wat die doet in het stiefgezin. Dit begrip helpt je ook vooruit!

Daarnaast is ze natuurcoach. Je kunt als stiefmoeder ook prima buiten gecoacht worden. Het is heerlijk om te wandelen en coachen!

Wil je dit delen? Dank!
Share

Een stiefmama op kerst

Een stiefmama op kerstTekst: Gastblogger Chri’Stine. Het school-kerstfeest staat voor de deur. Glühwein, worst, gezelligheid. Wolkjes adem in de koude lucht ingeduffeld met een warme sjaal. Kunstwerkjes van kinderen tussen vele kraampjes. Het is kerst. Een stiefmama op kerst.

En toch zit er die vervelende knobbel in mijn maag die zich afvraagt hoe het dit feest zal gaan. Het schoolfeest van een paar maanden geleden nog wat nazinderend in het achterhoofd, besef ik dat het toch een beetje bang afwachten blijft allemaal. Zeker bij het soort feesten met veel toeschouwers…

Ook na een aantal jaar als stiefmama

Het blijft gek hoe een kind kan veranderen bij verschillende mensen en situaties. Op haar schoolfeest vorig jaar was mijn eigen stiefdochter onherkenbaar. Na een paar jaar stiefmoederen ken je wel de gang van zaken, maar toch was ik hier even niet goed van.

Het hele feest was een intens drama.

Zoen

Op een bepaald moment komt m’n stiefdochter naar me toe en vraagt om een speelkaart. Dit mocht ze van haar mama aan mij komen vragen. Ik koop haar een kaart en terwijl ik haar de kaart overhandig, wil ik haar een zoen geven. Ze merkt dit op en draait haar hoofdje naar beneden waardoor ik haar haren kus. Geen idee hoe ik het gevoel kan omschrijven dat toen door me heen ging.

Een stiefmama op kerst

Even later sta ik buiten de schoolpoort, te bekomen van alle drukte. Haar mama staat er ook, op zo’n 3 meter van mij. M’n plusmeisje komt de poort buiten. Ze draait haar hoofd en merkt me op. Ik glimlach haar toe. Ze draait haar hoofd weer richting moeder en loopt door. Net op het moment dat ik wil terug gaan, komt ze naar me toe met het lege papiertje van een ijsje. ‘Hier, dat is voor de vuilbak’ en ze duwt het vuile papiertje in mijn richting. Moeder aanschouwt op 3 meter afstand, met de glimlach.

Dat moment. Daar stond een kind dat ik niet kende.

En een moeder die ik niet ken.

Maar wel begreep.

Het vraagt moed van een bio moeder

Als bio-moeder vraagt het moed om je bloedeigen kind gelukkig te zien bij een vrouw die je zelf niet gekozen hebt. Het vraagt nog meer kracht om dit ook toe te laten. Mooi te vinden. Het doet haar pijn, ongetwijfeld. Het snijdt. Recht door haar hart.

Als toeschouwer sta je hier machteloos naar te kijken. Machteloos. Want alleen zij als moeder kan zichzelf en haar dochter deze vrijheid geven. Niet ik.

Terug thuis

‘We gaan naar huis.’ Op deze 4 woorden, rent ze naar haar mama en klampt zich krijsend aan haar vast. Met de woorden van de nieuwe partner van haar moeder: ‘Komaan nog even doorbijten, het weekend is bijna gedaan. Dan nog een kleine week en je bent terug thuis’, zijn we in alle hysterie vertrokken.

Zodra haar moeder uit het zicht is keert de rust volledig weer.

Dit is de enige zekerheid die ik momenteel heb.

Op het einde van dit kerstfeest zal er weer rust zijn.

stiefmoeder
gastblogger Christine

Over Chri’Stine

Hoi! Fijn je hier tegen te komen. Ik ben Christine. Vrouw, mama, stiefmama (nanne), echtgenote, illustrator, passionele creatieveling en positief ingestelde realist. Samen met mijn man en 2 lieve meisjes vormen we een nieuw samengesteld gezin. Mijn teksten zijn verhalend en op realiteit gebaseerd. Ik schrijf vanuit eigen ervaringen en alle emoties die deze met zich meebrengen. Mijn kritische blik bewaakt het tekstuele en illustratieve van mijn verhalen. Veel leesplezier! Leuk als je even laat weten wat het met je doet.

Chri’Stine – www.atelierpanache.be

 

Wil je dit delen? Dank!
Share

Zes redenen waarom stiefouders het moeilijker hebben dan bio-ouders

stiefouders

Stiefouders hébben het echt moeilijker dan bio-ouders. Hier lees je zes redenen waarom dit zo is. Wil je dit lijstje ook voor me aanvullen, stiefmoeder? Dank je!

Toch is het mogelijk om die zware last op je schouders van je af te gooien, stiefmoeder, en jouw droomleven op te gaan bouwen. Vandaag nog.

De verwachtingen van je partner

Stel je ontmoet de man van je dromen. Stel hij heeft al één of meerdere kids uit zijn eerste gezin.
Stel jullie gaan samenwonen – en je partner verwacht dat jij in zijn gezin duikt, als in een heerlijk zwembad, en dat jij je meteen onderdompelt in hun rituelen, opvoedmethodes en ga zo maar door.
Je partner denkt misschien: Ja! Fijn! We zijn weer een gezin. Er is weer een ´moeder´ in huis die mee kan opvoeden. Dat doen vrouwen namelijk heel goed!
Voor jou is dit misschien wel helemaal niet zo. Jij bent het allereerst al niet eens met zijn visie op kinderen, bedtijd, etensgewoonten en algemene beleefdheidsnormen. Jij wílt misschien dat zwembad helemaal niet induiken. Misschien wilde je nooit kinderen hebben. Voor jou is het misschien wel het aller moeilijkste wat je ooit overkomen is. Een stiefgezin is nu eenmaal géén eerste gezin.
En je partner neemt het misschien wel heel persoonlijk op als jij tijd alleen nodig hebt. Of als je kritiek hebt op zijn manier van opvoeden.
Kortom: ook al heb je het in goede banen weten te leiden, het stiefgezin blijft complex.

Zes redenen waarom stiefouders het moeilijker hebben dan bio-ouders

Wil je wat voor me doen? Wil je dit rijtje aanvullen met redenen? Lees eerst dus de acht redenen waarom stiefouders het moeilijker hebben dan bio-ouders.

1. Een bio-ouder houdt onvoorwaardelijk van zijn kind

Een stiefouder doet dit niet van nature! De band tussen stiefouder en kind moet groeien. Er zijn mensen genoeg die klaar staan met een oordelend vingertje als de stiefmama het niet kan opbrengen om voor het stiefkind te zorgen als het ziek, vervelend of in een moeilijke fase zit. Feit is dat de bloedband sterker is dan wat dan ook – en als je die NIET hebt, wekt het nu eenmaal minder emoties bij jou als er iets is met je stiefkind. Dit verschil is voor de bio-ouder vaak onvatbaar. Maar het is een feit! Dit was de eerste van zes redenen waarom stiefouders het moeilijker hebben dan bio-ouders

2.Een bio-ouder brengt graag offers voor zijn eigen vlees en bloed

Bio-ouders zijn bereid om nachten lang te waken bij hun zieke kind. Ze zijn bereid om hun kind in bed te nemen, als ze niet kan slapen, ook al passen ze dan zelf nauwelijks meer in hun eigen bed. Ze zijn bereid om naar Disneyland Parijs op vakantie te gaan, ook al houden ze zelf meer van wandelen in de bergen. Ze zijn bereid om hun eetgewoonten en tijden aan te passen, voor dag en dauw op te staan om te gaan voetballen op zaterdagochtend. En ga zo maar door… Een stiefmama heeft dit van nature niet – en het is heel moeilijk om offers op te brengen als de kids jou niet mogen…

3. Een stiefouder heeft plichten – maar weinig rechten

Stiefouders zijn wettelijk verplicht om te voorzien in het levensonderhoud van het stiefkind. Het kan voorkomen dat het via de rechter bepaalt wordt wat de stiefouder moet voldoen.
Een stiefouder kan tegenwoordig, als het gaat om erfrecht, wél via een testament het stiefkind hetzelfde behandelen als haar of zijn biologische kinderen. Je kunt ook via de rechter een omgangsregeling stellen met je stiefkind in geval van scheiding.

4. De ex staat er tussen

Het komt heel vaak voor dat je stiefkind jou als stiefmama best graag mag – maar dat de ex jou nog niet geaccepteerd heeft. Het kan zijn dat de wonden van de scheiding nog niet geheeld zijn en dat de ex jou als zondebok heeft benoemd. Dan krijgt het kind geen ‘toestemming’ om een band met jou op te bouwen en blijft het uit loyaliteit onder moeders vleugels. Hoe erger de vechtscheiding, hoe moeilijker is het ook voor jou, stiefmama.

5. Je stiefkind heeft geen behoefte aan nog een ouder

Misschien hoopt je stiefkind nog wel heimelijk dat haar ouders weer bij elkaar komen – dit doen ze namelijk allemaal in bepaalde stadia- en misschien probeert ze je wel weg te pesten. Het komt vaker voor dan je denkt… Maar ook als je stiefkind begrijpt dat jij een blijvertje bent, hééft ze al twee ouders die opvoeden, regels stellen, interfereren in haar leven. Dat is best begrijpelijk toch? En al helemaal als jij de strengste bent van allemaal. Maar ja, wat is jouw rol dan wel? Dat kan een stiefouder knap onzeker maken.

6. Een stiefouder moet altijd op eieren lopen

Aangezien je die bloedband niet hebt, en niet automatisch van elkaar houdt, komen ruzies, irritaties en conflicten veel harder aan. Het kwetst je duizend maal dieper als je stiefkind nare dingen tegen je roept, niet naar je luistert, je dood wenst of je negeert. Een bio-ouder relativeert, haalt zijn schouders op. ‘Ach, hij is in de puberteit’, ‘Ze zit gewoon niet lekker in haar vel’, ‘Ik weet dat hij dit niet zo bedoelt’ ‘Het gaat weer over’.
Het geldt ook omgekeerd – je stiefkind en partner zijn echt gevoeliger voor jouw commentaren, feedback en kritiek en zullen vanuit de gekwetstheid die dit bij hen oproept ook weer negatief reageren. Daarom hebben stiefouders continue het gevoel om op eieren te moeten lopen.

Het is normaal, kost tijd en je hebt steun nodig!

Het heeft dus niets te maken met jou. Het heeft ook niets te maken met het feit dat jij je stiefkids niet aardig zou vinden, of dat zij een hekel aan jou hebben. Het is ook niet de schuld van de ex of partner. Het maakt simpelweg deel uit van die ingewikkelde stiefdynamiek…
Weet je wat je kunt doen? Deze blog aan je partner laten lezen! Zodat hij meer begrip voor jouw situatie krijgt. En dat hij zich goed gaat realiseren dat jij ontzettend je best doet, dat het jaren kan duren voordat iedereen gewend is, en dat jij wél van je partner houdt en dat je voor hem zo je best doet om ook een band op te gaan bouwen met de stiefjes.
Herken jij je in deze punten, stiefmama? Er zijn er meer – dus wil je deze lijst aanvullen als een comment op de website? Dank je!

Heb jij concrete handvatten nodig? Geef je nu op voor de online training.

Ik raad je aan om mee te doen, want hier geef ik in zes concrete stappen hoe je stapje voor stapje vanaf nu een gelukkig samengesteld gezin kunt gaan bouwen. Lees er hier meer over.

 

Wil je dit delen? Dank!
Share

De ex en haar gezin hoort bij jouw stiefgezin

Ik heb collega’s die spreken van een ‘systeem’ in plaats van een gezin. Zo ver wil ik niet gaan. Ik voel me wel degelijk deel van een gezin. Maar dit gezin is toch heel anders dan een eerste gezin. Of een traditioneel gezin. De ex en haar gezin hoort bij jouw stiefgezin. Dit is een feit. En het duurt vaak lang om dit feit te verteren. Hier leer je om je stiefgezin in een groter perspectief te zien en te aanvaarden dat het is wat het is.

Stiefdochter is de as

Mijn stiefdochter is dan de as in dit systeem. Haar systeem. Zij is de verbindende link. Ik stel het me voor als een plaatje waarbij zij in het midden staat. Haar ouders om haar heen, de stiefouders ernaast, en haar halfzussen in beweging tussen alles door.

Nu kun je je verzetten tegen dit beeld. Nu kun je wensen dat jij die as bent. Of je kunt de andere helft van haar systeem, namelijk haar moeder en haar gezin weg wensen. Maar dit is haar wereldbeeld. En daarmee ook een beetje het jouwe. Voor jou is haar bio-mama verder weg uiteraard. En misschien niet eens zichtbaar voor je – als er geen contact met haar mogelijk is. Maar dit beeld bestaat dus echt.

Wil je dit delen? Dank!
Share