Gelukkig samengesteld gezin

Een gelukkig samengesteld gezin worden. Dat is uiteraard het doel van al die verliefde partners die vol goede moed het stiefgezin in stappen. In dit blog lees je waarom het zo moeilijk is. En dat je de diepte in moet om echt te begrijpen wat er mis gaat. Zodat je wél een gelukkig stiefgezin kunt worden. Maar dan anders dan je had gedacht.

gelukkig samengesteld gezin

Gelukkig samengesteld gezin

‘We zijn zo verliefd, zo gemotiveerd. Wij gaan het redden! We houden immers van elkaar!’ Herken je die gedachte? Die hebben we allemaal gehad toen we vol goede moed het samengestelde gezin in stapten.

Maar helaas pindakaas. Zo eenvoudig is het niet om een gelukkig samengesteld gezin te worden. Liefde overwint, maar in het samengestelde gezin feitelijk vaker niet dan wel. Je weet het vast, het merendeel van stellen in stiefgezinnen gaat uit elkaar.

  • Omdat je de scherven niet aan elkaar gelijmd krijgt
  • Omdat de kinderen niet mee veren
  • Omdat de exen te veel invloed houden
  • Omdat je partner zich afgewezen, aangevallen, niet gewaardeerd voelt
  • Omdat je constant ruzie krijgt over zijn of haar kinderen
  • Omdat je je niet meer begrepen voelt
  • Omdat je niet meer met elkaar praat
  • Omdat de pijn te groot wordt.

Waar gaat het dan precies mis?

De meeste van ons zien niet in hoe verstrikt je raakt in de kluwen. Van onzichtbare draden, die van loyaliteit, biologische banden, genen, het gevoel er buiten te staan, geen controle te hebben op de ex of partner of kinderen, geen invloed te hebben op de sfeer in huis. Dat wekt zo ongelofelijk veel heftige en nare emoties op. Die kunnen de pan uitrijzen en meer kapot maken dan je lief is of ze zorgen ervoor dat je alles wegstopt en zelf steeds meer wegkwijnt.

Veel modellen en therapieën over het samengestelde gezin in coachingland gaan niet dieper dan tips over verbeterde communicatie of huishoudelijke adviezen of hoe om te gaan met conflicten in het algemeen. Ook helpen theorieën over systeemtherapie niet genoeg om een gelukkig samengesteld gezin te worden.

De diepte in

Belangrijk is om je te begrijpen dat er méér aan de hand is. Wat dan? In een notedop is het dit: We dromen over emotionele verbindingen die misschien nooit te realiseren zijn in een nieuw samengesteld gezin.

De pijn die het stiefgezin veroorzaakt kun je vergelijken met wat in EFT (Emotional Focused Therapy) de OERPANIEK heet.

Die oerpaniek ontstaat in ons brein als we geen emotionele verbinding voelen. Dat is de verbinding die een baby nodig heeft van haar ouders. De veilige hechting. Die ervoor zorgt dat je een stabiele volwassenen kunt worden, een mens dat pijn kan dragen. Die het kan verdragen als je tijdelijk uit contact bent met de mensen waar je van houdt.

Want dat hoort bij relaties, dat we elkaar even niet begrijpen. Conflicten, ruzies, afstand, eenzaamheid horen erbij.

De paniek en angst die hier onder zit, stamt uit de oertijd. Toen hadden we geen overlevingskansen zonder mensen om ons heen. Geen voedsel, veiligheid, zekerheid zonder mensen die elkaar beschermen. De emotionele banden zijn het biologische kit, dat houdt ons samen, dat maakt dat we ons om elkaar bekommeren, voor elkaar zorgen, elkaar in leven houden… In de oertijd wás dit cruciaal.

Op een bepaalde manier geldt dit ook nu nog in de 21ste eeuw. We hebben anderen nodig. Als we ons veilig voelen, door die banden met onze geliefden, kunnen we onszelf zijn, liefhebben, durven we de wereld in, kunnen we bijdragen, opvoeden, zorgzaam zijn, meedoen, compassie hebben met onszelf en anderen. Hierdoor krijgen we zelfstandigheid en autonomie. Kunnen we een gelukkig gezin vormen.

In het samengestelde gezin komt die oerpaniek sneller opzetten en veroorzaakt hij meer pijn dan in andere relaties. Omdat de basis van het samengestelde gezin in feite het tegenovergestelde is van die emotionele veiligheid.

Oerpaniek

Als je een samengesteld gezin begint, ga je samenwonen met mensen die je niet kent. Kinderen willen daarnaast ook helemaal niet gaan samenwonen met de nieuwe partner van je ouder. Ze zouden zelfs het liefst willen dat papa en mama weer bij elkaar komen.

Je gaat samenleven met mensen die anders zijn. Met andere waarden en normen. Met andere genen, humor, taalgebruik. Ze hebben andere gewoonten, smaken, een ander verleden, andere herinneringen. Mijn Vlaamse collega Cindy Schepers vergelijkt het met hoe je als verschillende landen onder een dak woont. Alsof je verschillende talen spreekt en uit een andere cultuur komt.

Dat moet dan opeens een geheel worden. Het liefst dan ook nog een stralend, gelukkig, lachend, sprankelend gezin. Aan een lange tafel onder een boom in de tuin gelukkig samen eten. Zo’n soort beeld.

En als je dan de pijn ervaart omdat je anders bent. Of als je steeds meer kritiek hebt om degene die je niet kent en anders is, dan kom je al snel bij de oerpaniek uit. De veilige basis die je nodig hebt, is weg. Je wordt niet gezien, niet gewaardeerd, niet gehoord, en voelt je niet geliefd of geaccepteerd. Hoe heftig is dat!

En vaak gaat dit hele proces dus onbewust en bovendien razendsnel. Je komt zonder dat je het weet terecht in een negatieve spiraal waar uiteindelijk die angst op de bodem ligt. Vaak bagatelliseren we dit. Wuiven we de angst weg. Maar die oerpaniek in ons onderbewustzijn is dé reden dat er geen gelukkig samengesteld gezin van komt.

Vechten, vluchten of verstijven

Wat we doen als we in die oerpaniek terecht komen? Dat in je reptielenbrein aanvoelt als een acuut, levensbedreigend gevaar?

Dat vechten we. We worden woedend, maken ruzie, trekken, duwen. Alles voor de liefde, voor de verbinding, voor de relatie met je partner, met je stiefouder of stiefkind. Je wilt zo graag een gelukkig stiefgezin.

En je ratio begrijpt best dat het niet werkt om kritiek te leveren, of boos uit te vallen. Maar toch gebeurt het. Want op een vreemde manier zoeken we hiermee contact. Alles om een reactie uit te lokken. Alles aan om tóch gezien te worden. Toch gehoord. Om te testen of de ander er nog voor ons is.

Of het is vluchten. Hoe harder je partner, de ex of stiefkind aan je trekt of in je gevoelige plekken prikt. Hoe meer verdwijnt degene , die het vluchten als zijn primaire stress-reactie heeft. Vlucht weg, om niet te hoeven voelen, om zijn angst tot rust te laten komen en zijn of haar eigen wonden te likken. En zo een gevoel van veiligheid te creëren.

Dit vat de ‘vechter’ op als nog een afwijzing, want die wil allemaal maar contact. Die wil verbinding!

Degene die verstijft wekt ook de wanhopige woede op van de ‘vechter’. En de ‘vluchter’ rent nog harder weg voor het emotieloze gezicht van de ‘verstijver’. Ook hier is het resultaat: Géén verbinding. Géén emotionele veiligheid. Geen contact. Zo drijf je steeds verder uit elkaar en steeds verder weg van een gelukkig stiefgezin.

Gelukkig samengesteld gezin

Als je die oerpaniek beter begrijpt. Dan kun je wat afstand nemen. En je realiseren dat het niet jouw schuld is. Of die van de ander. Maar dat de negatieve spiraal de vijand is van een gelukkig samengesteld gezin.

Met dat inzicht kun je leren stappen zetten en ondanks alles wél in verbinding te komen. Aldoor weer opnieuw. Dit is niet makkelijk. Maar het valt te leren!

Die verbinding met je partner is waar je aan zult moeten werken. En die met jouw eigen biologische kinderen. Daarna volgt een emotionele band met je stiefkinderen.

Soms is die band niet mogelijk. Omdat de verschillen te groot zijn. De culturen te ver uit elkaar staan. En de emotionele verbinding niet kan plaatsvinden.

Ruimte voor geluk

Dit inzicht geeft vaak in eerste instantie een gevoel van rouw en verdriet. Maar het kan ook voor opluchting zorgen. ‘We doen zo ons best, maar het is niemands fout. Het zit hem in die negatieve spiraal’.

Daarmee schep je een ruimte om het anders te zien. En anders te doen. En andere banden te creëren met je stiefgezin. Of om simpelweg alleen maar vriendelijk met elkaar om te gaan. En te accepteren dat het niet meer wordt. Dit kan ook een vorm van een gelukkig stiefgezin zijn.

Het mooie en wonderbaarlijke is dat hoe meer acceptatie en innerlijke rust er komt, hoe meer plek er toch kan ontstaan voor verbinding en contact. Met jezelf, met je partner, en alle mensen in een gelukkig samengesteld gezin. Er is hoop. Ook voor jou en jullie.

Meer lezen?

Dit is misschien ook interessant voor jou:

stiefcoaching

Annette van der Maarel is een ervaren coach, ze begeleidt al tien jaar stiefouders en ouders in het samengestelde geheel. Ze blijft zich ontwikkelen door cursussen te volgen en veel te lezen in haar vakgebied. Ook geeft ze nog steeds gratis strategiesessies van 30 minuten weg. Wil je daar voor in aanmerking komen? Mail dan naar a.vandermaarel@hotmail.com en je hoort snel of jij wordt uitgekozen.

Wil je dit delen? Dank!
Share

Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen

‘Ik kon het prima vinden met mijn stiefdochter, maar sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen’. Herken je dit gevoel? Dit moeilijke en nare gevoel, kwamen toevallig twee nieuwe cliënten mee afgelopen tijd. ‘Hoe moet ik hier nu om gaan? Hoe kan ik dealen met deze lastige emoties?’ Lees snel verder voor antwoorden! Er is van alles aan te doen.

Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen.

Dit probleem komt heel vaak voor. Herken jij je hierin?

Laat ik bij het begin beginnen. Je ontmoet je partner en wordt stapelverliefd. Hij heeft al een kind. Je gaat samenwonen, ondanks twijfels. En eigenlijk gaat het boven verwachting goed.

Je noemt je stiefkind zelfs ‘liefkind’. Je tekent samen, ontwikkelt eigen grapjes en rituelen, speelt samen buiten en met z’n drietjes zitten jullie gezellig pizza voor de tv te eten. Wat valt dat stiefgezin je mee.

En dan word je ook nog eens zwanger. Het geluk kan niet op!

Bonuskind en dan een baby

Daar ligt ze dan in je armen: Je eigen kindje. Je eigen vlees en bloed.

Je herkent jezelf bijna niet meer. Ondanks vieze luiers, slapeloze nachten, geen tijd meer voor jezelf… komt er zo’n enorme liefde in je op. Dit is de mooiste, liefste, slimste baby aller tijden. Je hebt alles, alles voor haar over. Onvoorwaardelijke liefde krijg je. En geef je in veelvoud terug. Wat een oerkracht. Alleen die geur al van je babietje. Haar zachte wangetjes en kraaloogjes. Wat geweldig. Of wat denk jij precies :-)?

En oh ja – buiten die roze wolk is er ook nog… een stiefdochtertje. Die staat eigenlijk nu buiten beeld. En hoe leuk ze, objectief gezien, ook kan zijn, hoe zielig je het ook voor haar vindt… je perspectief op haar is één klap anders geworden.

  • Je hebt geen tijd meer voor je stiefkind
  • De biologische band is zo ongelofelijk sterk
  • Je aandacht is volledig bij je bio-baby
  • Je krijgt een kritische blik op je stiefkind
  • Je baby heeft je nodig
  • Je stiefje zeurt, bokt en dreint
  • Je gaat je ergeren aan kleine dingetjes bij je stiefje
  • Je hebt geen tijd meer voor stiefkinderen
  • Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen

Negatief gedrag

En voor je het weet, denk je: ‘Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen’. Je stiefkind gedraagt zich dan opeens ook nog eens heel anders. Ze vraagt aandacht en dan op een negatieve manier.

Ze is nukkig, zegt ‘nee’, wil niet slapen of zegt dat ze je niet meer lief vindt. Ze lust niks meer, dreint, wordt boos.

Of er is zijn ook stiefkindertjes die zich helemaal terug trekken, en die lusteloos en vlak worden. Die je eigenlijk nauwelijks meer ziet staan.

Wat het gedrag ook is: Jij als stiefmoeder gaat je steeds meer ergeren. Of je wordt zelf lusteloos en vlak als het gaat om je stiefkind.

Hoe kom dit nou: Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet meer verdragen?

Dat is de grote vraag. Je snap het niet. Hoe komt het nou dat je aldoor denkt: ‘ Sinds ik een baby heb, kan ik mijn stiefkind niet verdragen?’

Dit is wat ik denk: Het heeft te maken met die instinctieve, biologische bloedband. We denken er niet zoveel over na. Of misschien denken we dat wij mensen verheven zijn boven de dierenwereld: Maar eigenlijk zijn we bijzonder primitieve, dierlijke wezens. We zijn leeuwinnen met jong. We worden voortgeduwd door driften en onbewuste emoties.

Wat wil dan die biologie? Wat willen die genen eigenlijk? Voortplanting. Daar gaat het om. En als die kroos er eenmaal is, doen we – net als dieren – alles om onze kinderen te beschermen, om ze op een veilige manier groot te brengen.

Onze hormonen sturen dit aan. Ons lijf stuurt het proces aan, ons brein en onderbewustzijn ook.

De rest van de wereld vervaagt en komt op de achtergrond te staan. Het is allemaal niet belangrijk genoeg.

Van liefkind naar stiefkind

Voor je stiefkind – hoe klein ze ook is – is de verandering enorm. Een baby in de familie is bedreigend. Is er nog wel plek, aandacht, tijd en liefde voor haar?

Ze ziet dat stiefmoeder (en bio-vader) vooral heel druk en heel gelukkig is met de baby. En dat de rollen verandert zijn. Wat is haar plek?

Dat wekt onbewust heel veel emoties op.

Je stiefkind staat niet meer op de eerste rij. Dat is zwaar om te verteren. Het maakt dat je je eenzaam, niet gezien, niet gehoord en afgewezen voelt.
Die pijn is groot. Het gaat om een soort van jaloezie. Daarom proberen kleine kinderen er alles te doen om dat leed niet te voelen. Om het te verzachten. Soms is het makkelijker om boos te worden of op een andere negatieve manier aandacht te vragen – die aandacht die je niet meer krijgt.

Soms vallen kinderen in een slachtofferrol.

Deze heftige emoties zijn dan weer als een rode doek voor de kersverse moeders omdat het een trigger is voor hun eigen verdrongen emoties van niet gewaardeerd, niet geliefd, niet gehoord worden.

Zo stap je in die negatieve carrousel van negeren, boos kijken, boos doen, onbegrip, lelijke dingen zeggen… je gaat elkaars gedrag spiegelen. De carrousel draait zodra je stiefje het huis binnenstapt. En gaat steeds sneller draaien.

Kunst

Het is een kunst om dit proces te vertragen. En om het te stoppen.

Het kán wel. Stap 1 is wat je hier nu leest: Meer begrip krijgen voor het proces. Beter inzien wat er gebeurt. Bij je stiefkind. En jouzelf.

Wat kan stap 2 zijn?

Ik denk dat je daar wel ideeën bij krijgt toch?

Lees anders binnenkort deel 2 over dit ontwerp!

Mocht je voelen: Ik red het zo niet meer, en ik heb nu hulp nodig. Schrijf dan een mail naar a.vandermaarel@hotmail.com en leg waarom je NU verandering wilt in je samengestelde gezin.

Wil je meer lezen?

Dit artikel is misschien iets voor je:

Annette van der Maarel is een ervaren stiefcoach. Je bent welkom in haar gezellige praktijkruimte in huis, maar ze coacht vooral via Teams. Probeer dat gratis en vrijblijvend uit! Geef je op via a.vandermaarel@hotmail.com

Wil je dit delen? Dank!
Share

Moeite met stiefmoeder zijn

Moeite met stiefmoeder zijnDe stiefmoeder die ik vanochtend sprak via Teams zat er helemaal doorheen.

Uitgeblust. Opgebrand. Moe. En moeite – zo’n moeite had ze met de rol van stiefmoeder zijn.

Dit artikel gaat over een soort grondhouding die je kan helpen. Als basis en daarvandaan kun je op weg naar een beter leven. Met je samengestelde gezin.

 

Moeite met stiefmoeder zijn

Voel jij je leeg, somber, stil en lusteloos? Moe gestreden? Laat je het allemaal over je heen komen.  En denk je: ‘Ik kan het niet meer’…

Misschien denk je alleen aan vluchten, weggaan, en trek je je terug – letterlijk en figuurlijk? Je bent steeds minder thuis omdat je het niet meer volhoudt.

Of ben je juist woedend, zenuwachtig, geagiteerd en boos? En erger je je kapot aan dingen zoals slingerende kledingstukken, vaatwassers die niet ingeruimd worden, weerstand, nare stiltes, boze blikken…

Welke van deze drie stress- reactiepatronen jij ook hebt op dit moment. Het moeite hebben met de rol van stiefmoeder is typerend voor  tienduizenden bonusmama’s in Nederland (en dit geldt net zo voor stiefvaders, bio-moeders en bio-vaders trouwens).

De weg naar een gelukkige toekomst

Het samengestelde gezin ís moeilijk en problematisch, Dat is een feit. Het is voor iedereen ingewikkeld. Het leven is  niet zo maakbaar als je misschien zou denken. Dat leer je in het samengestelde gezin.

Net als dat er over veel belangrijke aspecten in het leven veel minder controle is dan je zou wensen. 

Je kunt je zienswijze net wat kantelen en beseffen dat het leven – naast geweldig, mooi en fantastisch – ook periodes kent die zwaar zijn. Jij zit nu in zo’n periode…

Pijn is niet fijn

Verdriet, pijn, angst, onzekerheid zijn niet fijn. We doen er alles voor om dat te vermijden. We kijken om ons heen en zien gelukkige gezinnetjes langs komen op instagram en facebook. We lezen over hoe ‘de wetten van aantrekkingskracht’ en ‘positief denken’ je voor altijd gelukkig maken.

Maar zo simpel is het niet.

We hebben allemaal ons eigen pad. Dat pad leidt, helaas, ook door afgronden en donkere bossen, door storm en onweer en vallen en weer opstaan. Dat is de enige manier om de top van de berg weer te bereiken.

Het is een helden-reis. Zo kun je het zien! Maar de pijn is niet fijn – en daarom vluchten we in teveel eten, drinken of op je mobiel zitten. Of jezelf als slachtoffer zien van je omstandigheden. Of wrokkig en recalcitrant blijven.

Goed nieuws

Het goede nieuws is dat moeilijke tijden zorgen voor groei, verdieping en innerlijke rijkdom.  Je leert jezelf nu op een diepere manier kennen. Met al je positieve én negatieve kanten. Dat geeft wijsheid. Volwassenheid.

Zonder wrijving is er geen glans. Zonder duisternis geen licht. Zonder nacht geen dag.

Acceptatie

Stap een op weg naar meer geluk is dan ook om te accepteren zoals jij je nu voelt. Dat het leven nu is zoals het is.

Het is ok om te voelen. Wat je ook voelt! Het is ok om te denken. Wat je ook denkt. Jij bent ok zoals je nu bent met alles wat is.

Ga alsjeblieft niet langer over jezelf oordelen en stop met jezelf vergelijken met anderen.  Houd op met twijfelen aan jezelf en geef jezelf niet langer de schuld!

Je hoeft er niets mee te dóen

Je bent precies goed zoals je nu denkt en voelt. Maar. Dat wil niet zeggen dat je er perse iets mee moet doen.

Je kunt bewust kiezen om nu niet in discussie te gaan met je partner over zijn kinderen. Om op alle slakken zout te leggen. Om je ex onder druk te zetten, de stiefjes kritiek te geven of met deuren te slaan.

Je bent meer dan wat je denkt en voelt

Je kent het misschien wel vanuit Mindfulness: Je emoties en gedachten en overtuigingen trekken weer voorbij. Als wolken aan de hemel. Soms moet je je luiken even dicht doen en de storm voorbij laten gaan. Simpelweg wachten tot de bui over is.

Ondertussen kijk je naar jezelf, als van een afstandje, met zoveel compassie en medeleven je maar kunt opbrengen. Vanuit een soort laag in jezelf die dieper is dan die gedachten en emoties.

Je bent dus niet wat je voelt of denkt. Er is meer.

Diep van binnen is er een kern in jou, je enorme kracht en wijsheid, je wezen of ziel of hoe je het ook wilt noemen. Dat deel staat voor vertrouwen in het leven, voor een liefdevolle houding naar jezelf en de wereld.

Maak contact met je kern

Wat zou dat deel van jou je toefluisteren als je het moeilijk hebt?

Iets als:

Wat heb jij het nu moeilijk met je samengestelde gezin. Dat is begrijpelijk. Het is helemaal ok om te voelen. Laat het maar toe. Het mag. Adem maar eens diep in en uit. Huil maar eens.

Waar heb je nu behoefte aan?

Dat volwassen deel kan ook vragen: ‘Wat heb je nu nodig om je zo goed mogelijk te voelen deze moeilijke dag?’

Wat is het voor jou?

Een dutje gaan doen. Rusten, lezen, een vuurtje aanmaken in de houtkachel. Of iets actiefs ondernemen om je rusteloze boosheid te kanaliseren en misschien te gaan hardlopen, de hond uitlaten en een lange boswandeling maken.

Of afleiding zoeken en een filmpje kijken, met je moeder bellen over een nieuw recept of te gaan fietsen met een vriendin?

Veranderen vanuit acceptatie

Als je waarachtige, duurzame verandering nastreeft in je gezin en je leven – dan is dit het begin. Acceptatie van jezelf zoals je bent.

Pas als je kunt accepteren wat nu is, kun je gaan beslissen wat je wilt veranderen en daar stapje voor stapje aan werken.

Zoals je behoeften gaan erkennen en die uiten naar je partner. Of grenzen stellen tegenover je partner, kids en exen. Of een band opbouwen met je stiefkind ondanks dat ze weerstand biedt.

En dan kun je ook beter berusten in wat je níet kunt veranderen. En die aspecten loslaten… Zoals hoe je partner in de opvoeding staat of dat hij nu eenmaal een pleaser is. Of dat de ex altijd moeilijk blijft doen. Of dat (peuter)pubers nu eenmaal door deze fase heen moeten.

Meer lezen over je stiefgezin en tips krijgen die je vanuit deze basishouding nu in de praktijk kan toepassen?

5 gouden tips voor nieuw samengestelde gezinnen

Ruzie over stiefkind

Mindful stiefmama in vijf stappen

Als je er alleen niet uitkomt, ben je ook van harte welkom om je op te geven voor een gratis en vrijblijvende strategie-sessie van 30 minuten via whatsapp of Teams of Skype.

 

stiefmoeder opvoedrolAnnette van der Maarel begeleidt al jaren stiefgezinnen. Vanuit je rol als stiefouder of bio-ouder. Alleen of samen met je partner en/of kids erbij. Ze heeft haar eigen methode ontwikkelt die helpt!

Wil je dit delen? Dank!
Share

Hoe komt een stiefmoeder in de opvoedrol?

Hoe komt een stiefmoeder in de opvoedrol?

Deze vraag kreeg ik laatst van een betrokken stiefmama. Belangrijke materie – dus dank voor deze vraag.

In dit blogartikel lees je alles over hoe een stiefmoeder in de opvoedrol terecht komt. Plus gouden tips!

Wat is nu precies het dilemma?

Veel stiefmoeders  nemen bewust of onbewust de rol van opvoeder op zich. Ze zien wat er schort aan de opvoeding en passen daarom met toewijding hun eigen normen en waarden toe in het gezin. Plus de regels die hierbij horen. Dit geldt trouwens ook vaak voor stiefvaders – dus ook voor jullie is dit blog misschien van interesse.

En ze halen daarom hun partners over om anders op te treden (vaak strenger, maar soms ook het tegenovergestelde).  Als die partner dan ook nog passief achterover leunt, eigent de stiefmama de rol van opvoeder steeds meer toe.

‘Is het een probleem als stiefmoeders opvoeden? Nee, hoor.                  Als iedereen dat ok vindt, is het prima!’

Stiefkinderen zitten echter niet te wachten op een ‘boze stiefmoeder’. Want zo komen stiefmoeders helaas wel vaak over als ze in die opvoedrol stappen. Dan reageren stiefkinderen onder andere zo:

  • Ze protesteren tegen nieuwe regels
  • Geven een grote mond
  • Of negeren jou en je normen en waarden volledig
  • Ze wijzen je af met lichaamstaal en gezichtsuitdrukking
  • Klagen bij hun vader
  • Klagen bij hun moeder
  • Ze trekken zich terug
  • Ze zeggen dat alles ok is, maar reageren ondertussen chagrijnig en nors
  • Enzovoort, enzovoort….

Dit soort reacties wekken logischerwijze irritaties op bij stiefmama.  Onder die irritaties zit een andere laag, die van kwetsbaarheid en controle-verlies bij stiefmama.

Het opvoed-dilemma wekt ook veel irritaties op bij bio-vader.  Ze zijn het vaak wel eens met de opvoedvisie van stiefmoeder, maar willen of kúnnen niet veranderen.

‘Wat maakt het uit eigenlijk als de kids hun kamer niet opruimen, wij komen er toch niet?’ zegt bio-vader. Stiefmoeder antwoordt:  ‘Ze moeten het leren, het hoort bij de opvoeding!’  En vader zegt weer: ‘Ik wil geen conflicten en gedoe, de kinderen hebben het al moeilijk genoeg’.

En ook heeft het invloed op de ex. Het zijn immers haar kids en waar bemoeit die strenge stiefmoeder zich mee!

Hoe komt een stiefmoeder in de opvoedrol?

Hoe komt een stiefmoeder in de opvoedrol? Dit zijn de belangrijkste redenen dat stiefmoeders in de opvoedrol stappen:

  • Verwachtingen van omgeving en maatschappij
  • Onduidelijkheid over de rolverdeling tussen stiefmoeder en bio-vader
  • Behoefte aan erkenning en waardering
  • Een groot hart

Verwachtingen van omgeving en maatschappij

Zit het in onze genen om te zorgen en op te voeden? Of is het aangeleerd gedrag? Misschien allebei. 

Als vrouwen generaties lang de zorg op zich hebben genomen voor kinderen, is het niet zo gek dat deze patronen in ons systeem zitten.  We doen wat onze moeder en haar moeder en haar moeder ook deden. Verzorgen, opvoeden, een huishouden runnen.

Maar het is meer dan dat:  De maatschappij, de omgeving en opinie verwachten nog steeds meer van vrouwen, dat ze bijvoorbeeld minder werken en meer thuis met de kids zijn – en dat wordt dus ook van stiefmoeders verwacht. Dit geeft een enorme druk.

Ook stiefvaders hebben allerlei verwachtingen in hun rol als opvoeder en vader. Zij denken misschien dat ze net zo duidelijk, streng moeten zijn als hun eigen vader. Of het omgekeerde, dat kan ook: dat ze juist vinden dat bio-moeder wat losser moet omgaan met regels.

Tip: Voor jezelf zorgen

Zorg allereerst voor jezelf in plaats voor alle anderen – zoals een goede moeder zou doen.  Zorg voor een eigen leven naast je gezin, dat plezier en voldoening geeft. Ondanks alle (onuitgesproken) verwachtingen: Speel de hoofdrol in je eigen leven! Dat geldt ook voor stiefvaders.

Onduidelijkheid over de rolverdeling

Bewust of onbewust neem je dus stereotype beelden mee als je gaat samenwonen met je grote liefde. Dus ook dat beeld van een goede moeder.

Maar je bent uiteraard niet de bio-moeder. Wat is dan wel jouw rol? Wat neem je op je en wat doet je partner?

Bio-vaders (net als bio-moeders) vinden het vaak lastig om grenzen te stellen, streng te zijn en regels te handhaven.  Stiefmoeders, als de outsiders die ze zijn, zien wat er mis gaat en stappen in die lege ruimte. En gaan opvoeden.

Bio-vaders  (net als bio-moeders) vinden het aan de ene kant maar wat fijn – want ze moeten het opvoeden alleen doen en er spelen bij hun altijd schuldgevoelens en compensatiedrift voor al het leed dat de kinderen hebben meegemaakt.

Het grijze gebied tussen huisregels en opvoeding maakt het extra ingewikkeld.

Tip: Geef adviezen aan je partner, maar geef vooral ruimte!

Geef je partner adviezen over opvoeden en kids, maar geef hem ook de ruimte om het op zijn manier te doen. Ook al bakt hij er in jouw ogen maar weinig van. Dat kinderen zich geliefd voelen, dat ze zelfvertrouwen krijgen en  dat ze zich veilig in de wereld voelen – dat is het allerbelangrijkste wat een vader zijn kinderen kan meegeven.

Behoefte aan erkenning en waardering

Zo – nu gaan we meer de diepte in. Want er zijn meer lagen die onbewust een grote rol kunnen spelen. Gek gedragen we ons vaak tegenovergesteld van wat we voelen. Dit kan er spelen als een stiefmoeder in de opvoedrol komt:

  • Onzekerheid maskeer je door meer te streven, doen, presteren. Dus ook door teveel op te voeden
  • Perfectionisme. Alles in jouw leven móet perfect zijn. Omdat je eigenlijk bang bent dat je niet goed genoeg bent… Dus dat verwacht je ook van de stiefkinderen
  • Onzichtbare concurrentie tussen jou en de moeder van je stiefjes speelt een rol. Je wilt het beter doen dan zij. Ook weer onzekerheid die opspeelt
  • Het gevoel van kwetsbaarheid. Je hebt geen controle. Dus word je extra streng
  • Je voelt dat je niet goed genoeg bent. En dat je afgewezen wordt. Dus wijs je je stiefkind af.

Wat wil je dan eigenlijk?

Je hebt behoefte aan waardering. Erkenning voor al je werk en voor de moeilijke rol die je hebt.  Van je partner, maar misschien ook van je stiefkinderen en hun moeder. En van de maatschappij zou erkenning ook fantastisch zijn.

Tip:  Heel je kwetsuren

Leer jezelf en je behoeften kennen.  Communiceer je kwetsbaarheden en wensen aan je partner. En vooral: Heel oude wonden van onzekerheid, minderwaardigheid en je afgewezen voelen. Zoek hulp als je het niet alleen kunt.

Een groot hart

Omdat een stiefmoeder van haar man houdt, wil ze ook een grote rol spelen in het leven van zijn kinderen.  Ze gunt de kinderen een mooie en fijne toekomst. Ze voelt zich betrokken.

Stiefmama’s willen hun partners steunen, vooral als ze zien dat hun partners worstelen met de vaderrol.

Helaas kunnen stiefmoeders hiermee voorbij gaan aan de onvervulde behoeften van de kinderen. De kids hebben het moeilijk en moeten wennen aan veel nieuwe aspecten – en zitten niet te wachten op nog een opvoeder.

Tip: Wees betrokken!

Toon vooral je grote hart en betrokkenheid. Hoe? Door je stiefkind te zíen en te hóren. Leer je stiefje kennen. Toon interesse en toon compassie. Als ze je afwijzen – neem het niet persoonlijk! Leef je in hoe het voor je stiefkind is. Dat is de enige waarachtige basis. Daarna kun je pas gaan opvoeden.

Samenvatting

Hoe goed ook je bedoelingen, lieve stiefmama en stiefpapa, laat het echte opvoeden over aan je partner totdat de kinderen je geaccepteerd hebben. Dan kun je stapje voor stapje meer invloed uitoefenen.

Je woont wel samen in een huis, dus huisregels mogen er zijn. Hier meer over een in een nieuwe blog!

Meer lezen? Dit is misschien ook interessant voor je:

3 fouten die stiefmoeders maken

welke woorden zal je stiefkind zich later herinneren?

stiefmoeder opvoedrolAnnette van der Maarel is coach en counsellor voor samengestelde gezinnen. Je kunt je opgeven voor een gratis en vrijblijvende strategiesessie als je net even wat meer hulp nodig hebt. Mail naar: a.vandermaarel@hotmail.com.

Wil je dit delen? Dank!
Share

Zes fases voor stellen in het stiefgezin

Volgens de Britse relatietherapeut Andrew Marshall zijn er zes fases in een liefdesrelatie die je als koppel doorloopt. Van vlinders in je buik tot de laatste mooie, innige fase als je samen oud wordt.

Interessant! Maar wat betekenen die zes fases voor stellen in het stiefgezin? Lees dit blog en bouw aan een bloeiende liefdesrelatie te midden van het ingewikkelde samengestelde gedoe.

 

Zes fases voor stellen in het stiefgezin

Hoe houd je nu je liefdesrelatie fris en fijn te midden van ruziënde stiefjes, een heks van een ex of algemeen gedoe in je samengestelde gezin? Zoals we allemaal weten, legt het stiefgezin extra druk op je partnerrelatie.

Hoe meer je weet over relaties hoe groter is de kans van slagen met de grote liefde, want je weet ook dat 60 % van de stiefgezinnen uit elkaar gaat, toch?

Dus. Investeren in je relatie zodat die superleuk blijft, is uiteraard de basis van het hele grote stiefgebeuren en de algemene kans van slagen.

De Britse relatietherapeut en bestseller auteur Andrew Marshall beschrijft zes fases in een liefdesrelatie.  Ik koppel mijn eigen inzichten over het stiefgezin aan die zes fases onder de kopjes ‘Knelpunten stiefgezin’. En ook de tips heb ik aangepast zodat ze je hopelijk een stapje op weg naar een levenslange en gelukkige relatie met jouw partner!

Fase 1: Tot over je oren verliefd (duurt circa 18 maanden)

  • Je verlangt voortdurend naar elkaar en wil zoveel mogelijk samen zijn
  • Je ziet het leven door een roze bril en jullie relatie is mooi als een droom
  • Je hebt  grote behoefte aan fysiek contact, inclusief spannende en leuke seks
  • Je wil meegaan in de wereld van de ander en de interesses en hobby’s van je grote liefde delen
  • Je past je aan en neemt dus alles voor lief. Ook dat hij/zij al kinderen en een ex heeft. Jullie liefde heelt alles en iedereen:- ).

Knelpunten algemeen

Vaak zijn er weinig ruzies. Dit uit een onbewuste angst om de liefde van je leven kwijt te raken.

Knelpunten stiefstellen

Daarom bijten stiefouders hun tanden op elkaar, cijferen zichzelf weg en praten met moeite over dat ze zich buitengesloten voelen of andere lastige emoties. Bio-ouders ‘pleasen’ om de boel bij elkaar te houden.

Tip!  Balans vinden

Een balans vinden tussen overgave en  je eigen leven leiden. Ook al ben je nog zo verliefd. Dit is de suggestie voor stellen in het algemeen. Voor stiefstellen is het super belangrijk om NU al te gaan communiceren over de knelpunten en emoties.

Verdiep je in de kenmerken van het stiefgezin. En geef vooral je eigen leven niet op.

Fase 2: Nestvorming (duurt 2 tot 3 jaar)

  • Dit is de volgende fase in de zes fases voor stellen in het stiefgezin
  • Je gaat samenwonen en bouwen aan een eigen nestje
  • Het seksuele leven is minder heftig dan in de eerste fase
  • De irritaties en spanningen die eerder onderdrukt werden, komen nu naar voren omdat je onder een dak leeft
  • Hierdoor wil je meer zekerheid hebben over de toekomst
  •  ‘Wat is er mis met ons’, is een vaak gehoorde kreet.

Knelpunten algemeen

Wat eerst vreemd maar ook aantrekkelijk was aan je partner, groeit nu uit tot een bron van irritatie. Ook vrienden en familieleden kunnen spanningen veroorzaken.

In fase twee in de zes fases voor stellen in het stiefgezin, komen er discussies omtrent de rolverdeling.

Knelpunten stiefstellen

Je raadt het al. Daarnaast leiden het gedrag van stiefkinderen en exen tot (extreem veel) spanning. Wat is de rol van een stiefouder? Wie draagt zorg voor de opvoeding en het huishouden? Hoe ga je met elkaar om?

Tip! Leer constructief ruzie maken

Ga nu constructief in gesprek te gaan met je lief, over de kleinste dingen die je dwars zitten over het stiefgezin.  Maar dan wel vanuit jezelf. Zonder te oordelen en te klagen of kritiek te leveren.

Door kleine kwesties uit te praten, leer je communiceren. Zo kun je later ook grotere problemen oplossen zónder dat het uit de hand hoeft te lopen.

Fase 3: Zelfbevestiging (duurt 3 tot 4 jaar)

  • Nu keer je meer tot jezelf, wie jij bent, wat jij wilt, los van je partner
  • De relatie groeit als de partners in de liefdesrelatie zelfstandig ook groeien
  • Toen je verliefd was, gaf je alles op voor je partner. Nu trek je meer je eigen plan
  • Ook hier moet balans komen tussen de relatie en het individu.

Knelpunt algemeen

De zoektocht naar meer persoonlijke vrijheid kan leiden tot conflicten. Vooral als een van de partners juist naar meer samenzijn verlangt. Degene met het minst zelfvertrouwen zal zich proberen te verstoppen in de relatie. En de ander tegenhouden om zich te ontwikkelen. Waarom? Puur uit angst dat de relatie eronder zal lijden.

Knelpunten stiefstellen

 Als je je onzeker voelt als stiefouder over je positie, kun je gaan duwen en trekken aan de biologische ouder. Kritiek geven en eisen stellen, horen hierbij. Of jezelf steeds meer terug trekken. De bio-ouder wordt steeds meer een pleaser richting zijn kinderen en ex.

Tip!  Leer compromissen sluiten

Koppels die de kleinere dingen uitgepraat hebben, zullen het minder moeilijk hebben. Toch kunnen de discussies lang blijven doorwerken. Maar opgeven mag hier geen optie zijn.

Balans vinden tussen grenzen stellen en compromissen vinden. Dat is de kern. Ook over de problemen over het stiefgezin.

Fase 4: Samenwerking (duurt 5 tot 14 jaar – de moeilijkste fase)

  • De relatie biedt nu zekerheid en veiligheid
  • Vanuit die basis kun je eigen ontwikkelingen doormaken. Dit vraagt steun van de partner. Maar nieuwe impulsen van buitenaf geven ook de relatie nieuwe impulsen.
  • Gezamenlijke project zijn belangrijk, zoals reizen of een zaak beginnen.

Knelpunten algemeen

 Dit is de moeilijkste fase. Alles lijkt vanzelfsprekend en je uit te weinig waardering. Of je groeit uit elkaar. De lijn tussen aparte activiteiten die de relatie versterken of verzwakken is helaas flinterdun.

Knelpunten stiefstellen

Alsof die algemene knelpunten niet genoeg zijn, komt dit er nog bovenop; De kinderen, stiefjes en exen en hun gezinnen zijn ook continue in verandering. Het worden pre-pubers, pubers en jongvolwassenen met alle problemen die daar bij horen.

Tip! Vrijgevigheid en loslaten

Gun je partner tijd en ruimte voor zichzelf. Hoe minder bezitterig je bent, hoe beter. Maar houd je eigen grenzen goed in de gaten. Goede communicatieskills blijven belangrijk.

En een balans vinden in tijd en aandacht voor jullie als stel, je eigen kids, de stiefkids en het geheel. Daarnaast heb je ook de relatie met de ex te onderhouden.

Fase 5: Aanpassing (duurt 15 tot 25 jaar)

• Je went steeds meer aan elkaar, en neemt veranderingen op de koop toe, in plaats van telkens de relatie in vraag te stellen. De partners zien in dat je elkaar niet kunt veranderen.
• Als je het zolang hebt volgehouden, voelen de meeste koppels in dit stadium zich happy. Vriendschap, je gezamenlijke verleden en het gezelschap is belangrijk.
• Op seksueel vlak is dit vaak een mooie periode, doordat er meer zelfvertrouwen is en veiligheid tussen de partners.
• Aan de andere kant komen ook problemen naar voren en kun je gaan twijfelen over de toekomst. Je denkt dat de ander niet meer verandert. Door elkaar te aanvaarden met de goede én slechte kanten, duikt het gevoel op dat verandering niet meer mogelijk is. Het zelfverzekerde gevoel kan omslaan in depressie en de partners willen zich weer speciaal voelen.

Knelpunten algemeen

Koppels veronderstellen allerlei dingen over elkaar, zonder te toetsen of dat nog klopt. Je denkt dat je elkaar door en door kent en bent niet meer zo geïnteresseerd in bv het innerlijk leven van de ander.

Het leven samen kan een sleur worden en de gedachte om het bijltje er dan maar bij neer te gooien kan zomaar toeslaan.

Knelpunten stiefstellen

 De stiefjes en kinderen groeien op van puber naar jongvolwassenen. En gaan het huis uit. Dit brengt vaak extra problemen met zich mee.

De tijd voor elkaar als stel schiet er vaak bij in. Het is lastig om elkaar echt te blijven zien en horen met aandacht en begrip.

Tip: Naar elkaar luisteren

 Blijven praten, en vooral ook luisteren naar elkaar. Elkaar blijven ontdekken en het leuk hebben samen. Geniet van wat goed gaat, hervind je rol in het samengestelde gezin.

Misschien wil je het opvoeden steeds meer aan je partner overlaten? Of voel je je nu toch zo betrokken dat je die rol meer gaat innemen?

Fase 6: Hernieuwing (duurt 25 tot 50 jaar)

• Deze fase is vaak het intiemst en het meest romantisch
• Je hebt een gezamenlijk verleden en je voelt voldoening dat je het zo goed voor elkaar hebt.
• Samen herinneringen ophalen is een belangrijk deel van deze fase
• De meeste stellen voelen zich veilig en vertrouwd met elkaar, dit geeft ontspanning en plezier
• In deze fase is “ik hou wel van je maar….” het minst waarschijnlijk.

Knelpunten algemeen

Als je elkaar zo lang kent, kan het moeilijk zijn om onderwerpen aan te kaarten als nieuwe, persoonlijke verlangens en behoeften.

Ook het doorbreken van oude patronen in de relatie wordt lastiger. Bovendien kunnen gezondheidsproblemen een zware wissel op de relatie leggen.

Knelpunten stiefstellen

Er kunnen knelpunten ontstaan over de rol van opa en oma in het stiefgezin als de exen nog steeds de ‘nieuwe’ partner niet geaccepteerd hebben.

Dit geldt ook voor volwassen stiefkinderen die geen band hebben met de stiefouder. Dit kan tot problemen leiden in de partnerrelatie.

Tip! Geduld en begrip opbrengen voor elkaar

En bewust genieten van wat goed gaat. Dankbaar zijn voor wat je samen hebt opgebouwd. De andere tips gelden uiteraard nog steeds. Een goede balans tussen samen zijn en je eigen leven leiden.

Praten, praten en praten als het niet lekker loopt en ook over wie je nu bent en wat er nu in je omgaat. Hernieuwde seksualiteit is nu ook nog steeds mogelijk.

Conclusie over zes fases voor stellen in het stiefgezin

De relatie tussen jou en je partner is als een kunstwerk dat je samen creëert en blijft creëren. Het is een van de mooiste en belangrijkste elementen in het leven, als je het mij vraagt.

Het kan heus zo zijn – weet ik uit eigen ervaring – dat het niet lukt om samen oud te worden. Dat je ondanks een heleboel efforts toch uit elkaar groeit.

Maar hoe meer kennis je hebt, hoe groter wordt de kans van slagen. De inzichten van relatietherapeut Andrew Marshall helpen om je relatie voor altijd te laten voortduren. Dat is wat we allemaal eigenlijk willen, toch.

Meer blogs lezen? Dat kan!

Ruzie over stiefkind

Of dit blog is misschien ook interessant voor je?

Maak nu al vakantieplannen voor de zomer met  je samengestelde gezin

 

 

corona en je stiefgezinAnnette van der Maarel is coach en counsellor voor stiefmoeders en stiefvaders in het samengestelde gezin. Voor meer geluk, rust en plezier thuis.

 

Mail naar a.vandermaarel@hotmail.com als je in aanmerking wilt komen voor een gratis en vrijblijvende strategiesessie van 30 minuten. Je hoort snel of je uitgekozen bent!

Wil je dit delen? Dank!
Share