Gelukkig samengesteld gezin

Een gelukkig samengesteld gezin worden. Dat is uiteraard het doel van al die verliefde partners die vol goede moed het stiefgezin in stappen. In dit blog lees je waarom het zo moeilijk is. En dat je de diepte in moet om echt te begrijpen wat er mis gaat. Zodat je wél een gelukkig stiefgezin kunt worden. Maar dan anders dan je had gedacht.

gelukkig samengesteld gezin

Gelukkig samengesteld gezin

‘We zijn zo verliefd, zo gemotiveerd. Wij gaan het redden! We houden immers van elkaar!’ Herken je die gedachte? Die hebben we allemaal gehad toen we vol goede moed het samengestelde gezin in stapten.

Maar helaas pindakaas. Zo eenvoudig is het niet om een gelukkig samengesteld gezin te worden. Liefde overwint, maar in het samengestelde gezin feitelijk vaker niet dan wel. Je weet het vast, het merendeel van stellen in stiefgezinnen gaat uit elkaar.

  • Omdat je de scherven niet aan elkaar gelijmd krijgt
  • Omdat de kinderen niet mee veren
  • Omdat de exen te veel invloed houden
  • Omdat je partner zich afgewezen, aangevallen, niet gewaardeerd voelt
  • Omdat je constant ruzie krijgt over zijn of haar kinderen
  • Omdat je je niet meer begrepen voelt
  • Omdat je niet meer met elkaar praat
  • Omdat de pijn te groot wordt.

Waar gaat het dan precies mis?

De meeste van ons zien niet in hoe verstrikt je raakt in de kluwen. Van onzichtbare draden, die van loyaliteit, biologische banden, genen, het gevoel er buiten te staan, geen controle te hebben op de ex of partner of kinderen, geen invloed te hebben op de sfeer in huis. Dat wekt zo ongelofelijk veel heftige en nare emoties op. Die kunnen de pan uitrijzen en meer kapot maken dan je lief is of ze zorgen ervoor dat je alles wegstopt en zelf steeds meer wegkwijnt.

Veel modellen en therapieën over het samengestelde gezin in coachingland gaan niet dieper dan tips over verbeterde communicatie of huishoudelijke adviezen of hoe om te gaan met conflicten in het algemeen. Ook helpen theorieën over systeemtherapie niet genoeg om een gelukkig samengesteld gezin te worden.

De diepte in

Belangrijk is om je te begrijpen dat er méér aan de hand is. Wat dan? In een notedop is het dit: We dromen over emotionele verbindingen die misschien nooit te realiseren zijn in een nieuw samengesteld gezin.

De pijn die het stiefgezin veroorzaakt kun je vergelijken met wat in EFT (Emotional Focused Therapy) de OERPANIEK heet.

Die oerpaniek ontstaat in ons brein als we geen emotionele verbinding voelen. Dat is de verbinding die een baby nodig heeft van haar ouders. De veilige hechting. Die ervoor zorgt dat je een stabiele volwassenen kunt worden, een mens dat pijn kan dragen. Die het kan verdragen als je tijdelijk uit contact bent met de mensen waar je van houdt.

Want dat hoort bij relaties, dat we elkaar even niet begrijpen. Conflicten, ruzies, afstand, eenzaamheid horen erbij.

De paniek en angst die hier onder zit, stamt uit de oertijd. Toen hadden we geen overlevingskansen zonder mensen om ons heen. Geen voedsel, veiligheid, zekerheid zonder mensen die elkaar beschermen. De emotionele banden zijn het biologische kit, dat houdt ons samen, dat maakt dat we ons om elkaar bekommeren, voor elkaar zorgen, elkaar in leven houden… In de oertijd wás dit cruciaal.

Op een bepaalde manier geldt dit ook nu nog in de 21ste eeuw. We hebben anderen nodig. Als we ons veilig voelen, door die banden met onze geliefden, kunnen we onszelf zijn, liefhebben, durven we de wereld in, kunnen we bijdragen, opvoeden, zorgzaam zijn, meedoen, compassie hebben met onszelf en anderen. Hierdoor krijgen we zelfstandigheid en autonomie. Kunnen we een gelukkig gezin vormen.

In het samengestelde gezin komt die oerpaniek sneller opzetten en veroorzaakt hij meer pijn dan in andere relaties. Omdat de basis van het samengestelde gezin in feite het tegenovergestelde is van die emotionele veiligheid.

Oerpaniek

Als je een samengesteld gezin begint, ga je samenwonen met mensen die je niet kent. Kinderen willen daarnaast ook helemaal niet gaan samenwonen met de nieuwe partner van je ouder. Ze zouden zelfs het liefst willen dat papa en mama weer bij elkaar komen.

Je gaat samenleven met mensen die anders zijn. Met andere waarden en normen. Met andere genen, humor, taalgebruik. Ze hebben andere gewoonten, smaken, een ander verleden, andere herinneringen. Mijn Vlaamse collega Cindy Schepers vergelijkt het met hoe je als verschillende landen onder een dak woont. Alsof je verschillende talen spreekt en uit een andere cultuur komt.

Dat moet dan opeens een geheel worden. Het liefst dan ook nog een stralend, gelukkig, lachend, sprankelend gezin. Aan een lange tafel onder een boom in de tuin gelukkig samen eten. Zo’n soort beeld.

En als je dan de pijn ervaart omdat je anders bent. Of als je steeds meer kritiek hebt om degene die je niet kent en anders is, dan kom je al snel bij de oerpaniek uit. De veilige basis die je nodig hebt, is weg. Je wordt niet gezien, niet gewaardeerd, niet gehoord, en voelt je niet geliefd of geaccepteerd. Hoe heftig is dat!

En vaak gaat dit hele proces dus onbewust en bovendien razendsnel. Je komt zonder dat je het weet terecht in een negatieve spiraal waar uiteindelijk die angst op de bodem ligt. Vaak bagatelliseren we dit. Wuiven we de angst weg. Maar die oerpaniek in ons onderbewustzijn is dé reden dat er geen gelukkig samengesteld gezin van komt.

Vechten, vluchten of verstijven

Wat we doen als we in die oerpaniek terecht komen? Dat in je reptielenbrein aanvoelt als een acuut, levensbedreigend gevaar?

Dat vechten we. We worden woedend, maken ruzie, trekken, duwen. Alles voor de liefde, voor de verbinding, voor de relatie met je partner, met je stiefouder of stiefkind. Je wilt zo graag een gelukkig stiefgezin.

En je ratio begrijpt best dat het niet werkt om kritiek te leveren, of boos uit te vallen. Maar toch gebeurt het. Want op een vreemde manier zoeken we hiermee contact. Alles om een reactie uit te lokken. Alles aan om tóch gezien te worden. Toch gehoord. Om te testen of de ander er nog voor ons is.

Of het is vluchten. Hoe harder je partner, de ex of stiefkind aan je trekt of in je gevoelige plekken prikt. Hoe meer verdwijnt degene , die het vluchten als zijn primaire stress-reactie heeft. Vlucht weg, om niet te hoeven voelen, om zijn angst tot rust te laten komen en zijn of haar eigen wonden te likken. En zo een gevoel van veiligheid te creëren.

Dit vat de ‘vechter’ op als nog een afwijzing, want die wil allemaal maar contact. Die wil verbinding!

Degene die verstijft wekt ook de wanhopige woede op van de ‘vechter’. En de ‘vluchter’ rent nog harder weg voor het emotieloze gezicht van de ‘verstijver’. Ook hier is het resultaat: Géén verbinding. Géén emotionele veiligheid. Geen contact. Zo drijf je steeds verder uit elkaar en steeds verder weg van een gelukkig stiefgezin.

Gelukkig samengesteld gezin

Als je die oerpaniek beter begrijpt. Dan kun je wat afstand nemen. En je realiseren dat het niet jouw schuld is. Of die van de ander. Maar dat de negatieve spiraal de vijand is van een gelukkig samengesteld gezin.

Met dat inzicht kun je leren stappen zetten en ondanks alles wél in verbinding te komen. Aldoor weer opnieuw. Dit is niet makkelijk. Maar het valt te leren!

Die verbinding met je partner is waar je aan zult moeten werken. En die met jouw eigen biologische kinderen. Daarna volgt een emotionele band met je stiefkinderen.

Soms is die band niet mogelijk. Omdat de verschillen te groot zijn. De culturen te ver uit elkaar staan. En de emotionele verbinding niet kan plaatsvinden.

Ruimte voor geluk

Dit inzicht geeft vaak in eerste instantie een gevoel van rouw en verdriet. Maar het kan ook voor opluchting zorgen. ‘We doen zo ons best, maar het is niemands fout. Het zit hem in die negatieve spiraal’.

Daarmee schep je een ruimte om het anders te zien. En anders te doen. En andere banden te creëren met je stiefgezin. Of om simpelweg alleen maar vriendelijk met elkaar om te gaan. En te accepteren dat het niet meer wordt. Dit kan ook een vorm van een gelukkig stiefgezin zijn.

Het mooie en wonderbaarlijke is dat hoe meer acceptatie en innerlijke rust er komt, hoe meer plek er toch kan ontstaan voor verbinding en contact. Met jezelf, met je partner, en alle mensen in een gelukkig samengesteld gezin. Er is hoop. Ook voor jou en jullie.

Meer lezen?

Dit is misschien ook interessant voor jou:

stiefcoaching

Annette van der Maarel is een ervaren coach, ze begeleidt al tien jaar stiefouders en ouders in het samengestelde geheel. Ze blijft zich ontwikkelen door cursussen te volgen en veel te lezen in haar vakgebied. Ook geeft ze nog steeds gratis strategiesessies van 30 minuten weg. Wil je daar voor in aanmerking komen? Mail dan naar a.vandermaarel@hotmail.com en je hoort snel of jij wordt uitgekozen.

Wil je dit delen? Dank!
Share

Samengesteld gezin plus Sinterklaas = stress. Hier drie tips!

Samengesteld gezin plus Sinterklaas = stress… komt dat jou bekend voor stiefouder of bio-ouder?

Wat misschien minder bekend is: Je kunt het veranderen! En meer ontspannen de december maand door. Lees snel verder!

Stressvol Sinterklaasfeest in samengestelde gezinnen

` Samengesteld gezin plus Sinterklaas = stress en ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik het voor elkaar moet krijgen dit jaar’. Dit schreef een stiefmoeder laatst via de mail. Deze bonusmama is niet de enige die zich van binnen opvreet over het Sinterklaasfeest.

Wat zijn nu eigenlijk de grootste struikelpunten voor samengestelde gezinnen? Volgens mijn cliënten gaat vaak over deze punten:

  • De voortdurende veranderende agenda’s rond de feestdagen
  • Nare, moeilijke emoties zoals je als een outsider voelen en geen controle hebben
  • Het vergelijken met de ex en ‘de andere kant’
  • Het Pinterest-perfecte plaatje dat we ergens allemaal nastreven.

In dit blog lees je meer over hoe je door wat afstand te nemen van jezelf anders kunt denken en daardoor je anders kunt voelen en het net wat anders kunt doen. Adem halen en omdenken!

Samengesteld gezin plus Sinterklaas = stress. Hier drie tips!

Tip 1: Agenda’s en de controle pakken door om te denken

Het is een feit. Agenda’s veranderen in het samengestelde gezin. De nieuwe partner van je ex moet toch werken, je stiefkind viert sinterklaas toch liever met oma en komt niet, de ex zet het hele programma op z’n kop enzovoort, enzovoort.

Dan kun je wel gaan roepen; ‘Dat is niet afgesproken. Daar werk ik niet aan mee!!’ Maar wat is meestal het gevolg hiervan? Ja, inderdaad: een boel gedoe, pijn in je buik of een rothumeur. Hier drie tips!

Mijn belangrijkste tip?

Kies er dit jaar voor om flexibel te zijn als een boom in de wind. Je wortels kunnen heel wat hebben voordat je omwaait. Misschien denk je wel: ‘Ja, maar, ik ben altijd al zo flexibel, en daarom loopt iedereen loopt over me heen. Ik mag er toch ook zijn!’

Dat klopt. Maar je hoeft je eigenwaarde of je zelfvertrouwen niet perse te putten uit het afbakenen van je grenzen nu rond de feestdagen. Sterker nog. Als jij jezelf boven die (vervelende – ja, ik snap het heus wel) ‘kleine’ dingen kunt zetten en het initiatief kunt nemen tot constructieve oplossingen, geeft dit een gevoel van controle. Het gevoel dat je een volwassen, groothartig, genereus mens bent. That feels good!

Dus wat kun je doen?

De knop omzetten dit jaar. En omdenken maar. Een nuchtere, praktische kijk op hoe je omgaat met veranderingen kan ook goed doen:

  • Laat die stormen maar waaien, maar jij doet dit jaar niet mee aan het gekibbel over data.
  • Sinterklaas vier je gewoon op een andere dag met je stiefgezin. En dan ga je op 5 december samen met je partner uit eten of gezellig netflixen en sla je sinterklaas over.
  • Of je viert het alleen met je eigen kids, en je nodigt je moeder, broers en buurvrouw met haar kind uit. En je partner viert het alleen met de zijne en zijn familie.
  • Of je laat het dit jaar allemaal aan je partner en zijn ex over. Jij doet je eigen ding en gaat een weekendje weg met een vriendin.
  • Of… wat zijn jouw creatieve ideeën?

Samengesteld gezin plus Sinterklaas= stress

Tip 2: Van Pinterest- perfect naar lekker jezelf zijn

Het doet pijn als exen, stiefkinderen, de schoonfamilie of je eigen aanhang niet tevreden zijn, ondanks al je pogingen om het perfecte sinterklaasfeest te organiseren. Het maakt je wanhopig of misschien wel woedend als ze zichtbaar zeuren, mekkeren, zure gezichten trekken of algemeen ondankbaar zijn.

Twijfel en onzekerheid komen daar nog eens bovenop als je je gaat vergelijken met ‘de andere kant’. Zijn onze sinterklaascadeau’s wel origineel, duur of mooi genoeg? Zijn wij niet te rommelig, chaotisch of juist te keurig en netjes vergeleken met de ex en haar gezin?

Perfectie is niet nodig. Sterker nog, perfectie is saai! Hoe minder streven, hoe meer ontspannen kun je leven. Conclusie: Ook al liggen er hondenharen op het kleed, heb je geen eigen pepernoten gebakken of viel je even uit tegen je partner – en lijkt het bij de ex allemaal perfect. Je bent toch – of JUIST – precies ok zoals je bent :- ).

Hoe kunt je dit gevoel vasthouden en groter maken? En dus ervaren dat je die optelsom van samengesteld gezin plus Sinterklaas = stress, dus achter je kunt laten?

  • Verzin een december-mantra dat je in je hoofd repeteert. Zoals: ‘Ik doe mijn best en dat is goed genoeg’. Of: ‘Het is ok als het effe niet lekker loopt’.
  • Maak het jezelf gemakkelijk door je partner meer in te schakelen. Hij/zij kan óók pakjes inpakken, boodschappen doen en de gourmetpannetjes klaar zetten.
  • Zorg voor genoeg rust, ontspanning en off-line tijd. Voor jou. Maar ook voor gevoelige (stief-)kinderen die heel veel stress krijgen van al die drukte deze maand. Gandhi zei het al: ‘Ik mediteer een uur per dag. Behalve als ik het druk heb. Dan mediteer ik twee uur per dag’.

Samengesteld gezin plus Sinterklaas = stress

Tip 3: Van outsider naar vertrouwen en veiligheid

Sinterklaas met alle rituelen, voorbereidingen, ingesleten tradities en eetgewoonten maakt een stiefouder vaak tot een buitenstaander. Het is een feestje voor de insiders, voor de kinderen, voor de ouders met hun kinderen. En hun familie.

Als je dan niet betrokken wordt bij het maken van surprises, het inkopen van cadeautjes of het plannen van de dag omdat iemand anders dat al jaren doet (lees ex, schoonmoeder, partner of stiefjes) dan kun je je knap buitengesloten voelen. Meer dan op andere dagen. De pinterest-perfecte plaatjes in je hoofd dragen hier aan bij, ze gaan immers ook over je hoe je je zou moeten/kunnen voelen. Namelijk fantastisch, blij en gelukkig…

Tijd om er dit jaar anders naar te kijken. Tijd om te accepteren dat pijn, verlies en verdriet ook deel zijn van het feest. Tijd om in te zien dat je leven rijker, groter en dieper wordt als je deze schaduwkanten simpelweg accepteert en dat jouw gevoel van veiligheid en vertrouwen zo juist kan groeien. Doordat je dit jaar kiest om jezelf te omarmen zoals je bent. Met alles wat je voelt en denkt.

Tips voor outsiders

  • Extra tijd inplannen voor inspirerende mensen en activiteiten buiten je gezin
  • Tijd inplannen om samen met je partner kleine momentjes te pakken. Voor hem/haar doe je het allemaal.
  • Door je eigen weerstand heen gaan en er bewust voor te kiezen om toch vriendelijk te blijven tegen je naasten
  • Aldoor inzien dat moeilijke momenten je helpen om te groeien, meer volwassen te worden waardoor je bewust kunt kiezen voor waar jij voor staat. Voor liefde, compassie, vertrouwen
  • Toon je betrokkenheid. Geef aan dat je mee wilt doen! Trek je niet mokkend terug. Word niet boos op je partner omdat je je als een outsider voelt. Neem je plek in door mee te doen.
  • Verzin samen met je partner en de kinderen nieuwe tradities. Dat versterkt het groepsgevoel. Zoals een sinterklaasontbijtje of een sinterklaasfilm kijken of samen knutselen en pepernoten eten.

Vertrouwen en ruimte

Het gaat vooral om vertrouwen hebben in je zelf en in je partner – en dat jullie sterk zijn samen ondanks de verschillen. Dat je elkaar ruimte geeft om het anders te doen, en dat je tegelijkertijd toch de verbinding voelt. Houd voor ogen dat dit een fase is en dat je er het beste van gaat maken dit jaar. Onder de omstandigheden.

Wil je lezen hoe het voor de kinderen is? Lees dan dit blog:

Annette van der Maarel is dit jaar op de kop af tien jaar coach voor samengestelde gezinnen. Ze doet het werk nog steeds met heel veel plezier. Stiefouders, bio-ouders en hun kinderen zijn welkom om zich aan te melden voor een gratis en vrijblijvende sessie van 30 minuten.

Mail naar a.vandermaarel@hotmail.com waarom jij in aanmerking zou komen voor deze sessie. Wie weet wordt jij uitgenodigd en spreken we elkaar snel!

Wil je dit delen? Dank!
Share

Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen

‘Ik kon het prima vinden met mijn stiefdochter, maar sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen’. Herken je dit gevoel? Dit moeilijke en nare gevoel, kwamen toevallig twee nieuwe cliënten mee afgelopen tijd. ‘Hoe moet ik hier nu om gaan? Hoe kan ik dealen met deze lastige emoties?’ Lees snel verder voor antwoorden! Er is van alles aan te doen.

Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen.

Dit probleem komt heel vaak voor. Herken jij je hierin?

Laat ik bij het begin beginnen. Je ontmoet je partner en wordt stapelverliefd. Hij heeft al een kind. Je gaat samenwonen, ondanks twijfels. En eigenlijk gaat het boven verwachting goed.

Je noemt je stiefkind zelfs ‘liefkind’. Je tekent samen, ontwikkelt eigen grapjes en rituelen, speelt samen buiten en met z’n drietjes zitten jullie gezellig pizza voor de tv te eten. Wat valt dat stiefgezin je mee.

En dan word je ook nog eens zwanger. Het geluk kan niet op!

Bonuskind en dan een baby

Daar ligt ze dan in je armen: Je eigen kindje. Je eigen vlees en bloed.

Je herkent jezelf bijna niet meer. Ondanks vieze luiers, slapeloze nachten, geen tijd meer voor jezelf… komt er zo’n enorme liefde in je op. Dit is de mooiste, liefste, slimste baby aller tijden. Je hebt alles, alles voor haar over. Onvoorwaardelijke liefde krijg je. En geef je in veelvoud terug. Wat een oerkracht. Alleen die geur al van je babietje. Haar zachte wangetjes en kraaloogjes. Wat geweldig. Of wat denk jij precies :-)?

En oh ja – buiten die roze wolk is er ook nog… een stiefdochtertje. Die staat eigenlijk nu buiten beeld. En hoe leuk ze, objectief gezien, ook kan zijn, hoe zielig je het ook voor haar vindt… je perspectief op haar is één klap anders geworden.

  • Je hebt geen tijd meer voor je stiefkind
  • De biologische band is zo ongelofelijk sterk
  • Je aandacht is volledig bij je bio-baby
  • Je krijgt een kritische blik op je stiefkind
  • Je baby heeft je nodig
  • Je stiefje zeurt, bokt en dreint
  • Je gaat je ergeren aan kleine dingetjes bij je stiefje
  • Je hebt geen tijd meer voor stiefkinderen
  • Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen

Negatief gedrag

En voor je het weet, denk je: ‘Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen’. Je stiefkind gedraagt zich dan opeens ook nog eens heel anders. Ze vraagt aandacht en dan op een negatieve manier.

Ze is nukkig, zegt ‘nee’, wil niet slapen of zegt dat ze je niet meer lief vindt. Ze lust niks meer, dreint, wordt boos.

Of er is zijn ook stiefkindertjes die zich helemaal terug trekken, en die lusteloos en vlak worden. Die je eigenlijk nauwelijks meer ziet staan.

Wat het gedrag ook is: Jij als stiefmoeder gaat je steeds meer ergeren. Of je wordt zelf lusteloos en vlak als het gaat om je stiefkind.

Hoe kom dit nou: Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen?

Dat is de grote vraag. Je snap het niet. Hoe komt het nou dat je aldoor denkt: ‘ Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet verdragen?’

Dit is wat ik denk: Het heeft te maken met die instinctieve, biologische bloedband. We denken er niet zoveel over na. Of misschien denken we dat wij mensen verheven zijn boven de dierenwereld: Maar eigenlijk zijn we bijzonder primitieve, dierlijke wezens. We zijn leeuwinnen met jong. We worden voortgeduwd door driften en onbewuste emoties.

Wat wil dan die biologie? Wat willen die genen eigenlijk? Voortplanting. Daar gaat het om. En als die kroos er eenmaal is, doen we – net als dieren – alles om onze kinderen te beschermen, om ze op een veilige manier groot te brengen.

Onze hormonen sturen dit aan. Ons lijf stuurt het proces aan, ons brein en onderbewustzijn ook.

De rest van de wereld vervaagt en komt op de achtergrond te staan. Het is allemaal niet belangrijk genoeg.

Van liefkind naar stiefkind

Voor je stiefkind – hoe klein ze ook is – is de verandering enorm. Een baby in de familie is bedreigend. Is er nog wel plek, aandacht, tijd en liefde voor haar?

Ze ziet dat stiefmoeder (en bio-vader) vooral heel druk en heel gelukkig is met de baby. En dat de rollen verandert zijn. Wat is haar plek?

Dat wekt onbewust heel veel emoties op.

Je stiefkind staat niet meer op de eerste rij. Dat is zwaar om te verteren. Het maakt dat je je eenzaam, niet gezien, niet gehoord en afgewezen voelt.
Die pijn is groot. Het gaat om een soort van jaloezie. Daarom proberen kleine kinderen er alles te doen om dat leed niet te voelen. Om het te verzachten. Soms is het makkelijker om boos te worden of op een andere negatieve manier aandacht te vragen – die aandacht die je niet meer krijgt.

Soms vallen kinderen in een slachtofferrol.

Deze heftige emoties zijn dan weer als een rode doek voor de kersverse moeders omdat het een trigger is voor hun eigen verdrongen emoties van niet gewaardeerd, niet geliefd, niet gehoord worden.

Zo stap je in die negatieve carrousel van negeren, boos kijken, boos doen, onbegrip, lelijke dingen zeggen… je gaat elkaars gedrag spiegelen. De carrousel draait zodra je stiefje het huis binnenstapt. En gaat steeds sneller draaien.

Kunst

Het is een kunst om dit proces te vertragen. En om het te stoppen.

Het kán wel. Stap 1 is wat je hier nu leest: Meer begrip krijgen voor het proces. Beter inzien wat er gebeurt. Bij je stiefkind. En jouzelf.

Wat kan stap 2 zijn?

Ik denk dat je daar wel ideeën bij krijgt toch?

Lees anders binnenkort deel 2 over dit ontwerp!

Mocht je voelen: Ik red het zo niet meer, en ik heb nu hulp nodig. Schrijf dan een mail naar a.vandermaarel@hotmail.com en leg waarom je NU verandering wilt in je samengestelde gezin.

Wil je meer lezen?

Dit artikel is misschien iets voor je:

Annette van der Maarel is een ervaren stiefcoach. Je bent welkom in haar gezellige praktijkruimte in huis, maar ze coacht vooral via Teams. Probeer dat gratis en vrijblijvend uit! Geef je op via a.vandermaarel@hotmail.com

Wil je dit delen? Dank!
Share

Hoe ga je om met een vervelend stiefkind?

Bonusmama, stiefmoeder of stiefvader – ik hoor je. Ik hoor hoe moeilijk het is om te gaan met stiefkinderen die je negeren, woedend worden, met hun ogen hemelen, die treuzelen, te luid praten, zich bemoeien met van alles, alleen maar op hun telefoon zitten, met deuren slaan, die niet willen slapen, niks lusten, om alles huilen of juist nooit wat zeggen en je compleet buitensluiten…

Hoe ga je om met een vervelend stiefkind? Dat is de vraag.

Hoe ga je om met een vervelend stiefkind?

Ik wéét dat het veel met je doet. En… dat je vaak niet helemaal adequaat reageert op het gedrag van het kind.  Je bent immers ook maar een mens en geen robot. Vaak wéét je wel waarom kinderen zich zo gedragen (scheiding, moeite met wennen en wisselen, leeftijdsfase, enz enz) maar toch raakt het je. Meer dan je lief is.

‘Actie geeft reactie’

Dus wat doen stiefouders in het samengestelde gezin als stiefkinderen klieren, schreeuwen of jou op andere manier misselijkmakend behandelen? En hoe ga je dan om met een vervelend stiefkind?

  • Stiefouders negeren dan het stiefkind
  • Ze zuchten en steunen
  • Ze vallen in de herhaling ‘Zet dat kopje op het aanrecht, dat heb ik nu al 100 keer gezegd’
  • Ze hemelen met hun ogen
  • Ze zijn chagrijnig en gespannen
  • Ze lopen weg
  • Hun spieren spannen, hun gezicht verstart
  • Ze trekken zich terug en zwijgen
  • Zijn chagrijnig, verontwaardigd
  • Ze reageren vanuit een slachtofferrol
  • Ze worden om het minste geringste boos
  • Ze ontploffen
  • Ze gaan maar op hun slaapkamer zitten
  • Ze schreeuwen
  • Ze hopen dat het ooit beter wordt
  • Ze kijken naar beneden
  • Ze ontwijken, mijden en trekken zich terug
  • Ze preken
  • Ze worden muurbloempjes
  • Ze zijn zijn te strak, te streng, te hard en zo voort en zo voort.

Vervelend stiefkind

Eigenlijk vrij logisch als je er over nadenkt: Het stiefkind wordt hierdoor weer getriggerd en reageert weer op jou. Met gelijke munt. Of nog erger.  En dan gaat de stiefouder hier weer op in…  en zo heb je de poppen aan het dansen. Soms gebeurt dit allemaal onbewust, vaak gebeurt het razendsnel.

Zo glijd je in een neerwaartse spiraal steeds verder de ellende in.

Van vervelend naar fijn

Het is een heel proces om dit om te draaien. En weer langzaam richting het licht en de zon te klimmen. Het is lastig om het voor elkaar te krijgen, maar ook weer geen ‘rocket-science’. Je kunt het leren! Dat is het goede nieuws.

Je kunt leren om je eigen emoties beter te begrijpen, en je kunt leren om het hele samengestelde gebeuren beter te snappen. Dat is de eerste stap om je emoties beter te kunnen sturen.  Begrip geeft rust. Daarvandaan kun je op een kalme, volwassen manier ingrijpen waar nodig is. Contact maken met je stiefkind. In gesprek gaan met je partner – en zo voort – er zijn nog een heel aantal veranderingen nodig om het beter te krijgen. Je eigen pijn onder ogen zien, en die stapje voor stapje leren helen.

Stap in de goede richting

In dit blog wil ik je voorstellen om nu een heel klein stapje in de goede richting te zetten.  Dat kan namelijk. Vandaag nog.

Ik denk dat je er aan toe bent om je over je eigen frustratie, verdriet, eenzaamheid of boosheid heen te zetten. Heel even maar.  Om een ienie mienie stapje in de goede richting te zetten. Door de deur van je hart op een kier te zetten en een onsje vriendelijkheid naar buiten te laten komen.

Wat kun je doen?

Wat kun je dan concreet doen? Laat ik je op weg helpen als je dit een lastig lijkt:

  • Een aardige gedachte tevoorschijn toveren: ‘Ze heeft het moeilijk, het is nog maar een kind’
  • Compassie voelen in je hart: ‘Ik voel zachtheid, ik kan compassie opbrengen’
  • Je gezicht ‘zacht maken’ en een glimlach sturen naar je stiefkind als hij langs loopt
  •  Oogcontact maken en even knikken
  • Gedag zeggen, ook al krijg je een grom terug
  • Een praatje maken, zonder verwachtingen: Hoe was je dag?
  • Iets lekkers koken waarvan je weet dat hij het heerlijk vindt
  • Vandaag niet meer ‘zeuren’ over vuile sokken of de vaat
  • Een grapje maken
  • Iets lekkers kopen, wat snoep of chocola: ‘Kijk, dit heb ik voor jou gekocht’
  • Iets positiefs over het kind vertellen aan je partner terwijl je stiefkind het hoort
  • Even niet klagen over je stiefkind tegen je partner
  • Voorstellen om een spelletje te doen met z’n allen
  • Voorstellen om samen even te voetballen buiten – en de teleurstelling bedwingen als je nu een ‘nee’ krijgt
  • Of wat zou jij meer kunnen verzinnen? Wil je dat hier delen? Dat zou fijn zijn.

Ruimte voor positieve vibes

Als je stiefkind een klein beetje vriendelijkheid ontvangt van jou – kan dit een grote stap in de goede richting zijn. Het kan het begin zijn van meer rust, hartelijkheid en gezelligheid in je huis. Want positieve emoties, gedachten en gedrag van jouw kant geven de ruimte voor je stiefkind om ook weer wat te kunnen bewegen. In een goede richting.

Maar je moet het ook wel voelen ( al is het maar voor even). Anders komt jouw actie misschien niet goed over – kinderen voelen namelijk haarfijn aan of je zuiver en puur bent in je houding.  Als dat nog niet lukt vandaag, is het ok. Geef jezelf dan niet op je kop, voel geen schuld of schaamte.
Het is niet erg, er is alleen wat meer werk aan de winkel.

Samengesteld gezin is en blijft anders

Er komt meer bij kijken bij de vraag: hoe ga je om met een vervelend stiefkind?

Misschien zit jij (en de rest bij jullie thuis) wel midden in een soort rouw-proces. Misschien is de droom die had als een zeepbel uit elkaar gespat. De droom van een eerste gezin. De droom dat je met jouw liefde en aandacht de boel wel bij elkaar zou kunnen houden. De droom dat liefde genoeg is.

Je partner heeft ook zijn of haar dromen… die van er niet altijd tussen in zitten. Die van dat jij als stiefouder een ‘echte ouder’ zou worden. Dat je de rol van de ex in zou nemen.

De kinderen hebben ook zo hun eigen ideale plaatje op hun netvlies geëtst. Dat hun bio-ouders misschien toch weer bij elkaar komen. Dat ze hun vader voor zichzelf kunnen houden en stiefmoeder maar weggaat. Dat ze door heel vervelend gedrag te vertonen jou wegpesten. Of dat ze je hierdoor ‘testen’. Of dat ze niet meer naar de andere ouder hoeven waar het nog lastiger is.

En dan heb je nog andere aspecten… zoals de rol die de ex speelt, of de ex-schoonfamilie, of de karakters die niet matchen. Kortom het is ingewikkeld.

Het kan helpen om te leren accepteren dat het bij jullie thuis ALTIJD ANDERS blijft dan de droom die je stiekem nog steeds droomt. Dat je nooit een hecht gezin wordt.
Maar je kunt wél leren samenleven in vriendelijkheid en met respect.

Jouw eerste stapje vandaag kan zijn om simpelweg een aardig gebaar te maken naar je stiefkind dat vervelend gedrag vertoont. Ga het maar proberen!

Hulp nodig?

Ik help je graag om je vriendelijke kant weer naar boven te halen. Mail me als je hulp nodig hebt via a.vandermaarel@hotmail met het verzoek om een gratis en vrijblijvende sessie van 30 minuten. Wie weet word jij uitgekozen voor een gesprek. Of kijk anders meteen naar een coachingpakket:

coaching voor stiefmoeder en bio-vader

coaching voor stiefvader en bio-moeder

Wil je meer artikelen lezen? Dat kan! Probeer deze maar eens:

manipulerend stiefkind

Wil je dit delen? Dank!
Share

Ruzie over stiefkind

Ruzie over stiefkindRuzie over stiefkind – dat komt helaas veel voor.  Terwijl je echt een fijne partner hebt. Je vult elkaar aan. Je kunt samen lachen.  En toch wrijft het. Elke keer als je stiefkind er weer is. Ruzie over stiefkind – het kán ook anders! In dit blog zeven tips die helpen.

Ruzie over stiefkind

Je relatie met je partner is goed. De basis is stevig. En toch ga je twijfelen elke keer als je stiefkind er is. Want dan krijg je de kriebels. Het wringt en wrijft.

De ergernissen gaan vaak over de kleinste dingen, maar helaas lopen die uiteindelijk hoog op.  Vaak barst de bom op een gegeven moment.

En je zegt de vreselijkste dingen tegen je partner over je stiefkind.  Of je krijgt heftige ruzie waar je dagen lang nauwelijks van kunt slapen. Herkenbaar?

Waar ligt dat nou aan

Als jij je in dit verhaal herkent, doe je het in feite heel goed. Want je ergert je aan je stiefkind, maar je reageert het niet op haar af.  Verstandelijk begrijp je namelijk allemaal wel dat…

  • Je stiefje er ook niks aan kan doen
  • Je stiefkind het moeilijk heeft met 2 huizen en 2 gezinnen
  • De ex niet wil samenwerken en dat het invloed heeft op de kids
  • Je stiefzoon aan het puberen is, en dat ís nu eenmaal moeilijk
  • De ouders van de ex zich afgewezen voelen en daarom stoken
  • Je stiefdochter een moeizame relatie met haar moeder heeft
  • De familie van de overleden partner van je man jou niet zien zitten
  • Je stiefkinderen zorgen voor spanning, maar dat jij daar anders mee om zou kunnen gaan
  • Je stiefkinderen nog klein zijn en jij volwassen bent
  • Of allerlei andere oorzaken….

Je wéét het wel

Toch gebeurt het, elke keer weer als ze binnen komen met hun weekendtassen.  Je loopt op eieren, je voelt je prikkelbaar of bent doodop –  vooral voel je je niet ontspannen. Niet gelukkig.

Terwijl je dat absoluut wel bent met je lief.  Dit is de man van je leven (of vrouw, dat kan ook natuurlijk), je kunt zo heerlijk samen lachen en zo goed met elkaar praten.

Maar ja. Praten over zijn kinderen en hoe jij je ergert aan al die kleine dingen, dat gaat niet.  Hij is veranderd en geeft je niet meer gelijk. Hij verdedigt zijn kids steeds heftiger.

Ruzie over je stiefkind

Jij probeert het al zo lang goed te doen. En kunt het niet langer verdragen dat ze te lang in hun bed liggen,  klagen over taakjes in huis of over het eten dat je met liefde voor ze hebt gekookt.

Je kunt het niet meer hebben: Die hemelende puber-ogen. Het gekrijs van peuters omdat ze geen snoepje meer mogen. De aandacht die ze opeisen van hun vader. De tranen, de herrie, de chaos en de rommel.

Wat kun je hier nu in vredesnaam aan doen?

Je bent niet alleen hierin, lieve bonusmama. En geloof me,  je kunt je situatie en je gezin veranderen.  Je kunt er iets aan doen waardoor het beter wordt. Waardoor je meer rust ervaart, meer vreugde, voldoening en vrolijkheid.

Deze tips zijn het begin. Ze vormen de basis.  Probeer het maar uit.

Tip 1: Relax baby!

Realiseer je dat je uitgeput kunt raken. Dat de kinderen energie wegvreten.  Dat je prikkelbaar wordt omdat het te druk in je hoofd wordt. Dat reageer je dan af op je partner.

Cool down en relax! Een feelfood filmpje kijken kan wonderen doen. Net als slapen, rusten, wandelen, mediteren, koekjes bakken, breien of kleurplaten kleuren.  Of even een potje huilen – dat kan ook opluchten…

Houd je energie-niveau in de gaten. Als je kopje vol is – ga dan niet door.  En reageer je dan niet op de kids af. En ook niet…. op je partner.

Tip 2 – Actief luisteren

Het is nodig om met je lief te praten. Pak het eens anders dan je gewend ben:

Ga niet zelf praten. Maar luister. Stel je lief vragen over hoe het voor hem is, wat hij denkt en voelt en ervaart.Actief luisteren betekent dat je hem laat weten dat je hem gehoord hebt.

‘Dus als ik het goed begrijp, vind jij het lastig om in het midden te staan. Tussen mij en je zoon in. Klopt dat?’ 

Als de sfeer vriendelijk en open is – dan ga jij ook vertellen hoe jij het ervaart. Ik zeg het nog een keer: Hoe JIJ het ervaart. Dus niet wat de stiefjes allemaal verkeerd doen.

Tip 3- Je wensen aangeven

Je hoeft niet alles via je partner te communiceren met je stiefkinderen. Je kunt dingen direct tegen de kids zeggen.  Doe het vriendelijk. En geef meteen wat alternatieven voor oplossingen. Zoals:

‘Ik ben vandaag moe en kan niet tegen muziek in de huiskamer. Jullie kunnen of je oortjes in doen. Of je gaat even op je kamer luisteren ‘.

Als je dit leert – hoef je niet te klagen bij je partner.  En krijg je geen ruzie…

Tip 3 – Onderliggende emoties begrijpen

Leer begrijpen waar de ruzies over gaan. Wat ik denk? Dat het je ráákt als je irritaties voelt.

Stiefouders voelen zich als outsiders. Ze hebben weinig controle of voelen zich jaloers. Bio-ouders willen iedereen tevreden houden: kinderen, ex en partner.

Analyseren helpt.  Dan kun je het concreter en simpeler maken. En denken: ‘Ok, ik ben boos, maar eigenlijk voel ik jaloezie’.

Niet makkelijk. Misschien de grootste uitdaging.  Maar zo worden we volwassen, evenwichtig en steeds een beetje wijzer. En wordt de relatie met onze partner ook meer volwassen ;-).

Tip 4 – Kwetsbaarheid tonen

Als je namelijk je broosheid  kunt laten zien aan je partner, zal hij je niet terechtwijzen of afwijzen. Dan is het makkelijker voor hem om met compassie te reageren.

Want als je boos en kritisch op hem bent, zal hij zich verdedigen. En zijn kind ook…

Durf kwetsbaar te zijn! Dat is moedig. Je zult versteld staan over hoe anders je partner reageert.

Tip 5 – Om hulp vragen

Als je kalm naar je eigen emoties kijkt, dan kun je er ook uit filteren wat je in de praktijk wilt veranderen. Maak er eens een vraag van aan je partner:

‘Kunnen we het hebben over het huishouden? Het voelt niet eerlijk dat de kinderen op de bank hangen en ik aldoor de vaatwasser inruim. Wat zijn jouw ideeën hierover?’

Geef je partner de ruimte om met oplossingen te komen. Nog beter: Betrek de pubers erbij en organiseer een familie-overleg.

Tip 6 – Quality-time

Neem tijd ook voor je relatie met je man als de kids er zijn. Misschien voel je je jaloers omdat hij aandacht heeft voor hun – en niet voor jou. Plan mini-dates in . Zo kun je de irritaties en ruzies voor zijn.

In plaats van je te ergeren aan dat de pubers uitslapen, maak je er gebruik van!

Ga gezellig ontbijten als de stiefpubers uitslapen.  Een spelletje spelen of wijntje drinken bij de houtkachel is ook een fijne date als de grote kids op hun kamer gamen of de kleintjes naar bed zijn.

Geniet vooral bewust van de tijd samen!

Tip 7 – It takes two to tango

Laat je lief dit artikel lezen – en vraag hem of hij oplossingen heeft. Samen sta je sterk. Samen ben je eigenlijk een heel goed team!

Het is namelijk niet jouw schuld dat je ruzie krijgt over je stiefgezin. Het is ook niet de schuld van je partner, of die van je stiefkind. Of van de ex.

Het probleem zit hem in de ingewikkelde lijntjes, relaties en complexe dynamiek van het bonus-gezin.

Meer kennis hierover kan een deel van de lading wegnemen. En je aldoor terugbrengen naar waar het om draait. Jullie liefde. Jullie toekomst samen.

Meer lezen?

manipulerend stiefkind

Communiceren met je stiefkind – zo doe je dat!

Heb je hulp nodig?

Annette van der Maarel

Ik begrijp hoe moeilijk het is – en nu helemaal tijdens de corona pandemie en we ook nog zo op elkaars lip zitten. Daarom bied ik een gratis en vrijblijvende strategiesessie aan van 30 minuten.

Mail naar a.vandermaarel@hotmail.com en je hoort snel of je uitgekozen bent voor deze sessie.

Annette van der Maarel is coach en counsellor, ze begeleidt al jaren stiefmoeders op weg naar meer rust, geluk en plezier in hun samengestelde gezinnen.

Wil je dit delen? Dank!
Share