Wij zijn natuur

workshop shinrin-yoku
Wij zijn natuur.  Besef jij dat? Of denk je dat de mens er boven staat? Denk je aan bossen, meren, herten, oceanen, woestijnen als je aan de natuur denkt? Jij en ik maken ook deel uit van de natuur!
Ik verlang om te leven vanuit een natuurlijke staat van zijn.
Jij ook? Lees dan snel verder!

Wij zijn natuur

Ik herinner me dat ik op een dag als kind besefte dat ik, net als bomen, bijen, rivieren, vossen, open vlaktes, bossen en oceanen, de sterren en de maan – ook deel uitmaak van de natuur. Dat we er helemaal niet boven staan. Maar deel uit maken van.
Dat was een openbaring.
Het gaf me een gevoel van verbondenheid. Ik hoefde me nooit meer eenzaam te voelen.
Wij zijn natuur.
Nu, heel veel jaren later, besef ik dat deze visie voor mij de mijn wens om meer te leven vanuit een natuurlijke staat van zijn.
Om te gaan leven vanuit wie je wil zijn en wie je kunt worden. Vanuit je ware natuur.
Zodat wat je voelt, denkt en doet op een lijn zit.
Dat brengt heelheid. Je heel voelen. Kwetsbaar en krachtig tegelijk.

Constant stressen en streven

Maar dit is niet zo simpel.  Want alles om me heen staat in het teken van stressen en streven.
Onrust, spanning, gepieker, angst om door de mand te vallen is het resultaat. Het komt voort uit vergelijken. Moeten. Presteren. Perfectioneren. Druk van binnen en van buiten uit. Hoe het hoort. Hoe je denkt te moeten voldoen.

De stress komt voort uit ons stadse bestaan. ​​ We lopen nog niet synchroon met al die veranderingen. Wij mensen hebben 99,99 van de geschiedenis van de mensheid We horen buiten. Dicht bij de natuur. In de natuur. Met de natuur.

 

De ontwikkelingen en veranderingen in de maatschappij gaan als een sneltrein, ze razen voort, meer technologie, meer werken, meer hebben, meer willen.
Ik wil niet zeggen dat we teruggaan naar het primitieve leven van onze voorvaderen. Nee, joh. Ik hou van mijn laptop, mijn mobiel en de vrijheid die het me geeft. Ik hou van mooie dingen, van shoppen, prettig wonen.
Maar.
Voor mij is dit niet meer genoeg.
Ik heb behoefte aan verdieping. Verbinding. Aan voeding voor mijn ziel.
We zijn natuur.
Aan pure levensvreugde zoals kleine kinderen helemaal enthousiast kunnen zijn over de schoonheid van een miertje dat zich voortbeweegt.

Je ware aard

Ik denk dat we het nodig hebben om aldoor weer terug te keren naar de eenvoud van het buitenleven.  Voor meer energie, vreugde en frisse wind.
Ik heb het nodig om te struinen, wandelen, te ont-haasten, om uit mijn hoofd te gaan. Het denken en piekeren los te laten en terug in mijn lijf te landen.
Door je omgeving heel aandachtig met je zintuigen te ervaren, door te ruiken, voelen, zien, kom je ook in contact met die diepere lagen in jezelf. Waar je simpelweg dankbaar kunt zijn met alles wat nu is. Klein geluk ervaren.
Het bos, de duinen, hei en fields are the beste leermeesters die je maar kunt verzinnen om vanuit je ware natuur te gaan leven. Om te doen wat bij je past. Om te leven vanuit jouw waarden. Om te geven en bij te dragen. Om iets te betekenen.
Vanuit de rust die als vanzelf komt, door buiten te bewegen, ervaar je méér plezier, levenslust en nieuwe energie.

Stromen

Door in de buitenlucht te bewegen, te ademen. Door in die fijne cadans van wandelen of hardlopen te komen, gaat alles stromen. Je bloed stroomt. Je spieren spannen en ontspannen. Gepieker stroomt van je af.
Rust komt in plaats.
Weet je wat het mooie is van bewegen? Je komt ook figuurlijk in beweging. Alles gaat stromen.
Voor mij is dit avontuur. Voor mij geeft me dat al de vrijheid waar ik naar verlang.
Raakt dit iets in jou? Verlang je hier ook naar? Kom dan een keertje gratis en vrijblijvend uitproberen hoe ik buiten coach.  Of doe mee aan de workshop Shinrin-Yoku.  Je bent van harte welkom!
Annette van der Maarel is coach en counsellor. Ze coacht al jarenlang stiefmoeders, maar sinds kort ook iedereen die meer zichzelf wil zijn.  Die genoeg heeft van stress en spanning, en vanaf nu wil gaan leven vanuit je ware aard.
Wil je dit delen? Dank!
Share

Van domme pech naar mijn eigen, fijne weg

Onze zomervakantie was een zware teleurstelling.  Totaal niet zoals ik me had voorgesteld.  En toch – zat er goud onder de modder.  Uiteindelijk voel ik me nu weer opgelucht en vrolijk. Wil je weten hoe ik dat voor elkaar kreeg? Lees dan verder!

Te mooi om waar te zijn

Wat een pittoresk dorpje tegen die berg met eeuwige bossen. Zon. Kasteeltje om de hoek. Fijn huisje. Grote tuin vol bloemen en vlinders. Fantastisch zwembad met uitzicht over het dal. Geluid van krekels en zwaluwen. Knapperende pain au chocolat. Vrolijke pubers. Wat kan een mens nog meer wensen?

Maar.

Van de twee weken die we doorbrachten in dit kleine paradijs, was mijn man twee ziek. Zware griep. Het hoesten vanuit z´n tenen  ging van kwaad tot erger. Het was bronchitis volgens de vriendelijke dorpsdokter.

Ook ik kon er niet van slapen – en bracht al gauw knarsetandend mijn dagen door.

´Waarom moet hij juist nu ziek worden? Waarom moet ons dit nu weer overkomen? Hij heeft zo hard gewerkt – en dan is dit toch niet eerlijk…´

Romantiek – ho maar!

En dan die lange zwoele avonden op ons mooie middeleeuwse terras met een glas Macon samen met m´n lief- Ik had me er zo op verheugd. Fijne gesprekken. Romantiek.

Niks hiervan dus.

Ook het geplande dagje in Parijs op de terugweg ging niet door, tot grote teleurstelling van de meisjes die de Eifeltoren al zo lang wilden zien. Wat een domme pech.

Mini-pech

Tot overmaat van ramp voelde ik dezelfde hoest in mijn keel kriebelen toen we de auto na een lange reis weer voor de deur parkeerden. En ook ik kreeg diezelfde griep – en ik hoest nog steeds als een blaffend konijn.

Ik had me zo verheugd op tijd voor mezelf. Weer lekker werken. Fijne Me-Dates elke week.

Maar. Ik begrijp heus wel dat dit geen Ramp met een hoofdletter is. Dat het draait om mini-pech. Dat het eigenlijk maar aanstelleritis is om je er zo druk over te maken.

  • We zijn immers niet levensbedreigend ziek
  • Ons huis is niet afgebrand
  • We gaan niet failliet
  • We hebben echt een fijn gezin
  • De kinderen hebben ondanks alles een heerlijke tijd gehad én het gaat sowieso hartstikke goed met ze
  • Zelfs ons huwelijk is in stand gebleven :- ).

Van dikke pech naar mijn eigen weg

Via ongeduld, irritatie, buikpijn, heel weinig energie ging ik nog verder het pad af. Ook nog sterke moedeloosheid op de koop toe.

Waar ik me dan weer voor schaamde. Want zo erg is het toch allemaal niet.

Maar – Yes! – ik kwam eindelijk weer tot inzicht. Tot een soort acceptatie. Hooggespannen verwachtingen als je maar een paar weekjes vrij hebt samen – zijn helemaal normaal! Het is ook helemaal normaal om dan teleurgesteld te zijn. Ook ik mág teleurgesteld zijn.

En daarna al heel snel tot een innerlijke Shift.

Van dikke pech naar mijn eigen, fijne weg. WANT:

  • Het is zoals het is
  • Het leven is niet zo maakbaar als we zouden willen
  • Je kunt er tegen strijden. Het onder de mat vegen. Er over huilen of op de grond stampen…
  • Maar dat verandert immers helemaal niets, nada, niente….

Je kunt teleurstellingen ook recht in de ogen zien. Teleurstellingen, irritaties en pijn durven te ervaren en voelen. En de vervelende, pijnlijke, ongemakkelijke gedachten gewoon maar laten komen. Alle verwachtingen laten varen.  Accepteren dat je gevoelig bent en kwetsbaar.

De gedachten en emoties gewoon maar te beschouwen van een afstand – als vanuit een helikopter. Ze komen en gaan weer. Ze zijn niet voor eeuwig.

Maar dan wel zonder te oordelen. En zonder er iets mee te doen. Zoals het af te reageren op je omgeving.

Spontane shift

En als er dan weer eindelijk – yes! – zo´n moment van inkeer komt – en dat duurde deze keer dus echt heel lang bij mij –  dan volgt vanzelf een shift. Diep van binnen ging er weer een lichtje bij me aan.

Elk nadeel heb z´n voordeel

Het universum gaf me zelfs een pot met goud verstopt onder de modder.

Want door simpelweg te accepteren dat het nu eenmaal zo even is – kon ik opeens wel ontspannen, rusten, slapen, niksen, al die boeken lezen en gewoon maar ZIJN.

Laat maar komen wat je te bieden hebt, leven! Ik ervaar alles wat op mijn pad komt.

Juist dit inzicht, als je dat echt van binnen ervaart, geeft gedachten en emoties bewegingsvrijheid. Het geeft speelruimte. Een gevoel van overvloed .  Uitgestrektheid. Je ego druipt langzaam weer af.

En dan kan zelfs een gevoel van dankbaarheid weer langzaam opborrelen. Dankbaar, ja dat ben ik!

  • We zijn in principe super gezond.  Het gaat goed met ons. De kinderen zijn gezond en hebben het naar hun zin.  Geschenken van onschatbare waarde!
  • Dankbaar ben ik ook voor alle zonnige momenten die er heus ook waren.
  • Voor al deze ervaringen die weer tot een shift leidden en tot meer verdieping. Tot meer zelfkennis. Begrip en empathie ook voor anderen.
  •  Voor de kids die zo meer ruimte kregen om dingen zelf te ontdekken en te doen.
  • Dankbaar ben ik ook voor hun lieve zorgzaamheid. ´Mama, wil je nog een kopje thee?´.

Nieuw licht op mijn route

Op een dag lag ik wat te doezelen en opeens wist ik het. Ik moet ook aan de buitenkant een shift maken. Dit is misschien waar het universum mij naar toe heeft geleid.

Dit is de gedachte die heel helder naar voren kwam:

´ Ik houd op met de besloten facebookgroep voor stiefmoeders´.

Ik appte met mijn collega. Ze zei: ´Maar de groep wordt steeds groter en is nu eindelijk een succes en dan wil jij er mee ophouden!´

Klopt.

Maar.

Ik word er niet gelukkig van!

Dus ik stop.

Ik wil mijn hart volgen, mijn eigen fijne weg, mijn eigen route – ook al weet ik niet precies waar het heen leidt. Ik ga nog wél verder met het begeleiden van stiefmoeders. Maar ik wil steeds meer tijd besteden aan dat nieuwe, ik wéét gewoon dat ik die kant op moet ook al voelt het nog zo onzeker af en toe (ik ben dus nog volop aan het ontwikkelen!).

Waar ik geen vrolijkheid, voldoening en geluk meer uithaal – dat laat ik gaan. Zo komt er ruimte voor wat fris en nieuws!

Wat een opluchting en vrijheid.

Hier word ik wel gelukkig van

Het delen van ervaringen in een facebookgroep is echt heel belangrijk. Dat staat als een paal boven water.

Maar het blijft vaak maar tot woorden. Vaak blijf je in dezelfde kringetjes ronddraaien.

Vaak raak je verstrikt in je eigen slachtofferrol- of in de misverstanden die de communicatie via facebook oproepen.

Ik word wél gelukkig van vrouwen die in actie willen komen. Die hun mouwen op willen stropen en concrete stappen willen nemen om te bouwen en investeren in hun toekomst.

In eigen hun welzijn. In hun gezinnen. In hun werk en leven. Van de cliënten die al zijn begonnen met de Try-out sessies en die écht grote stappen maken.

Die uit hun gevoeligheid en kwetsbaarheid juist de grootste kracht halen om tot bloei te komen. Die van stress naar innerlijk succes willen.

Ik word gelukkig van tevreden cliënten!

Die steeds meer hun ware natuur willen ontdekken én aan de buitenwereld laten zien.

Met alles wat is. Het mooie maar ook het moeilijke. Het plezier maar ook de pijn.

Daar kreeg ik zomaar zicht op deze zomervakantie.

Van pech naar weer een stukje verder op mijn eigen weg :-).

Try-out sessie geldt nog even

En omdat ik dus langer uit de running ben geweest, laat ik daarom het aanbod tot de natuurcoaching-sessies nog wat langer op mijn website staan.  Alle hulpvragen zijn welkom. Ook die van stiefmoeders :- )

Maar ik heb alleen nog tijd en ruimte voor maar enkele trajecten tegen deze prijs!!

Dus, als jij dit nu leest, en als jij jezelf hier in herkent, is dit je kans om je nog aan te melden.  Hier lees je meer over dit super leuke aanbod tegen een klein prijsje.

Dit aanbod geldt nog t-m vrijdag 8 september. Daarna gaat de prijs fiks omhoog!

Ik verheug me op onze samenwerking.


Annette van der Maarel is coach en counsellor. Ze doet niets liever dan jou ondersteunen om voluit te leven. In plaats van te stressen en streven. In deze blogs deelt ze haar persoonlijke ervaringen. Omdat ze hoopt je hiermee te inspireren. Maar vooral omdat ze zélf reflectie en bv Me-dates nodig heeft. En omdat ze gelukkig wordt van schrijven.

Wil je dit delen? Dank!
Share

Ik adem, dus ik besta

Van Hebben naar Helen. Van Doen naar Dromen. Van Denken naar Zijn. Ik adem dus ik besta. Ik ben een groot fan van de 82-jarige Amerikaanse boeddhistische non Pema Chodron. Ze is zo wijs, zachtaardig, vrolijk en eerlijk. Als je je eenzaam, down of verdrietig voelt? Pema´s zachte woorden zijn als balsem voor je ziel.

Als je voelt dat je jezelf tegenhoudt. Dat je blijft hangen in dat spinnenweb van plakkerige negatieve gedachten – ga naar Pema. Lees haar teksten. Bekijk haar video´s.

Ze tillen je op.

Ze maken je lichter.

Ze zaaien compassie. Kweken vriendelijkheid.

Ik adem, dus ik besta

Het is een juli-dag. En het regent vrijwel aan een stuk door. Een mooie dag om te lezen, mijmeren, niksen. Dat is ook wat ik doe deze week als Me-Date.

Sterke Doe-Drive
Ik ben een bezig bijtje. Ik zit niet veel. De Doe-Drive zit diep verankerd in mij.

Soms wordt het streven zo sterk dat ik mezelf voorbij loop en vergeet te leven.

Ik weet best wat ik dan kan doen. Stil staan. Onthaasten. En misschien vooral een open, vriendelijke nieuwsgierigheid aanboren, naar dat wat er in mij gebeurt.

Wat voel ik. Wat ervaar ik met m´n zintuigen. Wat voel ik in m´n lijf.  Wat denk ik. Als ik me daar op focus, vanaf een afstandje, dan krijg ik weer een bredere blik en kan ik ontspannen.

Allemaal geleerd van Pema Chodron.
Maar ja. Toch vergeet ik het. Aldoor weer.

Voor ik weet, verzand ik in gepieker. Of ga ik mezelf vergelijken. Met hoe anderen zijn. En ook met wat anderen Hebben. En wat ik dan niet Heb.

En dat is heel veel :- ).

Ik ben er achter gekomen dat ik die kwetsbaarheid ver-DOE-zel. Ik doe- en denk dat ik daarmee bestaanswaardig ben. Ik werk, ik doe, ik streef – en daarom ben ik. Dat is wat ik onbewust mezelf meegeef.

En op zo´n dag raak ik dan helemaal verstrikt in de Negatieve Als-Spiraal waarmee ik mezelf dan zogenaamd help om weer boven water te komen.

Als ik er nou harder zou werken, dan… Als ik nou creatiever zou zijn, dan… Als ik meer geld zou hebben, dan… Als ik mooier, jonger, stralender zou zijn, dan…

Als…als…als… dan kan ik volledig gelukkig zijn. Dan pas. Niet zoals het nu is.

Ik moet mezelf dus aldoor weer terug fluiten. Aldoor weer met nieuwe focus concentreren op die lagen onder dat doen en hebben.

Mijn Me-date

Als ik mezelf kwijt raak in die hardnekkige innerlijke overtuigingen, is het hoogste tijd om even niet te streven, maar te leven. En dan in de simpelste zin van het woord. Ademen. Voelen. Zijn.

Ik kruip onder een dekentje. Ik adem.

Ik adem, dus ik besta.

Meer hoef ik niet te doen voor het stempel ´goedgekeurd´ te krijgen.

Keur jij jezelf goed?

Keur jij jezelf goed – zonder dat je iets hoeft te presteren. Zonder carrière, status of spullen – als bewijs?

Ben jij ok – gewoon maar zoals hebt – zonder dat jij je af hoeft zetten of anderen naar beneden te duwen in de hoop dat je je dan beter zult voelen?

Ben jij genoeg. Vol-doende? Rond en heel en perfect als de volle maan?

En vanmiddag, tijdens dit uurtje dat ik helemaal alleen voor mezelf heb ingeruimd, kom ik weer bij die helende, stille ruimte in m´n hart. In m´n ziel en lichaam.

Door op m´n bed te luieren, reflecteren, niksen, mijmeren en schrijven.

Door te vertragen. Verstillen. Door zomaar te zijn.

En het is een illusie om te denken dat we geen hebberige gedachten meer zullen hebben. Dat we nooit meer jaloers zullen zijn. Of dat we geen hatelijke, agressieve woorden meer zullen uitspreken. Of andere fouten zullen maken.

Ook dit deelt Pema in haar boeken. En als een boeddhistische non na 30 jaar in een afgelegen klooster in Novo Scotia ook nog steeds moet dealen met dit soort monkeymind gedachten  – is dat een verademing.

Ik wéét immers dat er meer is. In mij. Er zijn diepere lagen van vertrouwen, leven, heelheid, overgave en puur geluk over de kleinste dingen.

Net als bij jou. En dat verbindt ons. Jij en ik.

 

Wil je dit delen? Dank!
Share